Zaterdag 25 juli, Scheidegg

We hebben besloten nog wat extra dagen door te brengen in een leuk plaatsje in de buurt van het Bodenmeer in zuid Duitsland. Via Booking.com wat geregeld, niet in Lindau, want daar was alles volgeboekt maar wel in Scheidegg, een km of 18 daar vandaan. Het plan is om nog wat kleine fietstochtjes bij het Bodenmeer te maken. Maar eerst moeten we van Grado terug naar Salzburg en we zijn benieuwd hoe dat gaat verlopen. Om 8:30 moet de bagage worden ingeleverd in de hal. Om 8 uur kunnen we ontbijten en dat doen we dan ook. En om 9 uur staat de bus klaar op een parkeerterrein vlakbij. Duidelijk. Ik zet de bagage neer in de hal op een plek waar al meer bagage van eurobike staat (te zien aan de labels). Om 8:30 staan we met de fietsen klaar op de parkeerplaats en om 8:40 komt het busje met de bagage aanrijden, die later in de grote bus zal worden gestouwd. Maar onze bagage zit er niet bij! Beetje paniek want zonder bagage willen we niet weg. Renée stelt voor dat ik met de chauffeur en het busje terug ga om onze bagage alsnog te halen. Dat doen we en om 08:55 ben ik weer terug met onze bagage en met die van nog een andere klant, die ook nog in de hal stond. Hadden we dus verkeerd neergezet zo bleek. Beetje raar dit want de chauffeur van het busje heeft een lijstje met namen van gasten, waarvan hij de bagage had moeten meenemen. De procedure in het hotel klopt dus niet. Als we later met de bus weg willen rijden staan er nog 2 stuks bagage die helemaal niet van iemand van de buspassagiers is. De chauffeur van de bus gaat bellen met het hotel en inderdaad. Dat was bagage van een net aangekomen gast. Ook fout dus. Kortom, dat kan beter.

De bus is een grote bus, waar wel 40 man in passen, met een eigen toilet. Prima dus en geen angst hoe dat onderweg zal gaan met toiletteren. De chauffeur is een aardige man ook (uitspraak van de man onderweg: “Italianen parkeren niet, ze laten hun auto gewoon staan”. Wel is het laden van de fietsen een behoorlijk zwaar karwei (vooral de e-bikes natuurlijk). Die gaan in de aanhangwagen en worden verticaal aan een haak opgehangen. Maar het kost de man zichtbaar moeite. Rond 09:30 dan eindelijk op weg. Relaxed rijden we door het landschap en kunnen nog eenmaal zien waar we allemaal door en langs reden. We gaan langs Villach waar passagiers eruit en weer erin komen (een paar maar). Hetzelfde gebeurt in Spittal, waar we tevens een andere chauffeur krijgen. Ik moet zeggen dat dit toch erg goed geregeld is. Ook hier weer petje af voor Eurobike. Het is voor ons de eerste keer dat we het zo doen, en het bevalt erg goed.

Rond 15:30 kunnen we per auto weer vertrekken in Salzburg. Nog een tussenstop in Gersthofen waar op de heenreis mijn windstopper was blijven liggen in de hotelkamer. Daarna op weg naar Scheidegg waar we om 20 uur aankomen. Ingechekt in het hotel en daarna eten bij (weer) een pizzeria. We wilden eten in een Beiers restaurant, maar beide waren reeds volbezet.

Vrijdag 24 juli, van Udine naar Grado (62,5 km)

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg

De laatste dag alweer van de tocht. Een vlakke etappe naar Grado, een badplaats aan de Adriatische zee, die ergens tussen Venetië en Triëst in ligt. We staan op tijd op, omdat we het gisteren zo warm kregen en vandaag graag voor de hitte aan alvast een flink deel willen fietsen. Om 07:00 aan het ontbijt en rond 08 uur op de fiets. Vlakbij ons zit een Spar supermarkt en daar halen we alvast de kaas voor de lunch en ook nog 2 perziken. In Pavia di Udine gaan we eens in een echte Italiaanse bar koffie drinken. Naast tijdschriften verkopen ze er ook ansichtkaarten en kinderspeelgoed. Binnen zitten een paar Italiaanse mannen te kletsen. We rijden vervolgens met de Julische Alpen aan onze linkerzijde naar het zuiden, daar is de grens met Slovenië. Achter ons nog steeds dreigend de hoge pieken van de Karnische Alpen. Gelukkig is hier alles erg vlak. De bordjes hebben hier 2 talen, het Italiaans en het Friulisch. En daarnaast hebben we in het verre verleden ook nog Oostenrijkse of Sloveense heersers gehad in deze streek. Duits kom je soms ook nog tegen.

In Palmanova nemen we onze 2^e koffie. Dit stadje was vroeger een legerplaats met een 8-kantig groot plein in het midden en ook 8 stadspoorten. Het is vooral door de Venetiaanse heersers eeuwenlang gebruikt als poortwachter tegen de Turken. Die stonden dus niet alleen voor Wenen, maar ook hier. De stad is helemaal symmetrisch en 8-kantig opgebouwd. Het plein is echter veel te groot om mooi te zijn.

Verderop klappen we in een zandpad opzij van de route onze stoeltjes uit en eten de broodjes kaas op (lekker: focaccia, deze keer). We hebben geen haast, want tijd zat voor deze dik 60 km.

In Aguileia stoppen we even uitgebreid. Hier ligt in een kerk met een mooie mozaiekvloer, met allerlei dieren: vissen, schapen, herten, en ook allerlei engelen (oa als vissers in een boot). Hij is 750 m*2 groot, dateert uit de 4^e eeuw na Chr. en is grootste van de vroeg christelijke westelijke cultuur. Prachtig om te zien.

Als we weer op de fiets willen stappen begint het te regenen en moeten regenjasje en -broek weer aan. Maar de temperatuur is zo’n 23 gr., dus erg is het niet. Zo naderen we Grado over een 8 km lange dam door het water. Grado ligt op een schiereiland en de dam is de andere verbinding met de wal. Ingecheckt in het hotel, douchen hoeft deze keer niet en naar het centrum via de strandboulevard. Grado is vooral een badplaats voor de Italianen merken we. In een bar aan de zee aan de wijn. Leuk uitzicht op de Karawanken, met Triëst in de verte en aan de andere kant de Dolomieten, die doorlopen tot Verona. Na de wijn een pizza gegeten en weer terug naar het hotel.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Evaluatie

We hebben enorm genoten van deze reis. En petje af voor Eurobike (www.eurobike.at). De hotels waren voortreffelijk en het weer was vooral niet te warm. En daar mogen we blij om zijn want het is al eind juli tenslotte. Door omstandigheden hebben we een hotelreis gemaakt van de Alpe Adria Radweg en zijn we niet gaan kamperen. En als we denken aan de paar zware etappes zijn we blij dat we die extra kampeerkilo’s niet hoefden mee te zeulen op de fiets. Die helling bij Bad Gastein was veel zwaarder dan welke col op de Romereis ook.

Donderdag 23 juli, van Gemona naar Udine (55 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg

Vandaag de laatste etappe met hellingen volgens het Alpe Adria boekje. We rijden Gemona uit en wat opvalt is dat het vlakke asfalt van het spoortracé is verdwenen. We rijden nu over binnenweggetjes met vaak belazerd asfalt vol met kuilen en gaten. Zo kennen we Italië weer. Veel beter rijdt het op gruispaden. Leuk is, dat de plaatsen die we passeren op een heuvel zijn gebouwd, met de kerk op de top uiteraard. Wel steeds een stijging om daar dan ook te komen. We tellen 6 lichte en 1 zware beklimming. We passeren dorpen als Osoppo, Tomba en Avilla. In San Floreano aan de koffie bij een bakker (ook voor de broodjes) en in Buja bij een supermarkt. Dat is overigens 5 km omrijden en flink klimmen. We rijden nog steeds langs de uitlopers van de Julische Alpen, en het zijn mooie vergezichten hier. We rijden nu stevig door want het zal 32 graden worden en dan willen we graag voor 13 uur alle hellingen gedaan hebben. Bij Tricesimo hebben we alle hellingen (volgens het boekje) gehad en kunnen we lunchen. Daarna verder naar Udine. Vlak daarvoor worden we nog weer omgeleid door een stukje bos met erg slecht asfalt. Waarom we niet rechtdoor naar Udine kunnen verbaast me.

Wat wel opvalt is de bewegwijzering. Die is heel goed en eigenlijk heb je het boekje of mijn navigatieapp Osmand nauwelijks nodig. Petje af voor de routebeheerders.

In Udine eerst maar eens een ijsje gegeten. Het is bloedheet nu zo rond 15 uur. Daarna naar het hotel, maar we moeten even wachten op onze bagage die om 16:30 arriveert. Nou ja, de kamer heeft airco, dus geen probleem. Wim gaat een dutje doen en Renée gaat de fietsbroekjes wassen.

Rond 18 uur lopend naar het centrum (het hotel zit aan de rand ervan) en aan de wijn. Daarna lekker italiaans eten met een primi et secundi piatti. Lekker allemaal.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Gemona:  239  m
• Hoogte Udine:  187 m
• Maximale hoogte:  274 m
• Klimmeters: 191
• Daalmeters: 243
• Afstand:  55,8 km
• Tijdsduur:  6 uur  42 minuten

Woensdag 22 juli, van Villach naar Gemona del Friuli (78 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Prima geslapen in het Holiday Inn hotel. Na het ontbijt hebben we tijd over want de trein naar Tarvisio vertrekt om 09:45. We moeten om 09:30 aanwezig zijn. Tijd genoeg om langs een bakker voor de broodjes en de supermarkt voor de kaas te gaan.

Op het station vallen we een beetje om van verbazing, Er staan op het perron wel een stuk of 25 fietsers te wachten op de trein. Ik maak me wat ongerust want vroeger hebben we weleens chaotische taferelen meegemaakt met fietsen in de trein. Maar dat hoeft niet. De trein heeft een aparte goederenwagon en 2 man personeel staan de fietsen in te laden. Perfect.

Na 20 minuten kunnen we uitstappen in Tarvisio in Italië. Eerst maar eens een koffie in het centrum, langs een drukke weg. Maar we zijn weer in Italië en Renée neemt meteen een 2^e koffie, die haar erg lekker smaakt. Eindelijk weer eens echte koffie in plaats van dat slootwater in Duitsland en Oostenrijk. Als we naar de route rijden blijkt dat dit al de ex-spoorlijn is uit vroegere tijden, nu omgebouwd tot fietspad. Erg ligt prima asfalt en dat is bijzonder voor Italië. We hebben slechte ervaringen met de kwaliteit van fietspaden hier. Zo’n ex spoorwegtracée is erg lekker want dan weet je dat de stijging nooit meer is dan zo’n 3%. Bovendien gaan we naar beneden en het voelt alsof we op een E-bike zitten.

De rivier hier (nog een klein stroompje) is de Fiumi Fella, en zal later een enorm brede bedding blijken te hebben. Niet zo verwonderlijk want het is een een en al steile helling, links en rechts van de rivier.

Verder loopt er een 2-baans weg hier, een 4-baans weg en dan de rivier dus. Het is ook een en al viaduct en tunnel. Je krijgt respect voor wat de Italianen hier allemaal aan kunstwerken realiseren.

In Laglesie San Leopoldo eten we de meegenomen broodjes op, na eerst in het dorp nog een koffie te hebben genomen. Vlak voor we weer wegrijden krijgen we een onweersbui over ons heen en dus de regenjacks en broeken aan. Daarna verder via Pontebba en Moggio Undinese. Daarna houdt het mooie spoorwegtracee op en moeten we eerst over een slecht stukje asfalt. Een bordje geeft aan dat dit stuk van de Alpe Adria nog aangelegd moet worden. Het duurt niet lang en daarna gaat het via gewone wegen en soms ook erg drukke wegen (met gelukkig voldoende ruimte aan de zijkant voor fietsers).

Bij Venzone gaan we even het plaatsje in. Dit dorp is in 1976 getroffen door een zware aardbeving waarbij zo’n 1000 doden in het dorp en de omliggende plaatsen vielen. Het centrale plein ziet er erg Italiaans uit. We nemen daar eerst koffie met in chocolade gedoopte gekonfijte sinaasappelschillen en daarna ook nog een ijsje (omdat het zo’n leuk pleintje is) en bekijken het Italiaanse leven hier, dat toch zo heel anders is dan buiten Italië. Er staan auto’s geparkeerd, er zijn 3 terrassen open, en toch maakt het plein een rustige indruk. Bij ons zou het zo niet kunnen, daar zijn we van overtuigd. Óf de horeca zou het te bont maken, óf de automobilisten, waardoor het een onrustig pleintje wou worden.

Daarna gaan we de Duomo bekijken die in ‘76 helemaal werd verwoest en nu heel mooi is gerestaureerd met zoveel mogelijk de originele stenen.

Rond 17 uur vertrekken we naar Gemona del Friuli, waar we via een omweg naar toe gaan. Later blijkt trouwens dat ik met verouderde GPX data uit 2016 werkte in m’n routeplanner. ‘s Avonds meteen verbeterd, want we hadden de nieuwe data wel degelijk gekregen van Eurobike.

Om 18 uur ingecheckt in het hotel. Daarna douchen, wijn gedronken in de naastgelegen Biergarten en gegeten in de pizzeria van het hotel.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Tarvisio:  736  m
• Hoogte Gemona: 239 m
• Maximale hoogte: 807 m
• Klimmeters: 205
• Daalmeters: 701
• Afstand: 78,1 km
• Tijdsduur: 7 uur 35 minuten

Dinsdag 21 juli, van Obervellach naar Villach (75 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag moet dan een hersteldag worden voor gisteren. Die dag was wel erg zwaar en we voelen dat vanmorgen. Eigenlijk vannacht ook al: we hadden beiden in het begin van de nacht het gevoel dat we eigenlijk te moe waren om te slapen. Dat klinkt raar, maar zo was het toch echt.

Het ontbijt in het hotel (Erlebnishotel Mölltal) is prima en we kunnen rond 08:30 al vertrekken. Wel krijgen we meteen al tot aan het plaatsje Penk kwa helling 3 lichte pijltjes voor de kiezen, dat wel. Daarna valt het wel weer mee. In Mühldorf aan de koffie en daarna even naar de Spar voor broodjes en kaas voor de lunch. We fietsen rustig verder, de vestjes kunnen al weer uit, het is een lekkere temperatuur. Bij Lendorf praten we even met een lokale mevrouw, die een betere route weet dan de officiele route. En die is inderdaad prima kunnen we constateren. Via Rosenheim en Gendorf gaat het verder.

We lunchen op onze eigen stoeltjes onder een boom in Baldramsdorf. Daarna verder langs Spittal, waar we snel doorheen fietsen, zonder het centrum te zien. Verder gaat het nu langs de oever van de Drau, afwisselend de linker en rechteroever. Villach zelf is een leuke stadje, met 60.000 inwoners. Eerst een ijsje en koud water op een terras, want we zijn moe, warm, en onze achterwerk brandt (bij beiden). Daarna inchecken in het Holiday-Inn hotel dat midden in het centrum ligt. Fietsen naar de kelder, douchen en daarna opnieuw naar de binnenstad voor wijn en eten. En even wat rondgelopen. Weer een erg leuke tocht vandaag.

De gereden route:

Het hoogteprofiel van vandaag:

Statistieken:

• Hoogte Obervellach:  740 m
• Hoogte Villach: 550 m
• Maximale hoogte: 740 m
• Klimmeters: 258
• Daalmeters: 448
• Afstand: 74,6 km
• Tijdsduur: 8 uur 46 minuten

Maandag 20 juli, van St. Johann naar Obervellach (69 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag de zwaarste etappe van deze tocht. We zullen deze dag van zo’n 600 m naar 1200 m moeten stijgen. We kunnen pas om 07:30 ontbijten en staan daarom wat later op. We zitten aan een drukke straat in het hotel en het raam moest wel even dicht om 06 uur. Na het ontbijt op de fiets en vrij snel na de start (na Schwarzach) beginnen de steile hellingen al.

We zien 4 dikke pijltjes op de kaart (zware hellingen) en 5 dunne pijltjes (licht tot middelmatige hellingen). Soms moeten we wel even van de fiets en lopen, hetgeen wijst op hellingen van meer dan 10%. Wat helpt is dat het uitzicht continue heel erg mooi is. Dat is toch wel het leuke aan Oostenrijk. Altijd heb je een fantastische uitzicht op de bergen. Maar het is toch wel vermoeiend, en het ergste moet nog komen vandaag. In Schwarzach ook nog broodjes gehaald en kaas voor de lunch en koffie gedronken bij aan bakker. De fiets van mij geeft vandaag geen problemen. Gisteren liep voor de ketting eraf. Ik dacht eerst aan een probleem met de voor-derailleur, maar vandaag gaat het wel goed. Waarschijnlijk toch een bedieningsfout geweest.

Na Gigerach moeten we door een tunnel van 2 km. Tezamen met het autoverkeer. Wel een eigen baan, maar de herrie is oorverdovend. We hadden gelukkig oordopjes bij ons. En het was wel nodig ook! Enorm, wat een kabaal, vooral van de vracht-wagens.

Na de tunnel, we hebben er dan z’n 20 km erop zitten, nog maar een koffie. Dit was al behoorlijk vermoeiend dus.

Via een redelijk vlakke route gaat het naar Dorfgastein, waar we de lunchbroodjes opeten bij de kerk en het kerkhof, Harbach en Bad Hofgastein. Maar dan komt Bad Gastein in zicht. We waren door het boekje al gewaarschuwd, 6 dikke pijlen. En het valt inderdaad niet mee. Regelmatig moeten we een stukje lopen. Gelukkig zonder die zware kampeerbagage! Ook andere fietsers moeten allemaal van de fiets af zien we hier. En niet één keer, maar diverse keren. Erg zwaar dus en zo nu en dan maar even in de schaduw uitrusten. Zo hebben we dit nog nooit eerder meegemaakt.

De zwaarste col op weg naar Rome was de Reschenpas, maar die konden we fietsend nemen (met kampeerbagage). Nou hier niet dus. Volgens ons is het stijgingspercentage ver voorbij de 10%, iets wat wij nog net aankunnen.

Spectaculair is de waterval in Bad Gastein. Verder is het allemaal wat vervallen, en dat terwijl het vroeger dè plek voor de jetset was (keizerin Sissi en de Sjah van Perzië bijv.). Veel horeca is er ook niet en we fietsen weer door. In Bockstein nemen we nog een koffie/sprudelwasser en daarna om 16 uur bij de trein. Alles (auto’s, fietsers en wandelaars) moet hier in de trein om naar de andere kant van de Alpen te komen. Na 20 min. zijn we in Mallnitz en kan alles weer uit de trein. Via wederom een erg steile afdaling gaat het van 1200 m weer naar 700 m in Obervellach. Na een ijsje op een terras door naar het hotel wat 4 km verderop ligt. We zijn even bang dat we te laat komen, want de keuken gaat dicht om 19 uur. We stampen even door en zijn om 18 uur binnen. Gelukkig valt het met die regel mee, horen we. We kunnen gelukkig eerst douchen voordat we hier aan het diner kunnen. En het eten is prima.

2e serie foto’s:

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor uitvergroting)

Statistieken:

• Hoogte St Johann in Pongau:   579 m
• Hoogte Obervellach: 740 m
• Maximale hoogte: 1205 m
• Klimmeters: 836
• Daalmeters: 646
• Afstand: 75,2  km
• Tijdsduur: 9 uur 47 minuten

Zondag 19 juli van Salzburg naar St Johann in Pongau (68 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag de start van de Radweg. Het is nu gelukkig wel droog. Het zal niet heel warm worden (23 graden), maar het is warm genoeg voor ons. Na het ontbijt in het hotel, waar al verschillende stellen fietsers zitten, bagage ingeleverd en op pad. We rijden langs de Salzach rivier en het is nog erg vlak hier. Bij Hallein beginnen de eerste klimmetjes, maar die vallen wel mee. Bij Golling kun je een waterval bekijken. Daarvoor moet je eerst wel omhoog fietsen, en wij rijden er ook heen, maar het is daar een kermis van auto’s, die ook op de smalle weg mogen rijden. En de entree is 5,- per persoon. Gaan we niet doen natuurlijk. Bij Golling weer een paar klimmetjes. Daarna een wat langere klim naar Pass Lueg op 552 m., maar het is goed te doen (we begonnen vandaag in Salzburg op 400m) . Verderop moeten we langs een weg fietsen met veel autoverkeer. Ruimte is er wel genoeg voor de fietsers. Wel een paar Baustellen, waar je erg lang op het groen stoplicht moet wachten. En fikse files met auto’s . We kunnen er gelukkig voorbijrijden, zoals de wielrenners ons voordoen. Voor ons slipt een tegemoetkomende scooter over de modder die op de weg ligt. Gisteren viel er ook erg veel regen (windkracht 0 in Salzburg). De man zit verdwaasd op de grond, niet gewond. De vrouw die achterop zat is in shock. Gelukkig schieten diverse automobilisten te hulp, die toch al stil stonden in de file.

Bij Tenneck lunchen we met uitzicht op kasteel Hohenwerfen. De stoeltjes komen weer erg van pas (de bekende wet van de bankjes)

Na Werfen gelukkig weer terug op rustige fietspaden. De omgeving is erg mooi met al die bergen vlakbij. Leuk fietsen hier! Het ruikt overal ook heerlijk: op veel plekken wordt het gras gemaaid, en dat ruik je, tezamen met alle kruiden die in de weide stonden geeft het een heerlijke kruiderige geur. Dat maakt het nog meer bijzonder.

In Bischofshofen nemen we nog een koffie (Wim) en sprudelwasser (Renée). Naast ons een stel fietsers met eveneens het Alpe Adria boekje. Je ziet toch erg veel fietsers wel op dit trajekt. Het laatste stuk naar St Johann is vlak. Rond 16:30 bij het hotel, ingechecked en daarna naar het terras in het centrum. Een Grüner Veltliner genomen, daar ook gegeten en nog een ijsje als toetje. Het voelt goed, deze tocht. Maar morgen de zwaarste etappe dus!

2e serie foto’s:

De gereden route:

Het hoogteprofiel (klik voor vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Salzburg:   431 m
• Hoogte St Johann in Pongau:   580 m
• Maximale hoogte: 594 m
• Klimmeters: 413
• Daalmeters: 265
• Afstand: 67,9  km
• Tijdsduur: 8 uur 11 minuten

Vrijdag 17 juli, van Leek naar Augsburg.

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

We staan vroeg op, want het is een beste rit naar Zuid-Duitsland. Zo’n 800 km. Morgenavond moeten we ons melden in het hotel in Salzburg en vandaag willen we al een heel eind komen.  We nemen eens een alternatieve route door Duitsland, via Kassel en de A7. Er is wel veel vakantieverkeer, merken we. De route is wel veel leuker, omdat we deze nog niet kennen. In Noord Beieren staat een beste file op de A7, zien we op de autonavigatie, en daarom hier maar even verder via binnenwegen. We stoppen voor een koffie in Dinkelsbühl. Dit gebied in de buurt van de Kocher en de Jagst kennen we wel een beetje, want tijdens de fietsreis naar Rome kwamen we hier ook langs.

We hebben even gedubd waar we willen overnachten. Gersthofen, vlak bij Augsburg,  leek wel wat. Daar een hotel gezocht, even de bagage op de kamer gezet en dan per fiets naar Augsburg, 8 km verderop. Leuk om die stad weer te zien. Gegeten in de binnenstad en daarna terug en plat.

Zaterdag 18 juli, Salzburg

De reis naar Salzburg gaat vlot, ook nu echter veel vakantiefiles bij München, maar daar rijden we omheen over 2-baans wegen. We zijn al rond 14 uur bij het hotel en kunnen daar de auto mooi parkeren voor de komende week. Ingecheckt en we krijgen een mapje van Eurobike met o.a. de tickets voor de beide treinreisjes, die nodig zijn. Zelfs zadelhoesjes krijgen we. Daarna lopend Salzburg in. We waren niet kapot van de stad de vorige keer, jaren geleden, maar dat overkomt ons vaker bij steden waar we voor het eerst komen. Salzburg is toch een alleraardigste stad. Helaas veel regen, dus regenjacks  aan en paraplu’s mee. We kijken nog even in het parkje op de Mirabellplatz, waar ik de eerste keer dat ik hier kwam (in 1983) een mooie foto van Salzburg maakte. Verder natuurlijk de befaamde Sacher Torte en de Mozartkugel geproefd. En verder de toerist uitgehangen.

Vrijdag 3 juli 2020, van Delden naar Beckum (20,8 km)

Het zal niet zo warm worden als de vorige tochten van de afgelopen weken. Een temperatuur van 22 graden, maar dat is meer dan genoeg. ’s Ochtends zal het nog koud zijn met een graad op 15 en daarom een warm jack mee. Renée kiest voor een lange broek, ikzelf blijf in korte broek lopen. We staan weer vroeg op en rond 10:45 uur kunnen we starten aan het Twents zijkanaal naar Almelo ergens ten westen van Delden.  De koffie hebben we, onderweg op de fiets naar het beginpunt,  al gehad in Delden, dat een leuk plaatsje is. Alleen moeten ze daar in de hoofdstraat met winkels nog eens de geparkeerde auto’s verwijderen, zo constateren we ’s middags als we er weer langskomen.

We zijn hier in het gebied van Havezate Twickel, dat van 1347 tot 1953 in familiebezit is geweest.  Het landgoed omvatte destijds  6700 ha en zo’n 1600 boerderijen en was daarmee het grootste van Overijssel. Kenmerkend voor al die boerderijen zijn de witte luiken met zwarte randen, waarmee ze werden onderscheiden van andere Havezaten. Allereerst lopen we door het gebied van boerderij  Groot Rouweler, waar iemand een publiek boekenkastje heeft neergezet, met ook nog diverse soorten huisgemaakte jam erin.

Even verderop zien we een mooi veulentje rondspringen. Eerst nog een beetje bang voor ons en dicht bij de moeder, maar later komt hij/zij toch dichterbij om zich door ons te laten aaien.  Ook dit gebied is weer heel erg mooi om door te wandelen. We komen zoals gewoonlijk erg weinig padwandelaars tegen, maar wel veel fietsers die een dagje uit zijn.  En wij zijn door het wandelen wel lekker zo’n beetje de hele dag buiten. Lunchen doen we wel op een bankje met de meegenomen broodjes. Na de lunch gaat het verder richting kasteel Twickel, maar eerst blijken we nog zo’n kilometer verkeerd te lopen omdat we teveel kletsen, en de routecoördinator niet goed oplet. En aan de bordjes met aanwijzingen ligt het niet, want die zijn hier verrassend compleet.  Maar dan moet je ze wel zien natuurlijk… Nou lopen we niet zo’n grote afstand vandaag, dus erg is het niet.

Kasteel Twickel is inderdaad wel erg groot, zien we. En volgens het boekje wordt het nog steeds bewoond zelfs. Het kasteel ligt vlak bij Delden, waar de tocht verder doorheen gaat. Het is nu zo’n 14 uur we nemen nog een koffie/thee op een terrasje. Daarna door het dorp verder en we steken weer eens het Twentekanaal over, dat net onder Delden doorloopt. Vervolgens weer door een bos op weg naar Bekkum. Als we op een bankje nog even willen rusten blijken er 4 andere Havezatenpad wandelaars te zitten, die de route andersom lopen. Ze zijn gisteren in Oldenzaal begonnen en nu op weg naar Delden. We wisselen wat ervaringen uit. Als we Beckum uitlopen bereiken we snel de auto. Vlug op weg naar Delden om nog even een ijsje te scoren.

Vrijdag 26 juni 2020, van Emmerich naar Kleef (13,2 km)

We zijn blij dat we gisteren al het grootste deel hebben gedaan van ons 2-daagse wandeltripje, want vandaag zal het nog warmer worden dan gisteren (32 graden C). We zitten om 06:30 uur weer bij de bakker voor het ontbijt. Vandaag zullen we wel de auto op het eindpunt zetten en weer terug fietsen. We starten dan weliswaar wat later (09:15 uur), maar de afstand is ook korter. De oorspronkelijke route over Griethausen kunnen we niet lopen, zo bleek op de website van het wandelpad. De Duitsers zijn hier al jaren bezig met versterking van de Rijnoever en dus moest het wandelpad verlegd worden. En gaan nu een paar stukken langs de drukke weg van Emmerich naar Kleef. Het is niet anders.

Snel na het begin komen we over de Rheinbrücke, met 803 meter lengte de langste hangbrug van Duitsland. Er wordt groot onderhoud gepleegd en daar zijn ze wel even mee bezig zo te zien. Na een paar kilometer zien we een stalletje voor aardbeien langs de kant en daar moeten we ook een doosje scoren natuurlijk. Lekker! Dan gaat het verder over rustige binnenweggetjes en langs het dorpje Warbeyen. Na nog een klein stukje langs de drukke autoweg komt het voorstadje van Kleef al in zicht en wandelen we via rustige straten en uiteindelijk een fietspad (ook nog langs allerlei moderne gebouwen van de HochSchule van Kleef) naar het eindpunt op het pleintje Grosse Strasse in Kleef. Het zit erop, het Noaberpad is ten einde. We hebben bij elkaar 425 km op dit pad gelopen!