Dinsdag 27 april 2021, van Brummen naar Gietelo (21,3 km)

Er komen 2 mooie dagen aan met een aangename temperatuur van zo’n 17 graden, prima weer om te wandelen. Het is koningsdag vandaag, en we verwachten dat het wel druk zal worden in de bossen. Zoals gebruikelijk per auto naar het eindpunt en per fiets verder naar het beginpunt. Rond 10:30 uur kunnen we starten met de wandeling.

We waren  de vorige keer gestopt bij kasteel Engelenburg bij Brummen en moeten een klein stukje lopen naar het beginpunt.  Vrij snel komen we bij landgoed het Leusveld met bijbehorend kasteeltje. We zitten hier op enige afstand van de IJssel en lopen door mooie bosgebieden. En de natuur staat op uitbarsten. Overal zie je een groene waas in de bomen. Bij een bruggetje over een sloot kunnen we even zitten om de meegebrachte broodjes te verorberen. De drukte valt voorlopig nog erg mee.

Wat verderop passeren we landgoed Voorstonden. De Havezathe zelf zien we bijna niet. Mogelijk dat het nog bewoond wordt.  Wel een mooie grote plas met de nodige kleine kuikens. En een stuk op 4 ganzenparen met allemaal jonge kuikentjes. Mooi om te zien. Daarna gaan we richting de rivier en zien we Zutphen al vanuit de verte liggen. Via een geitenpaadje met hoog gras gaat het richting de rivier. We moeten even langs een saai stukje waar de provincie bezig is met de rondweg om Zutphen. 

We passeren het dorpje Hoven en via de spoor- annex verkeersbrug komen we in het centrum van Zutphen. Na de brug heb je meteen een horecazaak en daar nemen we een koffie-to-go, want de terrassen zijn nog dicht vandaag.  En even uitrusten aan de oever van de IJssel.  Het bekijken van Zutphen zelf doen we wel tijdens een rondwandeling, die ook in het wandelboekje staat.

Daarna langs de oever verder en bij de IJsselstroom, een industrieel monument, lopen we weer op de dijk. De IJsselstroom (vroeger een stoomwasserij) kennen we van Coen Verbraak en z’n TV-serie “In de beste families”.

Verderop lopen we niet helemaal goed. Je hebt een zomerroute langs de rivier en een winterroute over de dijk, als het water te hoog staat. We missen een route bordje en lopen nu de winterroute, terwijl we de zomerroute moeten hebben. De routecoördinator keek weer eens niet op z’n Osmand App hoe het wel moest (het routeboekje zit meestal in m’n rugzak). Nou ja, zoals gezegd komt er nog een rondwandeling vanuit Zutphen, en kunnen we dan de zomerroute alsnog lopen.

Wat opvalt is dat het hier op de dijk wel heel erg druk is. Heel Nederland is aan het wandelen/fietsen vandaag. Prima natuurlijk. We buigen van de dijk af richting Gietelo. Iets verderop zie je de ruïne De Nijenbeek staan. Het is de toren van een vroegere burcht, die al in 1294 in de boeken wordt genoemd, en waarschijnlijk is gesticht door de graaf van Gelre. Het kasteel is nogal verwoest in 1945. De Duitsers hadden zich erin verschanst en de geallieerden hebben het kasteel redelijk kapot geschoten.  Zie deze link.

Hier ongeveer stoppen we met het pad en lopen terug naar Gietelo, waar de auto op ons wacht. Terug naar Brummen om de fietsen op te halen en in het centrum van Brummen aan het ijs, zoals gebruikelijk. Het was weer een prachtige dag. Totaal gelopen vandaag 23,4 km.

De gelopen route:

Dinsdag 30 maart 2021, van Doesburg naar Brummen (21,3 km)

Het was al eind maart en we moesten dit jaar nog steeds beginnen met wandelen over lange-afstandspaden. De laatste wandeling op dit vlak was al 11 september vorig jaar. Er werd een mooie voorjaarsdag voorspeld, dus wij erop uit. “Hup naar buiten”, een beetje naar analogie van een lezing “Slim op pad” die Renée vorig jaar hield voor SeniorWeb hier in Leek .

We hadden een nieuw pad uitgezocht, het Hanzestedenpad dat loopt van Doesburg naar Kampen. Dat is 124 km lang, en met een aantal rondwandelingen erbij komen we op 170 km. We kunnen weer even vooruit.

Vandaag doen we het stuk van Doesburg naar Brummen, van ongeveer 20 km. En die 20 km is een doelstelling van ons. Dit jaar minstens 10 tochten van minstens 20 km hebben we elkaar beloofd. En ondanks Corona  kunnen we dit soort uitstapjes nog steeds prima doen. De terrassen zijn weliswaar helaas dicht, dus dat wordt een  koffie-to-go voor ons.

Om 05:30 uur weer opgestaan, de auto ergens buiten Brummen geparkeerd bij een café dat door Corona toch gesloten was en per fiets naar Doesburg, waar we om 11 uur kunnen starten.  Doesburg is niet alleen Hanzestad, maar was vroeger ook een echte vestingstad. Menno van Coehoorn heeft hier nog de vestingwallen ontworpen.  Zie bijgaande plattegrond en de gevechten rond Doesburg tijden de 80-jarige oorlog. De wandeling in Doesburg begint ook met een stukje over de voormalige vestingwallen.

Als we bij de IJssel aankomen, blijkt daar een gloednieuw appartementen-complex te zijn gebouwd, ontworpen door architect Natalini, die we kennen van de nieuwbouw in het centrum van Groningen.  Voor het complex staat een kunstwerk van Roberto Barni, de Passi d’Oro (gouden stappen).

Daarna lopen we het centrum van Doesburg binnen en kunnen we aan de koffie . Zoals iedereen zitten ook wij gewoon op de stoeprand. Naast ons op de stoep zitten 2 andere wandelaarsters van dit pad, een stel e-bikers en een stuk of 5 racefietsers. 

Daarna wandelen we Doesburg uit en gaan verder langs een zijstuk van de IJssel, het Zwarte Schaar geheten. Je loopt hier met een grote boog rond. Op een gegeven moment denk je bijna weer naar Doesburg te lopen. De IJssel meandert hier nogal. Wat opvalt zijn twee enorme campingcomplexen met alles wat de moderne campinggast begeert, zoals zwembaden, grote glijbanen, strand plus jachthaven voor de deur, etc.  Glamping dus, zie camping IJsselstrand. Wat ook opvalt is dat het aantal caravans drastisch minder wordt. Het zijn vooral vaste vakantiehuisjes die mensen nu willen huren. Verderop ligt een 2e campingcomplex. Veel duitse nummerborden trouwens die we hier zien.

Na deze grootschalige terreinen valt de kleine camping ’t Hofke van Tonny en Janny iets verderop nauwelijks op. Maar wij hebben daar goede herinneringen aan, want wij stonden daar op etappe 2 van onze Rome tocht in 2014.

Verderop zie je Dieren liggen waar we met een pontje de IJssel oversteken. Verderop ligt een mooi appartementencomplex voor senioren met prachtig uitzicht op de IJssel.  Lijkt ons wel wat als 90 worden en kleiner moeten gaan wonen 🙂 .

Na Dieren en Spankeren nemen we voorlopig afscheid van de IJssel en lopen door meer bosachtig gebied. En waarachtig, de eerste havezathe (de Bockhorst) komen we ook al weer tegen. Niet zo verwonderlijk, want tijdens de hoogtijdagen van de Hanzesteden bouwden de ondernemers hier hun buitenhuizen natuurlijk. Verderop komen we kasteel Engelenburg tegen, een mooi optrekje, vroeger in gebruik door ABN Amro voor HBO personeel en hoger . Tegenwoordig is het een hotel met golfbaan. Dat herkennen wel wel want PTT had vroeger ook zoiets (Voorlinden in Wassenaar). Daarna naderen we km stand 21 en besluiten we dat het genoeg is voor vandaag. Nog wel even 1 km lopen om de auto weer te bereiken.

De gelopen route:

Vrijdag 11 september 2020, van Enschede naar Oldenzaal (19 km)

De laatste etappe van dit pad alweer. Het is snel gegaan. We begonnen ongeveer een jaar geleden met dit pad en na 15 etappes is het al weer klaar. Dat is het jammere van wandelen. De weg onderweg is veel belangrijker dan het einddoel. En eigenlijk wil je het einddoel dus liever niet halen. Dat betekent derhalve na dit pad een nieuw (en graag leuk) pad zoeken.

We staan weer om 05:30 uur op, gezien de afstand en kunnen rond 11 uur weer beginnen, waar we gebleven waren. Dat was een plekje iets boven Enschede. Als we op de fiets van eindpunt naar beginpunt rijden komen we langs het oude vliegveld Twente. Dat is niet meer in gebruik en er staan nu vliegtuigen geparkeerd. We tellen er van de Lufthansa zo al 5 toestellen. 

Vrij snel komen we al in Lonneker. Wat opvalt zijn  de grote percelen met vrijwel nieuwe kastelen van huizen. Kennelijk de plek waar goed verdienende mensen uit Enschede nu een huis laten bouwen. In Lonneker zit een theehuis waar we onze 2e koffie kunnen scoren. 

Daarna gaat het verder via een oud kerkepad, dat nu het Wiefkerpad heet, de Roolvink-es op dat op 49m boven NAP ligt. Het gaat weer een beetje glooien dus. Verderop ligt de Lonnekerberg die zelfs nog wat hoger komt (57 m). Onderweg komen we een (millenium) laantje tegen met een stuk of 100 beuken. Die zijn gepoot voor elke baby, geboren in de gemeente in 2000.

Na het oversteken van de drukke N733 komen we in het gebied de Snippert. Grappig is dat het pad een klein stukje samen loopt  met het Noaberpad. Die etappe daarvan in dit gebied liepen we in 2013. En bovendien zijn we per fiets ook nog eens  over hetzelfde stukje gereden, toen we de LF14 fietsten van Lauwersoog naar Enschede.

Na het passeren van de A1 komen in de streek Boerskotten en komen daar godin Diana als standbeeld tegen. Landgoedeigenaren in de 18e eeuw sierden hun bezit soms op met dit soort standbeelden.  Daarna wandelen we al Oldenzaal binnen waar we de laatste Havezate zien. Niet de mooiste moeten we concluderen. De auto staat bij het treinstation van Oldenzaal en na het deponeren van de rugzakken in de auto lopen we naar het centrum waar koffie met lekkere krentenwegge (een Twentse lekkernij)  en een ijsje op ons wachten. We lopen in totaal iets van 23 km vandaag.

De gelopen route:

Donderdag 6 aug 2020, van Beckum naar Enschede (22,4 km).

Na onze fietstocht over de Alpe Adria Radweg pakken we de draad van het Havezatenpad weer op.  We komen vandaag langs Boekelo en dat is (nog steeds) het centrum van de zoutwinning in Nederland. Alleen heet het bedrijf geen Akzo meer maar Nouryon, ontdekken we. Overal rond Boekelo zie je kleine houten keten staan waarmee de zoutwinning plaatsvindt.

Maar eerst aan de koffie in Beckum natuurlijk waar we  met de fiets om 10:30 arriveren. Helaas er zijn 3 horecazaken maar allemaal dicht. Bij eentje blijkt iets later  toch al wat activiteit te zijn en een kwartier voor openingstijd kunnen we toch op het terras.  Daarna rond 11:30 op pad. Buiten Beckum kom je als snel door een mooi heidegebied.

Vlak voor Boekelo zien we in de verte een stoomtreintje rijden. Daarmee kun je  een toeristisch tochtje maken van Boekelo naar Haaksbergen maken. Dat spoor is al erg oud en diende vroeger om kolen uit het Ruhrgebied aan te voeren naar Twente, voor alle industrie hier.  Na boekelo, wat een gezellig plaatsje is, met voldoende horeca, lopen we richting Twekkelo maar helaas is het een geitepaadje met erg veel hoog gras, en dat loopt niet lekker. Bovendien heb ik het wandelboekje in m’n rugzak zitten (we lopen de route op Osmand navigatie) en missen zo Landgoed Het Stroot van de textielondernemer Gerrit Jan van Heek . Deze dag derhalve geen Havezathes! Als we (voor de zoveelste keer) het Twentekanaal zijn overgestoken lopen we langs het voetbalstadium van FC Twente, en daarna komen we al snel op de campus van TU Twente. Het is erg ruim opgezet hier. Maar bijna niemand is aanwezig nu, gezien de crisis. Via een bosachtig gebied ten noorden van Enschede komen we terug bij de auto. Als we Enschede inrijden om nog wat boodchappen te doen, realiseer ik me ineens dat we in de wijk Roombeek zitten, dat in 2000 werd verwoest door de vuurwerkramp. Alles is gloednieuw hier.  Als we de fietsen gaan ophalen rijden  we nog even door Boekelo voor een ijsje.

Dinsdag 28 juli, fietstocht naar Friedrichshafen (58 km)

Na het ontbijt bij de bakker op weg naar Lindau voor een fietstochtje de andere kant op. De vorige keer ging het richting Oostenrijk en Zwitserland langs de zuidroute van de Bodensee. Nu blijven we in Duitsland door aan de noordkant van het meer te blijven. De route gaat van Lindau naar Friedrichshafen en we passeren dorpjes als Wasserburg en Kressbronn. Het valt op dat het wel erg druk is met toeristen hier. Erg veel vakantiehuisjes en pensions. Een soort Scheveningen zeg maar. Maar aan de andere kant is de natuur ook wel erg mooi. Steeds uitzicht op het meer en de bergen er achter. Daar kunnen wij ook geen genoeg van krijgen. En die toeristen fietsen vooral. Relatief geringer autoverkeer. Soms krijg je de indruk dat je op een fietssnelweg rijdt, zoveel fietsers. Maar het is relaxed en voetgangers en fietsers hinderen elkaar weinig.

In Friedrichshafen een boekhandel bezocht, waar Renée nog een mooi kookboek weet te scoren. Daarna weer terug naar Lindau via dezelfde route. Lunch doen we onderweg met broodjes van de bakker. In Lindau een ijsje genomen op het terras van zondag. De witte man als standbeeld staat er ook al weer. Daarna terug naar Scheidegg en daar op het Beiers terras gegeten.

Maandag 27 juli, wandelen bij Oberstaufen (8 km)

Vandaag een bergwandeling. Niet te zwaar natuurlijk, en we hebben ook geen bergschoenen bij ons. Dus dat moet op gewone schoenen. Het ontbijt deze keer bij de bakker en het is weer zoals we dat van duitse bakkers gewend zijn. Daarna per auto naar Oberstaufen. Bij de start van de kabelbaan naar boven zit ook een buitensportzaak. Renee moest toch al nieuwe wandelstokken, want de oude, die thuis liggen, waren versleten dus dat kan mooi meteen hier. Wim z’n lichte regenjasje voor wandel en fietstochten is al 15 jaar oud en degenereert nogal, zo bleek gisteren tijdens het buitje. Ook daarvoor een nieuwe gekocht. Per luxe lift naar boven. Daar op een rondweg gewandeld en zo nu en dan krijgen we steile stukjes voor de kiezen. Best vermoeiend allemaal. De uitzichten zijn overigens geweldig.

Je kunt de vallei inkijken van o.a. de Grosser Alpsee. Na 4 km kunnen we aan de koffie of zwarte bessensap en na de pauze via een andere route weer terug. Onderweg de gekochte broodjes met kaas opgegeten. Als we weer per lift beneden zijn aangekomen gaan we nog even naar Immenstadt waar we een flink aantal jaren geleden (ergens in de negentiger jaren) ook al eens waren tijdens een korte vakantie. Maar we kunnen ons er niets van herinneren. Van geen enkel plekje denken we, ja, hier waren we eerder ook eens. Gek eigenlijk. Beetje rondgelopen bij mooi weer. Op terrassen gezeten en blaadjes gekocht om te lezen. Daarna terug naar Scheidegg en wederom naar een pizzeria. Het ene Beierse restaurant heeft ruhetag en het andere heeft weer geen plek. Morgen toch maar weer reserveren dus. Leuk dagje!

Zondag 26 juli, fietstocht langs Bodensee (40 km)

Dag 1 van ons 3-daagse extra tripje in de buurt van de Bodensee. We nemen deze keer het ontbijt in het hotel, morgen op maandag gaan we het bij de bakker proberen. Overigens is het ontbijt prima. Geen buffet. Je moest de avond tevoren via een QR-code en een website melden wat je wilden hebben en dat werd de volgende ochtend in de ontbijtzaal op een blaadje compleet aangeleverd. Prima in deze coronatijd. Als we naar de auto lopen horen we een zangkoor zingen in het kerkje van Scheidegg. Wij even naar binnen om te luisteren naar dat koor. De sopraan ervan zong erg goed.

Per auto vervolgens naar Lindau en daar per fiets verder. We gaan eerst naar het eilandje van Lindau, waar het al behoorlijk druk is. Dit lijkt ons ook een plek voor veel chinezen en japanners, maar die zijn er gelukkig niet. Koffie gedronken met een beste stuk taart (op z’n duits). Ik besluit meteen dat een lunch voor mij niet meer nodig is. We bekijken een man, die als standbeeld  van Mozart staat en na het werpen van een munt je probeert met z’n charme en fluitjes in te palmen. Erg leuk gedaan. Daarna verder naar Bregenz via gelukkig vlakke fietspaden, want klimmen willen we zeker niet vandaag. Opvallen is het grote aantal fietsers wat je tegenkomt. De Bodenseeroute is erg populair. Na een km of 20 houden we het voor gezien en keren terug naar Lindau. Vlak daarbij moet nog wel het regenjasje aan, want er valt een licht buitje, maar veel stelt het niet voor. We willen ook op tijd bij het Beierse restaurant zijn om niet weer tegen een nee aan te lopen zoals zaterdag. Maar het valt wel mee met de drukte en we kunnen er terecht. Na het eten gaan we nog even rondwandelen door het dorpje.

Zaterdag 25 juli, Scheidegg

We hebben besloten nog wat extra dagen door te brengen in een leuk plaatsje in de buurt van het Bodenmeer in zuid Duitsland. Via Booking.com wat geregeld, niet in Lindau, want daar was alles volgeboekt maar wel in Scheidegg, een km of 18 daar vandaan. Het plan is om nog wat kleine fietstochtjes bij het Bodenmeer te maken. Maar eerst moeten we van Grado terug naar Salzburg en we zijn benieuwd hoe dat gaat verlopen. Om 8:30 moet de bagage worden ingeleverd in de hal. Om 8 uur kunnen we ontbijten en dat doen we dan ook. En om 9 uur staat de bus klaar op een parkeerterrein vlakbij. Duidelijk. Ik zet de bagage neer in de hal op een plek waar al meer bagage van eurobike staat (te zien aan de labels). Om 8:30 staan we met de fietsen klaar op de parkeerplaats en om 8:40 komt het busje met de bagage aanrijden, die later in de grote bus zal worden gestouwd. Maar onze bagage zit er niet bij! Beetje paniek want zonder bagage willen we niet weg. Renée stelt voor dat ik met de chauffeur en het busje terug ga om onze bagage alsnog te halen. Dat doen we en om 08:55 ben ik weer terug met onze bagage en met die van nog een andere klant, die ook nog in de hal stond. Hadden we dus verkeerd neergezet zo bleek. Beetje raar dit want de chauffeur van het busje heeft een lijstje met namen van gasten, waarvan hij de bagage had moeten meenemen. De procedure in het hotel klopt dus niet. Als we later met de bus weg willen rijden staan er nog 2 stuks bagage die helemaal niet van iemand van de buspassagiers is. De chauffeur van de bus gaat bellen met het hotel en inderdaad. Dat was bagage van een net aangekomen gast. Ook fout dus. Kortom, dat kan beter.

De bus is een grote bus, waar wel 40 man in passen, met een eigen toilet. Prima dus en geen angst hoe dat onderweg zal gaan met toiletteren. De chauffeur is een aardige man ook (uitspraak van de man onderweg: “Italianen parkeren niet, ze laten hun auto gewoon staan”. Wel is het laden van de fietsen een behoorlijk zwaar karwei (vooral de e-bikes natuurlijk). Die gaan in de aanhangwagen en worden verticaal aan een haak opgehangen. Maar het kost de man zichtbaar moeite. Rond 09:30 dan eindelijk op weg. Relaxed rijden we door het landschap en kunnen nog eenmaal zien waar we allemaal door en langs reden. We gaan langs Villach waar passagiers eruit en weer erin komen (een paar maar). Hetzelfde gebeurt in Spittal, waar we tevens een andere chauffeur krijgen. Ik moet zeggen dat dit toch erg goed geregeld is. Ook hier weer petje af voor Eurobike. Het is voor ons de eerste keer dat we het zo doen, en het bevalt erg goed.

Rond 15:30 kunnen we per auto weer vertrekken in Salzburg. Nog een tussenstop in Gersthofen waar op de heenreis mijn windstopper was blijven liggen in de hotelkamer. Daarna op weg naar Scheidegg waar we om 20 uur aankomen. Ingechekt in het hotel en daarna eten bij (weer) een pizzeria. We wilden eten in een Beiers restaurant, maar beide waren reeds volbezet.

Vrijdag 24 juli, van Udine naar Grado (62,5 km)

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg

De laatste dag alweer van de tocht. Een vlakke etappe naar Grado, een badplaats aan de Adriatische zee, die ergens tussen Venetië en Triëst in ligt. We staan op tijd op, omdat we het gisteren zo warm kregen en vandaag graag voor de hitte aan alvast een flink deel willen fietsen. Om 07:00 aan het ontbijt en rond 08 uur op de fiets. Vlakbij ons zit een Spar supermarkt en daar halen we alvast de kaas voor de lunch en ook nog 2 perziken. In Pavia di Udine gaan we eens in een echte Italiaanse bar koffie drinken. Naast tijdschriften verkopen ze er ook ansichtkaarten en kinderspeelgoed. Binnen zitten een paar Italiaanse mannen te kletsen. We rijden vervolgens met de Julische Alpen aan onze linkerzijde naar het zuiden, daar is de grens met Slovenië. Achter ons nog steeds dreigend de hoge pieken van de Karnische Alpen. Gelukkig is hier alles erg vlak. De bordjes hebben hier 2 talen, het Italiaans en het Friulisch. En daarnaast hebben we in het verre verleden ook nog Oostenrijkse of Sloveense heersers gehad in deze streek. Duits kom je soms ook nog tegen.

In Palmanova nemen we onze 2^e koffie. Dit stadje was vroeger een legerplaats met een 8-kantig groot plein in het midden en ook 8 stadspoorten. Het is vooral door de Venetiaanse heersers eeuwenlang gebruikt als poortwachter tegen de Turken. Die stonden dus niet alleen voor Wenen, maar ook hier. De stad is helemaal symmetrisch en 8-kantig opgebouwd. Het plein is echter veel te groot om mooi te zijn.

Verderop klappen we in een zandpad opzij van de route onze stoeltjes uit en eten de broodjes kaas op (lekker: focaccia, deze keer). We hebben geen haast, want tijd zat voor deze dik 60 km.

In Aguileia stoppen we even uitgebreid. Hier ligt in een kerk met een mooie mozaiekvloer, met allerlei dieren: vissen, schapen, herten, en ook allerlei engelen (oa als vissers in een boot). Hij is 750 m*2 groot, dateert uit de 4^e eeuw na Chr. en is grootste van de vroeg christelijke westelijke cultuur. Prachtig om te zien.

Als we weer op de fiets willen stappen begint het te regenen en moeten regenjasje en -broek weer aan. Maar de temperatuur is zo’n 23 gr., dus erg is het niet. Zo naderen we Grado over een 8 km lange dam door het water. Grado ligt op een schiereiland en de dam is de andere verbinding met de wal. Ingecheckt in het hotel, douchen hoeft deze keer niet en naar het centrum via de strandboulevard. Grado is vooral een badplaats voor de Italianen merken we. In een bar aan de zee aan de wijn. Leuk uitzicht op de Karawanken, met Triëst in de verte en aan de andere kant de Dolomieten, die doorlopen tot Verona. Na de wijn een pizza gegeten en weer terug naar het hotel.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Evaluatie

We hebben enorm genoten van deze reis. En petje af voor Eurobike (www.eurobike.at). De hotels waren voortreffelijk en het weer was vooral niet te warm. En daar mogen we blij om zijn want het is al eind juli tenslotte. Door omstandigheden hebben we een hotelreis gemaakt van de Alpe Adria Radweg en zijn we niet gaan kamperen. En als we denken aan de paar zware etappes zijn we blij dat we die extra kampeerkilo’s niet hoefden mee te zeulen op de fiets. Die helling bij Bad Gastein was veel zwaarder dan welke col op de Romereis ook.

Donderdag 23 juli, van Gemona naar Udine (55 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg

Vandaag de laatste etappe met hellingen volgens het Alpe Adria boekje. We rijden Gemona uit en wat opvalt is dat het vlakke asfalt van het spoortracé is verdwenen. We rijden nu over binnenweggetjes met vaak belazerd asfalt vol met kuilen en gaten. Zo kennen we Italië weer. Veel beter rijdt het op gruispaden. Leuk is, dat de plaatsen die we passeren op een heuvel zijn gebouwd, met de kerk op de top uiteraard. Wel steeds een stijging om daar dan ook te komen. We tellen 6 lichte en 1 zware beklimming. We passeren dorpen als Osoppo, Tomba en Avilla. In San Floreano aan de koffie bij een bakker (ook voor de broodjes) en in Buja bij een supermarkt. Dat is overigens 5 km omrijden en flink klimmen. We rijden nog steeds langs de uitlopers van de Julische Alpen, en het zijn mooie vergezichten hier. We rijden nu stevig door want het zal 32 graden worden en dan willen we graag voor 13 uur alle hellingen gedaan hebben. Bij Tricesimo hebben we alle hellingen (volgens het boekje) gehad en kunnen we lunchen. Daarna verder naar Udine. Vlak daarvoor worden we nog weer omgeleid door een stukje bos met erg slecht asfalt. Waarom we niet rechtdoor naar Udine kunnen verbaast me.

Wat wel opvalt is de bewegwijzering. Die is heel goed en eigenlijk heb je het boekje of mijn navigatieapp Osmand nauwelijks nodig. Petje af voor de routebeheerders.

In Udine eerst maar eens een ijsje gegeten. Het is bloedheet nu zo rond 15 uur. Daarna naar het hotel, maar we moeten even wachten op onze bagage die om 16:30 arriveert. Nou ja, de kamer heeft airco, dus geen probleem. Wim gaat een dutje doen en Renée gaat de fietsbroekjes wassen.

Rond 18 uur lopend naar het centrum (het hotel zit aan de rand ervan) en aan de wijn. Daarna lekker italiaans eten met een primi et secundi piatti. Lekker allemaal.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Gemona:  239  m
• Hoogte Udine:  187 m
• Maximale hoogte:  274 m
• Klimmeters: 191
• Daalmeters: 243
• Afstand:  55,8 km
• Tijdsduur:  6 uur  42 minuten