Maandag 20 juli, van St. Goar naar Leeheim, 100 km.

Lees eventueel eerst de intro van onze tocht in 2015

Vroeg op vanmorgen en al om 08:15 uur op weg. Blij dat we weg zijn, naast de andere herrie bleken er ook nog Nederlanders te zijn op deze camping, die tot 00:30 luid zaten te kleppen. Niet fijn voor lang afstand fietskampeerders, die tegen zonsondergang al naar bed willen (zo rond 22:30).

In Bingen, na 25 km koffie met taart. Het miezert een beetje, maar we zitten onder een afdakje. Aan de overkant ligt Rüdesheim waar we aangename herinneringen aan bewaren ten tijde van de Rheinsteig. Na Ingelheim verlaten we de Rijn en steken de heuvels hier over  naar Nierstein. Het is een golvend landschap met zo nu en dan korte klimmetjes. Onderweg eten we als lunch de bij een bakker in Bingen gekochte broodjes met in de supermarkt gekochte kaas. Als we in Nierstein (ook weer aan de Rijn)  aankomen hebben we er al een flink aantal km’s opzitten, dus eerst maar eens aan het ijs op een terras, ergens aan de oever van de Rijn. Als we boodschappen willen doen blijkt dat de supermarkten allemaal buiten het dorp boven op de heuvels staan. Wij dus weer aan het klimmen. Het zou voor een GPS gebruiker wel handig zijn om ook die supermarkten te kunnen traceren!  Daarna weer naar beneden, per veer de Rijn over en op weg naar Leeheim waar de camping staat. Een erg vriendelijke beheerder is rond 19:30 uur nog aanwezig om het toegangshek open te doen. De camping ligt aan een plas en is erg rustig. Nu zou je een duik in de plas willen doen, maar we hebben natuurlijk geen bikini/zwembroek bij ons!

Zondag 19 juli 2015, van Koblenz naar St. Goar, 40 km.

Lees eventueel eerst de intro van onze tocht in 2015

Rond 07:30 uur per auto vertrokken naar Koblenz. De afstand is ongeveer 450 km. Door de nodige files onderweg wordt het 14 uur dat we in Koblenz op de fiets zitten. Van tevoren heb ik in de stad een parkeergarage gevonden, waar je voor € 2,50 per dag mag gaan staan. Het is leuk Koblenz weer te zien, het is een leuk stadje.

Onderweg naar St. Goar, 40 km verderop, zien we op de andere oever allemaal dorpjes die we nog kennen van onze Rheinsteig wandeltocht in april 2013. In St. Goar zelf is een Schützenfest aan de gang wat er erg gezellig uitziet. De camping ligt iets buiten het dorpje en zo ongeveer tegenover de Lorelei. Er is wel veel lawaai hier. De Rijnvallei is op deze plek erg smal, en er lopen aan weerszijden van de Rijn 2 spoorlijnen. Verder is er veel autoverkeer en ook de vrachtschepen in de rivier zijn soms allesbehalve stil. Dit hadden we overigens een paar jaar geleden op de Rheinsteig ook al eens geconstateerd. Verder is er nog een feest met veel harde muziek aan de gang bovenop de Lorelei. Kortom geen plek waar je lang zou willen staan. Tot onze verbazing is het echter knap druk hier, met zelfs veel nederlandse caravans en campers.

Ons avondmaal laten we vergezeld gaan van een fles Lorelei Riesling, wel passend in deze omgeving.

Donderdag 4 juni 2015

Dankzij het feit dat Renée inmiddels is gestopt met werken, kunnen we nu wat gemakkelijker een dag uitzoeken voor onze jaarlijkse 100 km fietstocht. En 4 juni was zo’n dag, een graad of 20, zonnig weer en windkracht 3. Ideaal om te fietsen en wij daarom op pad.  We wilden dit jaar vanuit huis fietsen en het Lange Afstands Fietspad 9 leek ons wel wat. Die kenden we al een beetje van onze fietstocht naar Rome, toen we het stuk Norg- Zwolle van dit pad reden. Deze keer wilden we in eerste instantie de andere kant op fietsen, dwz richting Nieuweschans. Via de fietsknooppunten reden we naar Peize, maar onderweg werd besloten toch Drenthe in te rijden en weer op weg richting Norg te rijden. En dat was een goede beslissing. Het stuk oostelijk van de stad Groningen doen we nog wel een keer als we daar zin in hebben.

Het was een prachtige tocht. Alles is inmiddels groen, sommige weilanden zijn geel van de boterbloemen (een paar weken geleden waren ze nog geel van de paardebloemen) en al het jongvee zoals veulens dartelde rond in de weitjes, of lag nog (of al weer) te slapen. In Norg aan de koffie, waar ik nog 2 cursisten van de Android cursus op het terras aantrof.

Het Fochteloërveen lag er weer prachtig bij. Een paar foto’s zijn gemaakt van de plas aan de zuidkant van het veen. Even na de duinen van Appelscha stond de kilometerteller op 50 km en zijn we omgekeerd. In de duinen voor de lunch onze stoeltjes gebruikt die op de Romereis erg van pas kwamen.

Zondag 21 december 2014, Eastermar naar Harkema (4 km)

Eén van ons tweeën bleek nog een doelstelling voor 2014 te hebben die natuurlijk tegen het einde van dir jaar nog wel gehaald moest worden. En dat was dat er dit jaar minstens 150 km aan wandeltochten over Lange Afstandspaden gemaakt moest worden, en waar op dit moment nog 4 km aan ontbraken…  Dus vandaag snel de wandelschoenen aangetrokken en nog even die vier km op en neer gelopen. Geen fototoestel bij ons (ja, wel de smartphone), en geen plaatjes gemaakt.

Zondag 10 mei 2015, Harkema naar Ureterp (20 km)

We komen dit jaar en beetje laat op gang met de wandelingen. Het is al begin mei en nog niets gedaan op dit vlak. Maar tja, de fietstocht naar Rome deel 2 wacht en we zijn  druk bezig de nieuwe leren zadels (tegen zadelpijn) in te rijden. Dus veel fietsen en weinig wandelen. Maar vandaag is het prima weer voor een wandelingetje.

Na het fietsen over de knooppunten starten we rond 11:15 in Harkema en lopen vanwege het uitbundige voorjaar langs velden met lammeren en koeien. Onderweg komen we langs een huisje met een mini bibliotheekje. Renée vindt dat zij daar toch ook eens mee moet beginnen in Leek. Via Rottevalle, Houtigehage en Drachtstercompagnie (“kompenie” op z’n fries) lopen we naar Ureterp. De foto’s spreken voor zich. Het was weer prachtig vandaag. Na afloop de gebruikelijke koffie/thee met gebak bij het café in Eastermar, dat ons de vorige keer al goed beviel.

Zondag 28 september 2014, Damwoude naar Eastermar (20,0 km).

Er was ons mooi weer beloofd door de weerprofeten. Eind september kan het nog erg mooi zijn en dat was vandaag ook zo. We waren beide niet erg fit (Wim met een licht griepje, en Renée met rugklachten) maar soms is het beter maar wat te gaan doen in plaats van in zo’n situatie thuis een beetje rond te hangen. Dus met goede moed op weg. Het fietsen van eindpunt naar beginpunt via de knooppunten loopt niet erg vlot. Er ontbreekt een bordje en we rijden 4 km extra wegens verkeerd rijden. Beetje dom van de Friezen natuurlijk. We zien al wel dat hier de mooiere delen van het Zevenwoudenpad beginnen. Vanuit Damwoude lopen we door de Dokkumer Wälden, een wat open landschap op klei. We passeren het natuurgebied “de Houtwiel”, waar de route volgens ons boekje (uit 2001) doorheen zou moeten. We lezen dat je daar laarzen aan moet trekken, vanwege de drassigheid en bovendien is de route omgelegd en loopt er niet meer doorheen. Dit gebied is vroeger een half veen/half moerasgebied geweest, waar maar weinig mensen wilden wonen. In de verte zien we Veenwouden liggen en dit stuk is zeker 4 km vlak, heel erg open, en nogal onbewoond.

Voorbij Veenwouden wordt het landschap mooier. Helaas zijn er onderweg weinig café’s, en die er zijn, zijn vandaag gesloten. We passeren Jistrum, het Margrietkanaal, en lopen via de oostkant van het Bergumermeer naar Eastermar, een leuk toeristisch plaatsje, en kunnen eindelijk om 16:30 voor het eerst vandaag aan de koffie (met taart). Het werd wel tijd ook!

De gelopen route:

Zondag 14 september 2014, Dokkumer Nieuwe Zijlen naar Damwoude (19,5 km)

We beginnen vandaag in Dokkumer Nieuwe Zijlen en worden daar opgewacht door een flink aantal wielrenners (ook de nodige vrouwen zitten er bij) bij het plaatselijke café. Er blijk vandaag een “TKP Tocht van Groningen” voor wielrenners  te worden gereden, en dit is een pleisterplaats kennelijk.

Dit gebied in Noord Friesland lijkt wel wat op Noord Groningen. Het is nogal vlak en door het ontbreken van houtwallen kun je ver kijken. Het eerste gedeelte lopen we langs het Dokkumer Grootdiep, dat het water vanuit Dokkum en omstreken afvoert naar het Lauwersmeer. Zo nu en dan passeert er een motorkruiser of een zeilboot. Het is prima wandelen hier langs het water, en ook erg rustig. Halverwege Dokkum ligt een erg verlaten steenfabriek. Beetje een zooi daar, dat kunnen ze beter òf helemaal afbreken, òf restaureren en als monument openstellen. Na een km of acht lopen we Dokkum binnen en gaan koffiedrinken op een terras. Het centrum van Dokkum is erg oud. Leuk om te zien.

We lopen verder en passeren de kapel die gewijd is aan Bonifacius, die hier is vermoord. Het is een mooi kapelletje en Renée gaat een kaarsje opsteken. Wat verderop op de route begint het echter te regenen en moet de regenkleding aan. Dat blijft wel 1,5 uur aanhouden, zolang hebben we dat nog niet eerder meegemaakt op onze tochten. Een goede reden om altijd regenkleding mee te nemen! En zo lopen we Damwoude binnen en naar de auto die daar staat te wachten. Weer een leuke tocht, ondanks de regen.

ngg_shortcode_0_placeholder

De gelopen route:

Donderdag 29 mei 2014, Lauwersoog naar Dokkumer Nieuwe Zijlen (17,0 km)

Het was Hemelvaart en een mooie gelegenheid om een tocht te lopen. We hadden het Jacobspad voltooid en dit werd de nieuwe tocht. Lekker dicht in de buurt van onze woonplaats. Het weer was niet heel geweldig. Er stond een harde wind, en omdat we per fiets van eind- naar beginpunt reden, viel dat nog niet mee. We waren in Lauwersoog door de tegenwind al behoorlijk moe, en toen moest het lopen nog beginnen…Misschien de volgende keer toch maar weer eens de bus nemen?

Na de koffie in Lauwersoog dan toch maar begonnen. Het eerste stuk loop je over de zeedijk en we hadden een mooi uitzicht op allemaal kite-surfers, die hier bezig waren. Daarna loop je langs Oostmahorn, althans wat er van dat dorpje over is. Vroeger was dat een klein, mooi haventje, à la Zoutkamp, maar tegenwoordig heet het Esonstad, een vakantiecomplex van Landal. Ons kan het niet bekoren!

Verderop kom je oude zijlen tegen als Ezumazijl en natuurlijk Dokkumer Nieuwe Zijlen, waar we op het eindpunt zijn aangekomen. Onderweg zien we nog een dode koe in de wei liggen, en na afloop van de tocht geven we dat even door aan de politie.

Gelopen route:

Woensdag 6 augustus, Remagen naar Koblenz, 45 km.

Het einde van deel 1 van de reis naar Rome komt in zicht. Nog een km of 40 en dan zijn we in Koblenz, dat moet een makkie zijn. De zon schijnt weer prachtig, alleen staat er wel een stevige zuidelijke wind in dit stuk Rijnvallei. Maar wat verderop hebben we er niet zoveel last meer van. Tegen 14 uur zijn we al op de camping en kunnen ons op het tentveldje installeren. Wat opvalt is op deze Rijnroute dat er nogal wat fietskampeerders zijn (en natuurlijk ook fietsers die in hotels overnachten). Een drukbereden fietsroute derhalve.

Later die avond zal het tentveldje dan ook overvol zijn met fietskampeerders. Na het opzetten van de tent de stad in om eens te informeren hoe we de volgende dag met de trein terug kunnen naar Nederland. Dat valt nog niet mee ook. De mevrouw achter de balie is wel 15 minuten met ons bezig om een trein te vinden. Het probleem blijken de fietsen te zijn. Daarvoor moet je reserveren en alle treinen na 8:45 zitten al vol. We nemen daarom de trein van 8:13 uur. Beetje vroeg opstaan wordt dan wel nodig, maar op dit tripje leer je wel te leven met de zons op- en ondergangen. Door het licht in de tent ben je vaak toch al op tijd wakker.

Donderdag 7 augustus, retourreis per trein van Koblenz naar Leek.

Enigszins storend is de herrie van de treinen ’s nachts in de Rijnvallei. Dat gaat de hele nacht maar door en je hebt het gevoel dat ze door je achtertuin rijden.  Als we ’s ochtends willen wegrijden blijk ik wederom een lekke band te hebben. Om de trein niet te missen pomp ik hem opnieuw op en zo halen we het station. In Groningen ga ik hem wel plakken is het idee. Ruim op tijd natuurlijk op het station, en daar nog ontbeten met croissant en koffie. Via Münster (overstappen) naar Leer, waar we met Arriva naar Groningen kunnen. Het reizen met de fietsen is erg gemakkelijk zo. Handig is dat de duitse stations liften hebben (o.a. voor rolstoelen) om van het ene op het andere perron te komen. Met die zwaar bepakte fietsen ga je niet gemakkelijk meer de trappen op.

Om 14:30 staan we in Groningen op het station. Op de Grote Markt gaan we maar eens een glaasje drinken om te reis in stijl af te sluiten! Daarna nog 15 km fietsen naar Leek en zijn  we weer thuis.

Het heeft ons verbaasd hoe gemakkelijk dit tripje eigenlijk ging. Een punt van zorg blijft wel de zadelpijn. Vergelijkbaar met blaren bij het wandelen. De remedie: fietsbroekjes en zalf speciaal voor zadelpijn. Volgend jaar zullen we proberen meer te trainen, want dat hadden we eigenlijk onvoldoende gedaan.

Dinsdag 5 augustus, Nideggen naar Remagen, 81 km.

Als we opstaan hangen de wolken nog in het dal. Maar de zon is sterk en het zal niet lang duren dat die er weer doorheen komt. Na het douchen meteen aan de slag met de voorband. Die is in 10 minuten wel gerepareerd, dus waarom deed ik dat nou gisteren onderweg niet meteen? Na het ontbijt even op de routeplanner gekeken hoe je het snelst weer op de route komt zonder helemaal terug te rijden. Ik zie een vlakke weg, maar daarvoor moeten we eerst naar het dorp Nideggen dat 2 km verderop ligt. En ik zie haarspeldbochten. En inderdaad, dat stukje is met zo’n 8% (schat ik) erg zwaar, zo meteen na het vertrek als je vaak nog wat zware benen hebt (zo is ons beider ervaring).

Eenmaal boven aangekomen, eerst maar even op zoek naar koffie (mit Kuchen) om bij te komen. En daarna via de vlakke weg die langzaam naar beneden loopt op weg naar Froitzheim. Er is geen fietspad hier, maar de Duitse automobilisten rijden redelijk ver om je heen. Dat hebben we in Frankrijk wel erger meegemaakt.

In Froitzheim pakken we de route weer op en met een lekker zonnetje gaan we verder via Zülpich (leuk oud stadje waar Clovis I in 496 of zoiets nog een overwinning heeft behaald) naar Euskirchen, Villiprot en Remagen. In Zülpich zat op het terras een man het boek “Der Liebe” van Peter Lauster te lezen. Er zaten allemaal briefjes in dat boek en hij maakte aantekeningen. Een man naar Renée’s hart. Maar volgens mij was het een recensent. Leuke job, zo in het zonnetje op een terras met koffie onder handbereik! Het laatste stuk gaat duidelijk de Rijnvallei in, dus dat is gemakkelijk fietsen. En langs de Rijn fietsen is niet erg zwaar natuurlijk. In Remagen gestopt voor een ijsje en daarna de camping opgezocht. Tent opgezet, gedoucht en daarna terug naar de binnenstad voor een etentje bij de Italiaan. Och, zo gaat het allemaal wel!

Maandag 4 augustus, Melick naar Nideggen, 105 km.

De dag begon nog zo goed – de zon scheen alweer en we hadden een luxe ontbijt (zie hiernaast). Renée gebruikte de droogtrommel om alles weer droog te krijgen. We gaan vandaag Duitsland in en volgen de Roer (in het Duits de Rur, niet te verwarren met de Ruhr). Dat blijkt een best stroompje te zijn, als gevolg van de vele regen van de afgelopen dagen. Ik vraag me af of dat met de Roer in Nederland wel goed zal gaan. En inderdaad, later horen we dat er daar overstromingen zijn geweest.

Maar hier ziet alles er prima uit. We nemen bij een Bäckerei/Konditorei ergens onderweg (die zijn in Duitsland nooit ver weg) koffie met gebak en vandaar via Jülich op weg naar Düren. Ik heb eerder al uitgepuzzeld waar we de komende nacht moeten gaan staan. Düren ligt halverwege Roermond en Remagen aan de Rijn en is de enige plek aan de route met een camping. Maar die heeft in het boekje van Reitsma (uit 2011) een slechte pers. Bovendien laten de app’s van ANWB en ACSI hier ook geen campings zien – dat had een waarschuwing moeten zijn. De dichtstbijzijnde camping staat buiten de route op zo’n 15-20 km van Düren. Toch eerst maar eens gekeken hoe die camping in de buurt van Düren (bij Echtz) erbij lag. Nou, het was meer een tokkie-camping in onze ogen, dus wij weer weg en toch maar op weg naar Nideggen. Dat ligt verder stroomopwaarts aan de Rur (Reitsma’s route buigt hier af) en zou niet teveel moeite moeten kosten, het is maar ongeveer 17 km. Wel heb ik inmiddels een langzaam leeglopende voorband. Ik ga die op de camping wel plakken, denk ik, en pomp hem zo nu en dan wel even bij. Dat was niet handig, blijkt later. Je kunt hem beter meteen maar plakken.

We gaan nog even boodschappen doen, maar ondertussen begint het nu te plenzen. Dus band om de 5 km oppompen, en bovendien komen er steeds steilere hellingen op het fietspad. En dat wordt smaller totdat het een soort geitenpaadje is, en bovendien glibberig door de vele regen. En m’n routeplanner kan ik even niet gebruiken door de regen want ik heb geen waterdicht hoesje (wel een diepvrieszakje met een wasknijper, maar het blijkt vrij lastig daar doorheen te kijken). Niet zo fijn allemaal. Gaandeweg komen we er achter dat Nideggen ook al even een stukje de Eiffel in ligt, terwijl Reitsma juist probeert al die Eiffel klimmetjes te vermijden. Niet zo handig om deze plek uit te zoeken dus…

Uiteindelijk komen we om 19:45 uur doodmoe aan op de camping in Hetzingen, vlakbij Nideggen. Maar we zijn er nu, en op een camping heb je alles wel weer snel op orde. We eten een ijsje op het bankje bij de receptie (de receptioniste zag hoofdschuddend aan hoe wij als verzopen katten binnenkwamen) en we ontmoeten een man die we 1,5 uur eerder 20 km terug bij de supermarkt hadden gezien en die naast ons ook koffie zat te drinken. Hij is stomverbaasd ons hier te zien en kan bijna niet geloven dat we dat op de fiets hebben gedaan. De man vertelt ons daarna in de gauwigheid de hoofdlijnen van zijn leven, maar we moeten het gesprek afbreken omdat het opeens droog wordt. Snel de tent opgezet. Een half uur later regent het weer volop. Na het eten meteen plat en slapen!