Maandag 10 juli, Nevers naar St-Satur (80 km)

Voor een overzicht van alle dagen zie deze link.

Het was een beetje onrustige nacht op de camping. Dat lag niet aan de camping of de gasten, maar aan een stel jongelui dat onder de brug naast de camping een hoop plezier hadden en de nodige herrie veroorzaakten. We lagen om 22 uur in bed, maar ik kon daardoor niet slapen. Na 24 uur werd het langzaam rustiger.

Om 6:30 uur weer op en na het ontbijt om 8 uur terug naar het station om dat parkeerkaartje voor de auto te regelen. Vervolgens op weg naar de route die ergens onder Nevers doorloopt. Het is allemaal prima aangegeven. Alleen staan de bordjes soms in de Franse stand en is het even zoeken welke kant ze nu precies bedoelen. Rechtdoor of toch rechtsaf bijvoorbeeld. Onderweg in een bar nog een extra koffie genomen. Een cappuccino kennen ze niet (dat is nog vaak zo blijkt later), dus dat wordt gewone koffie met een scheut koude melk.

Hierna weer verder. De weg is mooi vlak en heel rustig met prima asfalt. De route gaat steeds langs de rivier. Echt een bejaardentochtje tot nog toe! Rond 16 uur bij de camping van St-Satur. Prima plekje, goed sanitair, en met nu weer wel 220V. Na het douchen gaan we eten halen bij de supermarkt. Terug begint het te regenen en het glaasje wijn (Sancerre, dat wel!) moet opgedronken worden in een party tent naast ons plekje dat door fietskampeerders gebruikt mag worden.  En we blijven hier ook maar zitten voor het eten. Vlakbij St-Satur ligt Sancerre, op een heuvel boven ons. Eigenlijk willen er daar even rondkijken maar het is al laat. We besluiten aan het eind van de tocht hier terug te komen. Sancerre is tenslotte zeer bekend van de lekkere wijnen.

Later op de avond wordt op dezelfde plek animatie vertoond en dat deden ze heel leuk. Publiek, zowel de ouderen als de kinderen, werd er goed bij betrokken.  Een klein jongetje was de prins, een oudere dame de prinses en nog iemand anders was het witte paard. Eigenlijk was het de bedoeling dat de prins de prinses zou zoenen, maar dat durfde hij toch niet. Toen galoppeerde hij maar weg op zijn witte paard. En het publiek klapte voor alle leuke dingen die ze zagen. En het jongetje straalde!

Zondag 9 juli 2017, Leek naar Nevers.

Voor een overzicht van alle dagen zie deze link.

We hebben gisteren alles al zoveel mogelijk ingepakt en we vertrekken vanmorgen om 8 uur. Het is ongeveer 980 km naar Nevers en het is dus even doorrijden. We hebben enkele kleine files onderweg en de gebruikelijke drukte rond Parijs.  Na Parijs krijgen we nog even een flinke onweersbui  te verwerken, maar in Nevers is het droog. Van tevoren had ik al uitgezocht waar de auto de komende 14 dagen moet blijven:  je kunt bij het busstation van Nevers (meteen naast het treinstation) 2 weken lang parkeren voor €20,-. 3 Weken kost €35,-. Alleen blijkt het loket op zondag dicht te zijn. Van de lokettist van de treinen horen we dat ze op maandag wel weer aanwezig zijn. Dat betekent morgen even terugkomen om het kaartje te regelen. We pakken de spullen op de fiets en rijden naar de camping van Nevers, die mooi aan de oever van de Loire ligt. Beetje eenvoudige camping en geen 220V voor ons, helaas.

Na het opzetten van de tent de salades opgegeten die we van huis hadden meegenomen en daarna nog even het stadje bekeken.  Het is heel oud, maar goed geconserveerd. Er is zelfs een feest met voorstellingen en ergens staat een kleine kermis (op z’n Frans).  De terrassen zit goed vol en iedereen gaat nu pas (20:30 uur) eten. Wat opvalt is de relatieve rust in dit stadje. Na de Italiaanse herrie van een paar weken geleden valt het ons echt op. Ook de beveiligingsmaatregelen trouwens. Overal militairen met machinegeweren en grote zandzakken op strategische plaatsen om kwaadwillende vrachtwagens tegen te houden.

Zaterdag 17 juni 2017, van Paterswolde naar Midlaren (19 km).

Voor een overzicht van alle Drenthepad etappes, zie deze pagina.

We beginnen vandaag bij de hoofdweg aan de noordkant van Paterswolde. De tocht gaat over het landgoed Vennebroek en vervolgens langs het Friescheveen, het meertje onder het Paterwoldse meer en daarvan gescheiden door de Meerweg. Het is heel rustig hier, een ideaal gebied voor vogels. We bezoeken even de vogelhut en lopen vervolgens in het stroomgebied van de Oude Aa of Drentsche A.  Ondanks dat de drukte hier niet ver weg is met de agglomeratie Groningen in de buurt, loop je toch echt wel in  de vrije natuur. Na het passeren van het Nrd Willemskanaal en de A28 koersen we af op Glimmen. Voorde koffie strijken we neer op het terras van voorheen de Kastanjehoeve aan de Zuidlaarderweg. Daarna langs de velden van de Noord-Nederlandse Golf en countryclub op weg naar Midlaren.  Dit gedeelte van de tocht loopt parallel met het Pieterpad, dus dat hebben we al eens gelopen, zij het enige tijd geleden (2008). Na afloop gaan we maar eens een glaasje drinken bij watersportcentrum de Bloemert, waar ik nog herinneringen koester aan een gevolgde zeilcursus in de 80-er jaren.

De reis zelf

• Allereerst en vooral: álle hulde voor Hans Reitsma die deze hele tocht met zoveel toewijding en zorgvuldigheid heeft samengesteld. Juist het feit dat je weet dat hij de best befietsbare route heeft uitgezocht, met zo veel mogelijk fietspaden en zo min mogelijk autoverkeer, maakt dat je deze tocht aandurft. Bovendien, voor degenen die willen kamperen, zijn de etappes ook nog zodanig op maat gemaakt dat je telkens een (goede) camping op het eindpunt treft. En dat is niet vanzelfsprekend. In Nederland (en waarschijnlijk ook in Frankrijk) zijn overal altijd voldoende campings beschikbaar. In Duitsland is dat al niet meer het geval, en in Italië al helemaal niet.

• Voor ons was dit de eerste grote buitenlandse fietskampeertocht – het was een fantastische reis. Niet alleen tijdens de reis zelf, maar ook in alle voor- en napret hebben we er ongelooflijk veel plezier aan beleefd. Hoe vaak hebben we niet in de winter tijdens het borreluurtje het boekje van Reitsma er maar weer eens bij gepakt om te kijken wat ons in het nieuwe gedeelte van de tocht te wachten stond.

• We hebben ontdekt dat trekken essentieel anders (en nog veel leuker) is dan het maken van fiets- of wandeltochten vanaf een camping waar je langere tijd staat. Bij het trekken op de fiets verandert het landschap voortdurend, de taal, de mensen, de specialiteiten van de streek, de wijze waarop de boerderijen gebouwd zijn, de architectuur – alles is elke dag weer anders. Je hoort de vogels, ruikt de natuur – je zit middenin het landschap. En je gaat langzaam genoeg om alles goed in je op te nemen, en tegelijkertijd snel genoeg om die afwisseling te ervaren.

• Kamperen werkt voor ons het allerbeste, omdat je helemaal vrij bent en steeds buiten. Het beperkt je wel een beetje in je etappe-plaatsen. Met B&B’s of hotels ben je wat dat betreft flexibeler – maar die moet je dan vaak weer van te voren bespreken. En ook al heb je dan meer luxe, voor ons weegt dit vaak niet op tegen de vrijheid van een camping.

• Verder is het kamperen ook eenvoudig: het is niet zo belangrijk of het plekje voor de tent nu wel of niet heel goed is – je staat er toch maar één nacht. Goed sanitair is natuurlijk wel belangrijk en niet teveel herrie op de camping, maar dat is ook eigenlijk alles.

• Het is heel erg handig om een navigatie-app te hebben waarin ook alle supermarkten (en eventueel fietsenmakers) te vinden zijn, zodat je op tijd kunt plannen waar je boodschappen voor de lunch en het avondeten moet doen.

• We hebben over het klimmen inmiddels een paar dingen geleerd:

  • Je moet je tijdens de klim niet tegen de klim verzetten – accepteer gewoon dat hij er is en dat hij ooit wel weer eens ophoudt. Misschien nog niet bij deze bocht en ook niet bij de volgende.

  • Zeker bij hoge temperaturen is het prettig om zoveel mogelijk van het klimwerk al voor 12.30 uur achter de rug te hebben. Liever dus maar ’s morgens heel vroeg opstaan dan laat in de middag nog moeten klimmen.

  • Enne … de filosofie van de heuvel hebben wij toch ook nog niet helemaal ontdekt …

• Je komt met de fiets overal. Je parkeert voor elk terras of voor de deur van de supermarkt.

• In feite gold voor deze tocht: je stapt op op je eigen oprit en uiteindelijk stap je af op het St. Pietersplein in Rome. Een leuk idee.

Navigatie:

• De navigatie is vrijwel helemaal gedaan met de App Osmand. Deze maakt gebruikt van de kaarten van Open Street Map, kaarten die door vrijwilligers worden bijgehouden. Het leuke van deze app is dat je je internetverbinding onderweg niet nodig hebt, zoals Google Maps die dat wel nodig heeft. De benodigde kaarten download je thuis van tevoren. De route van Reitsma is als gpx bestand beschikbaar en laadt je eveneens. En daarna is het een kwestie van het rode lijntje op de kaart volgen.

• Ook erg handig zijn de Points of Interest (POI’s). Zo vind je gemakkelijk overnachtingsadressen, supermarkten en campings.

• Van 2014 t/m 2016 gebruikten we voor de navigatie een smartphone van LG. Die werd te warm (zwart glas warmt erg op in zonlicht) en ging ook raar doen als er een accupack aan hing (verschillende geprobeerd). Bovendien was hij niet waterdicht. In 2017 hadden we een Samsung mee, die wel waterdicht was. We hebben de waterdichtheid niet kunnen testen, want alle dagen hadden we fantastisch weer. De warmte kon hij goed aan, en ook met de accupack eraan was er geen enkel probleem. Een accupack van 5200 mAh is meer dan genoeg voor een dag navigeren.

Fietsen

• Heb je speciale fietsen nodig voor dit soort tochten? Die vraag krijgen wij wel eens. Het antwoord is nee. Weliswaar hebben wij nu Koga Wordltravellers , maar Wim’s fiets in deel 1 van de reis was een gewone sportieve Koga fiets met 3×8 versnellingen. Die – toen al meer dan 10 jaar oude fiets – kreeg een dure reparatie voor de boeg (alle derailleurs waren versleten en moesten vervangen worden) en werd toen ingeruild voor een nieuwe trekkingbike. Mijn mening is dat Rohloff naven of Pinion versnellingen wel erg mooi zijn (en vooral onderhoudsarm), maar ook erg duur. Mijn keuze blijft toch gewoon een derailleursysteem. En het hoeft ook geen Koga te zijn, natuurlijk. Je koopt bijvoorbeeld voor € 999,- al een sportieve fiets van Cube met 3×10 versnellingen, waarmee je prima kunt trekken. En als je na een paar jaar echt een liefhebber van trekken met de fiets bent geworden kun je altijd nog overstappen op een trekkingbike van Koga of Santos. Let wel op dat je als fietskampeerder voortassen moet kunnen meenemen. Daarvoor heb je een voordrager aan de voorvork nodig (dat vergt ogen aan de vork) en liefst geen voorvering (of een blokkeerbare voorvering).

• Wat mij is tegengevallen van mijn Koga is het gedoe rond mijn achternaaf. Dat is een Shimano XT naaf van aluminium. Vroeger schijnt die van staal te zijn geweest en was hij stevig genoeg. Maar die aluminium naaf is gewoon niet sterk genoeg. Ik ben geen buitengewoon sterke fietser met mijn 68 jaar, maar wist toch in 2016 de boel stuk te krijgen op één van de hellingen in Italië. Het freewheel deed het niet meer en dat is lastig fietsen (zie deel 3, etappe 24) .  Na een fietsreparatiecursus van de Europafietsers bij fietsenbouwer Marten Gerritsen van M-Gineering in Kiel Windeweer, kwam ik later bij het doorlezen van zijn site op deze pagina (klik vervolgens op Fietstechniek/Opzoeken en verderop de pagina naar menu-item Oops!) onderstaande tekst tegen:

“Nog een Shimano naaf die opeens speling had. De holle bout waarmee je het freewheel tegen het naafhuis schroeft heeft de draad uit het naafhuis getrokken. Met bagage belaste vakantiefietsen met een laag verzet is namelijk iets waar ze vaak niet tegen kunnen, Bij het oude model met stalen as was dat nooit een probleem, maar die was dan ook 30 gram lichter! Door de dikkere aluminium as is er ook minder ruimte voor het freewheel, dus dat is ook niet probleemloos in de praktijk “

Dit is dus mijn probleem geweest. Ik heb Marten een nieuw achterwiel met andere as (Shimano LX, van staal dus) laten maken en die in mijn fiets gemonteerd. En geen enkel probleem meer gehad onderweg! Slechte beurt van Koga derhalve.

Vrijdag 2 juni / zaterdag 3 juni 2017, Terug van Rome naar Leek

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

De terugreis verloopt soepel. We moeten om 09:00 uur de trein halen. Kaartjes hebben we gisteren al gehaald en na douchen en inpakken fietsen we rustig naar het station. In een bar er tegenover nog even de gebruikelijk koffie met zoet broodje gescoord. Het laden van de fietsen gaat gemakkelijk. De wagon waar ze in moeten zit óf vooraan óf achteraan de trein, maar er is steeds tijd genoeg (vanwege de stoptreinen). We rijden genoeglijk door het landschap waar we eerder doorheen fietsten. Via de overstapplaatsen Florence, Prato, en Bologna arriveren we om 17:30 uur in Verona. Nog even 12 km fietsen naar het vliegveld, waar de auto staat. We rijden meteen door naar Rovereto waar we  vanuit de trein een hotelletje hebben geboekt. ’s Avonds in dit stadje nog even rondgewandeld met heel wat beter weer dan vorig jaar toen we hier (zie deel 3, etappe 23) ook waren.

De volgende dag terug per auto naar Leek. Na 1250 km komen we ’s avonds om 22 uur aan in Leek. De reis zit erop!

Donderdag 1 juni 2017, Rustdag in Rome

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Deze dag hebben we een beetje de toerist uitgehangen in Rome. We gingen per trein naar het Piazza del Populo en vandaar lopend door het centrum van Rome. Koffie gedronken op het Piazza Navona. We waren jaren geleden al eens op een stedentripje in Rome dus het was vooral het weerzien van bekende plekken: het Pantheon, het monument voor koning Victor Emmanuel II (“de suikertaart”), Het Forum Romanum, etc. De foto’s spreken voor zich. Veel terrasbezoek vandaag!

Na de lunch het station opgezocht (Roma Termini) om uit te zoeken hoe we terug moeten naar startpunt Verona. Thuis had ik al uitgevonden dat fietsen hier de sneltrein niet in mogen. Beetje jammer, want daarmee ben je in 2,5 uur weer terug in Verona. We moeten nu met regionale (stop-)treinen terug. Dat betekent 3 keer overstappen en je bent ongeveer 1 dag onderweg (van 09:00 tot 17:32). Het is niet anders.

Het bemachtigen van de treinkaartjes is nog even een klusje. Gelukkkig helpt een meisje van de spoorwegen ons. Je hebt per traject 2 personenkaartjes nodig + 2 fietskaartjes. Totaal vanwege de 4 trajecten dus 16 kaarten. Het kost ongeveer 30 minuten om dit allemaal uit de automaten geprint te krijgen (en 8 pin transacties). We zijn blij dat we dit nu alvast doen en het er morgen niet op laten aankomen. Zou alleen maar stress opleveren. We kijken ook nog even waar de trein morgen vertrekt, want het station Roma Termini is groot en heel erg druk en we moeten er morgen met die zwaar bepakte fietsen doorheen.

Woensdag 31 mei 2017, van Otricoli naar Rome (75 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Het einde van deze mooie tocht zit eraan te komen. Nog één lange etappe met heuvels en dan zijn we in Rome! Maar eerst nog even deze dag zien door te komen. De lastigste van dit jaar.

Weer vroeg op en om 7:15 uur op de fiets. 

Het eerste stuk is pittig en bevat toch wel erg veel klimmetjes. Deze laatste etappe is daardoor wel een van de zwaarste, alhoewel je dat aan de klim- en daalmeters niet meteen zou zeggen. Etappe 19 van Stams naar Pfunds in Oostenrijk staat op dit vlak nog steeds op nummer 1.

Ook nu weer druk verkeer. Overigens, ik zei het al eerder, rijden de Italianen over het algemeen best wel netjes en proberen ze rekening te houden met de fietsers.

Na Sacrofani gaat de route naar beneden. We wilden hier zijn voor 13 uur vanwege de hitte en dat lukt gelukkig aardig. Met een rustig gangetje rijden we vervolgens naar Rome. We passeren drukke voorsteden van Rome zoals Prima Porta, maar ook in het wat chaotische verkeer kunnen we heel goed onze weg vinden dankzij de Osmand navigatie.

Daarna komen we plotseling op een mooi en rustig fietspad langs de Tiber terecht en dat voert ons rechtstreeks naar het centrum van Rome. Een kilometer of 12 voor het centrum ligt een luxe camping, Village Flaminio. Even water drinken, tent opbouwen, douchen en dan rond 18:30 uur op weg naar het St Pietersplein. En daar kunnen we elkaar feliciteren met het behalen van de tocht. De tocht was zwaar (dit deel was inderdaad zwaarder dan de Alpen), maar heel erg mooi. En Italië is weer zo anders dan bijvoorbeeld Oostenrijk of Duitsland. 

Na de fotoshoot bij de St. Pieter gaan we wijn drinken en uit eten. Dat hebben we wel verdiend, tenslotte. Voor ons doen zijn we laat terug op de camping (22:30 uur), maar het slapen wilde bij beiden niet erg vlotten, ondanks de grote vermoeidheid van vandaag.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Otricoli: 87 m
• Hoogte Rome: 26 m
• Maximale hoogte: 351
• Klimmeters: 869
• Daalmeters:  930
• Afstand: 80,2 km
• Tijdsduur: 11 uur 39 minuten

Dinsdag 30 mei 2017, van Massa Martana naar Otricoli (54 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Wederom vroeg op, om 5:30 uur. Deze 3 etappes van Assisi naar Rome (gisteren, vandaag en morgen) staan bekend om hun moeilijke trajecten (steeds klimmen en dalen, zie de hoogteprofielen). Bovendien rijden we nu vrijwel constant over 2-baans wegen. En die zijn helaas in de heuvels niet erg breed en op sommige gedeelten ook nog eens heel druk. Het rijden vergt dus nogal wat aandacht. Gelukkig geeft Hans Reitsma in z’n routeboekjes goed aan waar je de echt drukke stukken kunt verwachten.

Wat goed gaat is, als personenauto’s op beide weghelften rijden en ons passeren. Eén vrachtwagen en één personenauto gaat ook nog net. Maar met 2 vrachtwagens wordt het erg penibel. Ik zit dan ook veel in m’n spiegeltje te kijken (zo’n spiegel is echt wel nodig in Italië) en te letten op de vrachtwagens. Renée rijdt altijd voorop en mag naar achteren waarschuwingen roepen voor gaten, scheuren, putten, bramen die over de weg hangen, humps en allerlei combinaties van het voorgaande (put met gat en scheur). Het asfalt is, zoals eerder al gemeld, niet al te best in Italië. En een kromme velg als gevolg van zo’n gat in de weg loop je onderweg liever niet op. Ik rijd achter haar, geef de routeaanwijzingen door en let op het achteropkomende verkeer. Het is soms een heel geschreeuw onderling 🙂 .  Maar serieus: die vrachtwagens zijn best wel eng soms. Zie ik aankomen dat het echt te krap wordt, dan roep ik “de berm in” en stoppen we tot ze voorbij zijn. En dan te bedenken dat er ook veel wielrenners over die wegen rijden! Wij zijn als Nederlanders natuurlijk ook wel erg verwend met al die fietspaden in ons land.

We rijden in dit gebied over de Via Flaminia – een zeer oude weg, nog aangelegd door consul Gaius Flaminius in 220 v Chr. Later werd de weg meer naar het oosten verlegd. De weg was een belangrijke route naar het Noorden van het rijk.

Onderweg weer leuke stadjes doorgefietst zoals San Gemini en Narni. Als we lunchen op een bankje in een dorpje, zien we hoe het dorpsleven zich voor onze neus voltrekt. De lokale alimentari, frutti e verdure, annex bar, annex verkoper van huishoudelijke artikelen en persoonlijke hygiène (zoals allemaal op de gevel staat), speelt daarbij een belangrijke centrale rol. Iedereen kent elkaar, maakt een praatje met elkaar – en gaat daar soms ook eens uitgebreid voor zitten. Het lijkt net of iedereen alle tijd heeft. Oudere mannen komen vol belangstelling naar de baby kijken en even in een wangetje knijpen. Ergens uit een raam komen de klanken van een opera. Als het nodig is wordt er dubbel, of soms driedubbel geparkeerd voor de deur van de supermarkt. Niemand maakt zich druk over regels – natuurlijk snap ik dat jij hier vlak voor de deur parkeert. Dan rijd ik toch gewoon even via de andere baan om jou heen. En mijn tegenligger houdt dan wel weer rekening met mij. En de buschauffeur wacht ook wel even tot we klaar zijn. Waarom je ergens druk over maken – het werkt toch? Je hebt toch echt wel het idee midden tussen de Italianen te leven op deze manier.

Veel Italianen steken ook de duim omhoog als ze ons zo zien zitten en roepen ons “buon giorno” of “buon viaggia” toe. Erg gemoedelijk allemaal.

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Massa Martana: 278 m
• Hoogte Otricoli: 87 m
• Maximale hoogte: 372
• Klimmeters: 670
• Daalmeters:  861
• Afstand: 54 km
• Tijdsduur: 6 uur 48 minuten

Maandag 29 mei 2017, van Assisi naar Massa Martana ( 54 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Het belooft een warme dag te worden en we besluiten vroeg te vertrekken: 5:30 uur opstaan en 7 uur vertrekken. Er staan weer klimmetjes op het programma en we willen voor 12 uur die klimmetjes gedaan hebben. In Bevagna aan de koffie en boodschappen voor lunch en diner gedaan.

Bevagna doet ons terugdenken aan een vakantie in de jaren 90, toen we hier gewandeld hadden en even gingen uitrusten op een perceel waar een casco huis stond dat nog afgebouwd moest worden. Het stond te koop en we hadden vanaf wat het terras zou gaan worden van dat huis een schitterend uitzicht op de vallei. En aan de overkant daarvan zagen we Assisi liggen, in dat prachtige licht. We zagen onszelf daar al zitten, aan het einde van de middag met een koel glaasje witte wijn … Ook toen droomden we al wel eens van een huis in Italië. Beetje onzin, want wat we al lang wisten van eerder vakanties in Italië was, dat na week 2 of 3 de irritaties bij ons over de Italianen vaak toenamen. En na 3 weken waren we dan blij weer te vertrekken. Deze fietsvakantie hebben we daar nog helemaal geen last van. Zijn wij veranderd of de Italianen? Of komt het door deze prachtige tocht op de fiets door dit land?

De hellingen vallen mij vandaag mee, maar Renée zit wel heel erg te zweten. Zo nu en dan stoppen we even om weer op adem te komen. Wel steeds weer heel mooie uitzichten over de valleien. We kunnen nog heel lang Assisi zien liggen.

In Bastardo nemen we nog een 2e koffie. De prijzen in zo’n bar vallen voor onze Nederlandse begrippen enorm mee. Voor een Italiaans ontbijt voor 2 personen (cappuccino (‘un cappu’), espresso en 2 zoete broodjes (‘due brioches’) betaal je hier zo’n € 4,50). En de kwaliteit van de koffie is natuurlijk zonder uitzondering perfect!

De Agriturismo camping zo’n 3 km van Massa Martana lijkt op het eerste gezicht niks. We zien geen badhuis en alles is dicht. Maar dat zegt in Italië helemaal niets, weten we inmiddels. We gaan even plat voor een uurtje op een grasveldje bij de ernaast gelegen pizzeria, waarvan alle deuren open staan, maar waar ook niemand is te vinden. Om 15 uur terug en ja hoor, de receptie is open. Het badhuis is, geloof ik, tevens de badkamer van de bewoners van het huis met de receptie maar is schoon. Er is één badkamer voor vrouwen en één voor mannen. Voor douchen moet ik naar de vrouwen toe. Wij zijn de enige kampeerders hier, en hoe dat moet met meer dan 3 kampeerstellen op de camping is mij niet duidelijk. In de rij staan?

Nadat de tent is opgezet en we lekker onder de douche zijn geweest, nog even weer teruggefietst naar het dorp. Op het enige terras van het dorpje passen we ons moeiteloos aan aan de dorpsgewoonten, en wachten we met een glaasje wijn op het moment dat het tijd wordt om te gaan eten.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Assisi : 219 m
• Hoogte Massa Martana: 279 m
• Maximale hoogte: 555
• Klimmeters: 551
• Daalmeters:  492
• Afstand: 54 km
• Tijdsduur: 6 uur 26 minuten

Zondag 28 mei, rustdag Assisi

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

We zijn inmiddels 7 dagen aan het fietsen en het werd tijd voor een rustdag. Gisteren was ook een zware dag, vinden we. We willen om 08:30 uur eerst nog even boodschappen doen in Bastia Umbria. Dat ligt vlakbij en is ook via een vlakke weg bereikbaar. Maar de CONAD supermarkt gaat pas om 09:00 uur open (het is zondag, vandaag) en aangezien we vandaag met een busje van de camping naar Assisi gereden worden, gaan we weer terug. De afstand tot Assisi zou je best op de fiets kunnen doen (4 km of zoiets) maar we hebben een rustdag tenslotte en Assisi is klimmen!

In Assisi valt meteen de militaire bewaking op van de basiliek,  iedereen moet z’n tassen open maken en er zijn scanners. De bewaking gaat wel met de Italiaanse slag overigens: wat verderop staat zomaar een hek open en mensen lopen daar gewoon doorheen – niemand die daar op let. De bovenkerk is alleen toegankelijk voor mensen die de mis willen volgen en niet voor toeristen zoals wij. Wij respecteren dat en gaan naar de onderkerk. Het is nog niet heel druk met Japanners en Chinezen gelukkig! Wij waren al een aantal keren eerder in Assisi, dus het is vooral een weerzien met dit prachtige stadje, maar toch leuk om het allemaal weer eens te bekijken. Daarna maar eens koffie gedronken en de prachtig geüniformeerde Italiaanse agenten bewonderd. Daar steken onze agenten maar bleekjes bij af.

Assisi ligt heel mooi tegen de steile heuvel aangebouwd. Vooral ook vanuit de omgeving is het gezicht op de stad adembenemend. We hebben het nu weer met verschillende soorten licht kunnen zien – het blijft mooi.

Terug op de camping een broodje gegeten en boodschappen gedaan. Aan het einde van de middag hebben we op het terras van de plaatselijke Gelateria via de liveblog de laatste etappe (tijdrit) van de Giro gevolgd en waren we getuige van de overwinning van Tom Dumoulin. Super! Morgen maar de hele dag in het roze rijden 🙂