Dinsdag 20 juli 2021, van Ailringen naar Neckarsulm (84 km).

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

De laatste lange fietstocht, is de bedoeling. We gaan terug naar Neckarsulm, naar de camping aldaar, en dan stoppen we met fietskamperen (wegens te zwaar).  We dubben nog wat we daarna gaan doen. Het plan is om op de camping van Remagen aan de Rijn te gaan staan (die kennen we ook nog van de Rome tocht) en vandaar wat kleine fietstochtjes te doen. Geen lange fietsetappes meer!

Maar eerst de terugtocht naar Neckarsulm. We komen weer door diverse kleine dorpjes en langzaam aan wordt het landschap ook wat vlakker. Vandaag “slechts” 7 dunne pijltjes op de kaart, dus het valt mee 🙂 . We komen langs Kloster Schöntall, een oud klooster, dat tegenwoordig gebruikt wordt als conferentieoord, hotel of plaats om grote feesten te vieren.

Na Neudenau moet het volgens het kaartje afgelopen zijn met de hellingen en dat is ook zo. Dit stuk gaat daarom ook veel sneller. In Bad Friedrichshall langs het station om een ijsje te eten. Ook dit kennen we van de Rome reis, zie deze link, toen we er na deel 2 mee wilden stoppen.

De gereden route:

Maandag 19 juli 2021, van Ellwangen naar Ailringen (89 km)

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

Na het vertrek van de camping natuurlijk langs bij de bakker van destijds in Ellwangen. Leuk om dat nu te zien, terwijl we toen niet wisten wat er allemaal gebeurd was die nacht (in Braunsbach).  Oftewel de sentimental journey gaat weer verder.  Daarna langs de Jagst verder stroomafwaarts naar Crailsheim. Ik herinner me nog wel enkele zaken die we destijds ook gezien hebben, Renée herinnert zich er weinig van.

We hebben besloten de route te wijzigen. Oorspronkelijk zouden we de Jagst verlaten en een stukje langs de Tauber fietsen op weg naar Rothenburg ob der Tauber, wat een heel mooi oud stadje moet zijn. Maar vanwege de vermoeienissen maken we er een andere tocht van.  We gaan onderweg in een hotel en rijden de Jagst route weer terug naar Neckarsulm.  Het hotel dat we boeken staat in Ailringen, zo’n 5 km buiten Mulfingen.

Onderweg bij een boer met een stalletje en koelkast een koud drankje kunnen scoren. “Onder de kastanjeboom”, heette het daar.  In Mulfingen nog een ijsje gehaald bij de Edeka. We zijn nogal vermoeid. Steeds die hellingen ook. Uiteindelijk scoren we ongeveer 700 hoogtemeters, dus waarom zo moe. Ik vrees dat we te weinig getraind hebben.  Het komt echter ook doordat de hellingen vaak écht steil zijn. Ook bij de dunne pijltjes op de kaart (van het Bikeline boekje) moeten we regelmatig van de fiets. En bij de dikke pijltjes zeker. Die zijn met volle bagage niet te doen.

Het is wél prachtig hier. Veel gele akkers, groene bossen, velden met veel bloemen en dorpjes met witte huizen.  Het is ook laag-toeristisch hier, en er zijn weinig toeristen die hier willen fietsen of wandelen. Daardoor is er ook weinig horeca en zijn er nauwelijks terrassen in de streek.

Het hotel is prima maar we moeten een beetje opschieten om nog te kunnen eten. Er zijn alleen kleine gerechten. We nemen beide een flammkuche. Die van Renée moet opnieuw want ze krijgt er eerst eentje met spek, hoewel ze een vegetarische had besteld.  Wel een beetje gek: de  mevrouw doet de receptie, de keuken en de bediening op het terras en brengt met mij ook nog even de fietsen naar een garage verderop in de straat.

De gereden route:

Het hoogteprofiel:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Ellwangen : 426 m
• Hoogte Ailringen:  295 m
• Klimmeters:  631 m
• Daalmeters:  793 m
• Afstand:  89,5 km
• Tijdsduur:  9 uur 25 minuten

Zondag 18 juli 2021, van Aalen naar Ellwangen (42 km)

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

We hebben lekker geslapen in het hotel. Geen last van een herrie makende rivier, zoals in Braunsbach. Het ontbijt in het hotel is eveneens prima en daarna gaan we de helling van de heuvel weer af naar het centrum van Aalen.  Daar, zoals gebruikelijk, aan het 2e ontbijt bij een bakker. Het is erg druk daar, in de rij staan voor de bakker!  Iedereen houdt overigens keurig 1,5 meter afstand van elkaar.  Daarna gaan we op de fiets de oversteek van de Kocher naar de Jagst maken.  En omdat we een bergrug passeren komen we weer wat steils tegen. Deze keer zo’n 15%.

Boven komen we uiteindelijk bij het kasteel bij Lauchheim terecht, dat we ook kennen van de Rome tocht, toen we de helling van de andere kant namen. De hoofdweg daar is 7%, maar vanwege het drukke maandagmorgenverkeer destijds namen we het fietspad. Ik zie nu pas dat de helling 20% was. Tja.

In Lauchheim op een gezellig pleintje opnieuw aan de koffie. Daarna 40 km vol doorgereden naar Ellwangen. Eerst naar de camping daar. De baas vraagt of we “Reitsma doen” (de Rome tocht van Hans Reitsma). Hij is al de 2e want dat vroegen ze in Braunsbach ook.  Die tocht is toch erg populair blijkt wel.  De camping hier is ook onderdeel van onze sentimental journey, want we kregen destijds  ’s nachts 87 mm water over ons heen (zie deze link).  Daarna naar het centrum van Ellwangen en op zoek naar de bakker waar we destijds de volgende morgen zaten om weer wat bij te komen. Die zit er nog steeds, zien we. Gaan we morgenvroeg ons 2e ontbijt halen beloven we mekaar.

Het is zondag en druk in het centrum. De terrassen zitten lekker vol. We nemen ook een ijsje Daarna ergens een lekkere pizza gegeten. Als we later weer op de camping komen zien we dat een mevrouw uit Utrecht onze tent staat te bekijken. Zij en haar man fietsen inderdaad de Rome tocht van Reitsma, maar gaan niet verder dan Tirol. We vertellen haar dat ze toch echt de hele route naar Rome moet gaan doen.  Het was een erg sportieve vrouw trouwens, want ze deed aan trailrunning.

Het hoogteprofiel (alleen het eerste deel van de tocht):

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Aalen : 437 m
• Hoogte Ellwangen:  487 m
• Klimmeters: 323 m
• Daalmeters: 418 m
• Afstand: 41,6 km
• Tijdsduur: 5 uur 2 minuten

Zaterdag 17 juli 2021, van Braunsbach naar Aalen (93 km)

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

We rijden wederom via Döttingen 7 km om naar Braunsbach om de route weer op te pakken. Ik had gepland dat het vandaag 83 km zou worden maar het worden er wat meer dus. Zoals gebruikelijk het 2e ontbijt (koffie met wat lekkers) bij een bakker in Braunsbach op een terras. Daarna op pad. We passeren opnieuw het enorm hoge viaduct van de A6 over het Kocherdal, de Kochtertalbrücke. Tot 2004 was dit viaduct met pijlers van 178m de hoogste ter wereld. Daarna nam Millau in Frankrijk het over.

Schwäbisch Hall is een erg leuk oud stadje, met zeer veel oude vakwerkhuizen. Het is er gezellig druk door een markt. Het binnenstadje ligt op een heuvel en we moeten met de fietsen even een steil hellinkje overwinnen. Daar opnieuw koffie gedronken – net toen er een klein regenbuitje langskwam waar we dus totaal geen last van hadden.

Het stuk van Schwäbisch Hall naar Aalen is vrij lang en er liggen alleen maar erg kleine dorpjes op het stuk. Even verderop komen we een helling van 17% tegen waar we tegenop moeten. Het stuk is wel 2 km lang schat ik en het wordt weer zeulen met de fiets. Wat het lastig maakt is die 20 kg bagage. Zonder dat valt het lopen met de fiets wel mee, maar met is het een beproeving. Nou ja, zelfs wielrenners met goed materiaal komen maar nauwelijks vooruit, zien we. Meteen na de helling is een bankje waar we kunnen lunchen. Een van die wielrenners komt een praatje maken. Hij is Nederlander, getrouwd met een Duitse en woont in Paderborn.

De hellingen hier putten ons wel erg uit. Wie plant er in dit soort heuvelachtige gebieden nou tochten van 80 km 🙂 . Gelukkig gaan we in een hotel vanavond, want in de buurt was geen camping te bekennen. Eindelijk zijn we in Aalen na in Abtsgmünd nog een stuk taart (chocoladecrème boomstam) gegeten te hebben, dat erg welkom was. Maar het hotel dat Renée had besproken ligt 5 km buiten het centrum en ook nog eens op een heuvel van 650 m (Aalen ligt op 450 m). Weer te steil en weer zeulen dus met de fiets!.  Zodoende komen we op een totaal van 93 km. Als we even hadden doorgefietst hadden we onze jaarlijkse 100 km fietstocht ook meteen geklaard, maar daar waren we nu echt even te moe voor!  Het hotel is wel erg lekker na zo’n dag en na het douchen gaan we eens goed eten in het bijbehorende restaurant. Renée een Käse-spätzle en ikzelf een Maultasche. 

De gereden route:

Het hoogteprofiel:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Braunsbach : 251 m
• Hoogte Aalen:  437 m
• Klimmeters: 687 m
• Daalmeters: 433 m
• Afstand: 92,8 km
• Tijdsduur: 8 uur 18 minuten

Vrijdag 16 juli 2021, van Neckarsulm naar Braunsbach (84 km)

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

We hebben er zin in.  Dit tochtje is toch heel anders dan de Rome tocht. Toen stond alles in het teken van die tocht. Nu is het meer ontspannen. Na vertrek gaan we eerst maar eens koffie met een lekker broodje eten bij een bakker in het centrum van Neckarsulm.  Daarna naar Bad Friedrichshall waar we de route gaan oppikken. Je merkt dat hier veel industrie staat langs de Neckar.  Na Oedheim, waar we de lunchspullen halen bij de Edeka (die we nog kennen van de Rome tocht destijds), wordt het rustig en landelijk.

Het is een mooi gebied hier met veel bossen op de hellingen. We rijden nu stroomopwaarts langs de Kocher, een zijrivier van de Neckar. In Forchterberg eten we de lunchbroodjes op, op hetzelfde bankje als in 2016.

Daarna door naar Künselsau waar we de boodschappen voor het avondeten doen. In Döttingen blijkt er een omleiding te zijn van de Radweg en moeten we over de grote weg verder. Het is gelukkig rustig met autoverkeer. In Braunsbach wordt duidelijk waarom. De brug over de Kocher wordt vervangen. De camping ligt echter op de andere oever dan het dorp. Nou ja, bij hotel Zum Löwen eerst maar eens aan koud water (Renée) en bier (Wim).

Braunsbach werd in 2016, een dag nadat wij er gekampeerd hadden, getroffen door een vloedgolf door het dorp. Vergelijkbaar met wat er nu (juli 2021) langs de Ahr in de Eifel gebeurt. Gelukkig vielen hier toen geen doden, maar de schade was enorm.  We lopen wat rond en bekijken hoe het dorp opgeknapt is.  Er is niets meer te zien, alles is zeer goed hersteld. Vlak bij het hotel staat een herinneringsplek met informatie over wat er toen is gebeurd.

Hierna terug naar Döttingen en over de andere oever naar de camping. Die ziet er net zo uit als destijds (dat was toen eind mei) alleen is het veel drukker nu.  Tent opgezet. Glaasje wijn uit de streek en warm gegeten.

Wat we ons niet herinnerden over deze overigens heel mooie en rustige camping was dat de rivier hier behoorlijk veel lawaai maakt. Kennelijk is er nét hier een stuw – en dat hoor je natuurlijk dag en nacht. Bovendien (en dat wisten we nog wel) zijn er in elk dorpje in Duitsland kerkklokken die elk kwartier gaan beieren. Ook dat is weer even wennen. 

De gereden route:

Het hoogteprofiel:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Neckarsulm : 160 m
• Hoogte Braunsbach: 251 m
• Klimmeters: 297 m
• Daalmeters: 211 m
• Afstand: 84 km
• Tijdsduur: 5 uur 17 minuten

Donderdag 15 juli 2021, Heenreis Neckarsulm

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

Vandaag gaan we met de auto naar Neckarsulm waar we zullen starten met de fietstocht. Op tijd (05:30) opgestaan en rond 07 uur al op pad. We rijden via Nieuwe Schans en de A31 omdat, door de watersnoodproblemen in Nordrhein-Westfalen en Rheinland-Pfalz, wellicht ook snelwegen dicht zijn. Gisteren waren er dikke problemen in de buurt van Keulen.  Er is daar in 2 dagen 150 mm water gevallen en de problemen zijn groot. Gelukkig zijn de snelwegen wel in orde en we rijden toch over de A3 langs Keulen.

Wat wel weer opvalt zijn de vele Baustellen in Duitsland, maar dat is altijd zo, weten we uit ervaring. Onderweg een paar keer gestopt voor een plaspauze en verdomd, hier moeten de mondkapjes weer op.  Gelukkig hebben we die bij ons. Onderweg volgen we de Tour via de liveblogs. Helaas redt Wout Poels het net niet met de bollentrui.

We wilden eigenlijk starten op de camping in Oedheim, waar we destijds op de Rome-tocht in 2016 ook stonden, maar door corona maatregelen moet je daar minimaal 5 nachten boeken. We wijken daarom uit naar de camping van Neckarsulm, niet zover van de route.  Na het opzetten van de tent begint het te onweren en te regenen.  We moeten helaas binnen eten op de meegenomen stoeltjes, maar dat is in deze tent geen probleem. Je kunt er niet in staan, maar zitten op de stoeltjes gaat prima. Zo gauw het droog is brengen we de auto naar een gratis langparkeerplek in de buitenwijk van  Neckarsulm (vroeger bekend van de NSU autofabriek; Wim’s eerste auto was een NSU). Daarna terug naar de tent en de maaltijd afgemaakt.

Vrijdag 2 juli 2021, Rondwandeling vanuit Deventer (23,7 km).

Dag 2 van ons 2-daags wandeltripje. We hebben in Zutphen overnacht en gaan nu de rondwandeling vanuit Deventer doen.  We kunnen om 7 uur ontbijten en zijn zodoende weer vroeg. We parkeren de auto in het centrum van Twello  en kunnen meteen even broodjes en kaas voor de lunch halen.  En om half negen zijn we al op pad. Het weer is een stuk beter dan gisteren en het is ook wat warmer. Ik kan meteen in m’n shirtje lopen. Ideaal wandelweer dus.

Buiten Twello kom je meteen weer in een mooi buitengebied. Dat is het leuke van dit Hanzestedenpad. Door dwars op de IJssel ook tochten te maken van Oost naar West zie je andere landschappen. We komen meteen al weer 2 havezathen tegen. Kennelijk bouwden de heren die rijk werden van de Hanzevaart hier hun buitenhuizen.  Bij Deventer wordt het al weer wat drukker.

Met het pontje steken we over en gaan we even koffiedrinken bij Johan en Corrie. Johan, Wim’s oudste broer, is een week geleden 80 geworden. Ze wonen hier al 50 jaar, dus het zijn echte Deventernaren geworden.  En Deventer is ook weer een leuke stad zien we, als we na het bezoek het centrum verkennen.  Via de grote kerk en de Deventer Markt met het Waag gebouw verlaten we het centrum en lopen langs het NS station naar het Rijsterborgherpark, een restant van de verdedigingswal van Deventer. In de gracht drijven allemaal beeldjes van een soort suppers.

Via de spoorbrug gaat het naar de overkant van de IJssel. Op een bankje hier eten we meegebrachte lunchbroodjes op. De route gaat verder langs het spoor en de N344, een vrij drukke weg. Daarna gaat de route weer door een prachtig bosrijk gebied met de nodige (voormalige) havezathen, als Huize De Parckelaer en Huize Kruisvoorde.  Via een boog naderen we Twello weer. Zo nu en dan komt er een klein vliegtuigje over dat gaat landen op vliegveld Teuge.  In Twello zelf hebben we er dik 23 km opzitten en we voelen onze voeten en benen wel. We hebben in 2 dagen 53 km gelopen tenslotte!

De gelopen route:

Donderdag 1 juli 2021,  Rondwandeling vanuit Zwolle (30,8 km)

Het Hanzestedenpad kent ook een aantal rondwandelingen vanuit de steden. We wilden vandaag die vanuit Doesburg lopen, maar onderweg in de auto zien we in de WeerApp een grote regenwolk die maar heel langzaam vanuit Steenwijk naar beneden schuift en nu ook al boven Zutphen ligt. Dat betekent waarschijnlijk in Doesburg de hele dag met regenkleding aan rondlopen en daar hebben we weinig trek in. Het plan wordt derhalve veranderd en we doen nu maar de rondwandeling vanuit Zwolle.  Die vervelende bui zal daar na 1,5 uur weg zijn, is onze schatting. Omdat we elk jaar ook eenmaal een tocht van minstens 30 km willen lopen, besluiten we dat meteen ook te gaan doen. We zijn toch ook al heel erg vroeg, tenslotte. Volgens het boekje is de wandeling vanuit Zwolle ongeveer 20 km, maar met wat extra lussen komen we wel op 30 km.

De tocht begint officieel bij het station en de auto parkeren we in een parkeergarage op 1 km  afstand. De regenkleding kan meteen aangetrokken worden. Vrij snel komen we in het Spoolderbos en het Engelse werk, mooie wandelparken voor de Zwollenaren. In het Spoolderbos loopt het Horreüs de Haaspad, genoemd naar een predikant in Zwolle. Z’n zoon was een enthousiaste biologieleraar op het gymnasium waar Renée op gezeten heeft.

Daarna gaat het via een breed fietspad over de spoorbrug en steken we de IJssel over. De route loopt eigenlijk eerst met een grote boog om Hattem heen en pas aan het eind daarvan kom je in het centrum. We doen het andersom en lopen eerst naar het centrum zodat we aan de koffie kunnen.  Dit stuk lopen we dan vanmiddag nog een keer maar dat is ook nodig om voldoende km’s te maken.

Als we Hattem naderen begint het wat op te klaren. De regenkleding kan gelukkig uit nu. Het loopt niet zo lekker met die kleffe kleding. Het centrum van Hattem is altijd leuk om te bezoeken.  Ook Hattem is een Hanzestad geweest en kreeg in 1299 stadsrechten. Er is flink wat horeca aanwezig en in de zomer kan het hier nog wel druk zijn.  Na de koffie verder en naar de buitenkant van Hattem. Het is mooi wonen hier maar wel met  één uitzondering. Zowel de A50 als de A28 hoor je heel duidelijk hier.

Als we weer bij de IJsseldijk zijn, zijn  we terug bij de spoorbrug en lopen we opnieuw naar het centrum van Hattem. Vandaar naar het pontje over de IJssel en via de IJsseldijk aan de andere kant terug naar Zwolle. We passeren een groot rangeerterrein van de spoorwegen. Dit stuk is nogal saai. Via het station naar het centrum van Zwolle en (uiteraard) nog even naar Maxim’s voor een lekkere Orsolino. Daarna nog wat extra meters gemaakt via het parkje Eekhout om aan de vereiste 30 km te komen. Terug bij de auto staat de teller op 30,8 km.

2e serie foto’s:

De gelopen route:

Vrijdag 11 juni 2021, van Herxen naar Zwolle (22,9 km)

We komen al weer hogerop aan de IJssel. Vandaag bereiken we Zwolle. En we zijn ook nog vroeg vandaag.  We parkeren de auto in een parkeergarage in Zwolle en gaan op de fiets eerst maar eens naar de binnenstad voor de koffie. De markt op de Grote Markt wordt net opgebouwd en het is er al druk. Daarna per fiets naar Herxen waar we om 10 uur kunnen starten met de wandeling. Het is lekker weer en je kunt al in je shirtje fietsen.  We lopen vanuit Herxen nog een klein stukje over de IJsseldijk en volgens het boekje moeten we hier om een plas heen, de Tichelgaten Windesheim geheten. Ontstaan door het afgraven van klei voor de steenfabrieken, zoals we eerder op de tocht langs de IJssel al zagen. Helaas wordt de doortocht bemoeilijkt door bramen en brandnetels langs het smalle pad . Veel wandelverkeer komt hier niet langs, zoveel is wel duidelijk. Erger dan dat zijn echter de vele steekmuggen hier. Dat zal wel komen door het stilstaande water van de plas.  We besluiten maar weer om te keren.

Verderop komen we langs het landgoed Windesheim, destijds in het bezit van baron de Vos van Steenwijk. Het kasteel is in de oorlog verwoest en niet meer opgebouwd.  Over het spoor komen het dorp Windesheim tegen en we gaan daar even koffiedrinken bij de Hof van Windesheim, een zorgboerderij. Het meisje, dat kennelijk nieuw is, wordt uitgebreid geïnstrueerd hoe ze de cappuccino moet zetten.  We vrezen even het ergste maar de koffie is uitstekend.  Als we verder gaan komen we langs de kerk van Windesheim. Dat was vroeger het centrum van de geestelijke beweging van de Moderne Devoten.  Die beweging ontstond als reactie op misstanden in de katholieke kerk. Waar hebben we dat meer gehoord. In 1511 behoorden 97 kloosters,  verspreid over Europa, tot de beweging en Windesheim was de generale kapittel ervan.

Na Windesheim lopen we een stuk over een dijk langs de Soestwetering, een gegraven kanaal.  Er liggen hier meer weteringen tussen het hoger gelegen zandgebied van Salland en de IJssel. Die werden vanaf de 12e eeuw gegraven om het natte land te ontwateren, en dienen nu nog steeds als afwateringskanalen  voor Salland.  We naderen nu Zwolle en komen eerst nog door een bosgebied bij Hoog Zuthem. Tijd voor de lunch op een bankje in het bos.  Na de lunch gaan we stukje naar het oosten onder de Marslanden door. Rechts van ons ligt de Sekdoornse plas waar een enorm zonnepanelenveld in het water is gelegd. Daarna verder langs de Nieuwe Wetering richting het centrum. Helaas lopen we hier wel veel langs industrieterreinen, gelukkig zo nu en dan afgewisseld met een parkje. 

Langs het provinciehuis naderen we het centrum en steken via de kerkbrug de stadsgracht van Zwolle over. Zwolle bezit nog veel resten van oude stadsmuren.  Het is gezellig druk hier, de terrassen zijn goed gevuld en er is veel winkelend publiek. De versoepelingen vanwege Corona doen hun werk, iedereen wil er op deze mooie dag op uit.

We lopen langs de noordrand van het oude centrum. Ook Zwolle heeft net als bijvoorbeeld Doesburg vestinggrachten die dateren uit de 80-jarige oorlog.  Een mooi bewaard gebleven vestingtoren is de Sassenpoort. Op de Grote Markt gaan we maar eens aan de lekkernij van Zwolle, de Orsolino bij Maxim’s.  Daarna worden we langs de zuidrand gevoerd, langs o.a. Museum de Fundatie, ook een kenmerkend  pand voor Zwolle.

De gelopen route:

Zondag 30 mei 2021, van Olst naar Herxen (22,6 km)

We zijn goed bezig, nu het koude voorjaarsweer eindelijk is verdwenen. Gisteren een fietstochtje van 70 km naar Veenhuizen en Appelscha en vandaag een wandeletappe. De vorige keer waren we geëindigd bij kasteel de Haere en daar starten we nu weer met om te beginnen een kop koffie. We zijn er om 09:50 en de zaak gaat open om 10:00, dus even wachten.  Na de koffie vertrekken we om 10:15 uur.

Dat kasteel De Haere heeft een bijzondere functie gehad. Hier was  het hoofdkwartier van de IJssellinie gevestigd, een militaire verdedigingslinie uit de koude oorlog. De bedoeling was de Russen op te vangen als die over land zouden oprukken. Daarvoor werden bunkers langs en stuwen in de IJssel gebouwd.  Het was een erg geheimzinnige operatie, en dat verbaast me niet als je ziet wat er zou gebeuren als dat plan in werking werd gesteld.  Hele steden langs de IJssel zouden onder water worden gezet. Zie het kaartje op Wikipedia.

Tot aan Olst lopen we door bosachtig gebied. Onderweg komen we zowaar weer  een havezathe tegen, Groot Hoenlo geheten. Olst zelf heeft wat gezellige terrassen en daar nemen we een tweede koffie. Het is inmiddels lunchtijd en die wordt al volop geserveerd daar.  Zelf lopen we even door en niet ver van de Rijksstraatweg vinden we een mooi plekje met een bankje. Daar kunnen we aan de lunch met de meegebrachte boterhammen.  Na de lunch gaat de route even mis. Volgens boekje en GPX gaat de route na Olst een stukje vlak langs de IJssel. De bordjes wijzen wat anders aan. De routecoördinator roept dat we de GPX gaan volgen, maar verderop is de boel versperd en moeten we terug. Een stukje verkeerd gelopen dus. In het wijzigingsblad op de site van wandelnet.nl stond het ook duidelijk aangegeven.. Tja.

Na Olst gaat het een stukje langs de drukke N337, en dat is wat saai. Daarna steken we de weg over en gaan het gebied De Zaai en Fortmond binnen. Daar staat nog een niet meer in gebruik zijnde steenfabriek, toen ook hier dus bakstenen uit de rivierklei werden gebakken. Voordat we de N337 opnieuw oversteken om richting Olst te gaan komen we nog door een erg nat stukje bos. Er staat wel erg veel water (door het slechte weer van de afgelopen tijd) dus daar maar niet verder en terug naar het fietspad. Sowieso staan er veel alternatieve routes in het boekje voor als de IJssel erg hoog staat.

De volgende plaats is Wijhe maar daar loopt de route omheen. Wat hier opvalt is een vrij grote parkeerplaats die werkelijk helemaal vol staat met campers. De nieuwe tijd (Corona), zullen we maar zeggen. Een stukje boven Wijhe verlaten we ook de N337 weer en gaan over de IJsseldijk verder naar Herxen, een klein dorpje meteen achter de dijk. Rond 16:30 stoppen we daar met de tocht en halen met de auto de fietsen weer op bij Kasteel de Haere. Op het leuke terras daar ook maar even aan het bier/ de thee. Een erg mooie etappe weer. En de natuur was natuurlijk op z’n allermooist. O ja, en we zagen ruw geschat zo’n 40 ooievaars onderweg. Waar is de tijd dat ze zeldzaam waren?

De gelopen route: