Woensdag 22 juli, van Villach naar Gemona del Friuli (78 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Prima geslapen in het Holiday Inn hotel. Na het ontbijt hebben we tijd over want de trein naar Tarvisio vertrekt om 09:45. We moeten om 09:30 aanwezig zijn. Tijd genoeg om langs een bakker voor de broodjes en de supermarkt voor de kaas te gaan.

Op het station vallen we een beetje om van verbazing, Er staan op het perron wel een stuk of 25 fietsers te wachten op de trein. Ik maak me wat ongerust want vroeger hebben we weleens chaotische taferelen meegemaakt met fietsen in de trein. Maar dat hoeft niet. De trein heeft een aparte goederenwagon en 2 man personeel staan de fietsen in te laden. Perfect.

Na 20 minuten kunnen we uitstappen in Tarvisio in Italië. Eerst maar eens een koffie in het centrum, langs een drukke weg. Maar we zijn weer in Italië en Renée neemt meteen een 2^e koffie, die haar erg lekker smaakt. Eindelijk weer eens echte koffie in plaats van dat slootwater in Duitsland en Oostenrijk. Als we naar de route rijden blijkt dat dit al de ex-spoorlijn is uit vroegere tijden, nu omgebouwd tot fietspad. Erg ligt prima asfalt en dat is bijzonder voor Italië. We hebben slechte ervaringen met de kwaliteit van fietspaden hier. Zo’n ex spoorwegtracée is erg lekker want dan weet je dat de stijging nooit meer is dan zo’n 3%. Bovendien gaan we naar beneden en het voelt alsof we op een E-bike zitten.

De rivier hier (nog een klein stroompje) is de Fiumi Fella, en zal later een enorm brede bedding blijken te hebben. Niet zo verwonderlijk want het is een een en al steile helling, links en rechts van de rivier.

Verder loopt er een 2-baans weg hier, een 4-baans weg en dan de rivier dus. Het is ook een en al viaduct en tunnel. Je krijgt respect voor wat de Italianen hier allemaal aan kunstwerken realiseren.

In Laglesie San Leopoldo eten we de meegenomen broodjes op, na eerst in het dorp nog een koffie te hebben genomen. Vlak voor we weer wegrijden krijgen we een onweersbui over ons heen en dus de regenjacks en broeken aan. Daarna verder via Pontebba en Moggio Undinese. Daarna houdt het mooie spoorwegtracee op en moeten we eerst over een slecht stukje asfalt. Een bordje geeft aan dat dit stuk van de Alpe Adria nog aangelegd moet worden. Het duurt niet lang en daarna gaat het via gewone wegen en soms ook erg drukke wegen (met gelukkig voldoende ruimte aan de zijkant voor fietsers).

Bij Venzone gaan we even het plaatsje in. Dit dorp is in 1976 getroffen door een zware aardbeving waarbij zo’n 1000 doden in het dorp en de omliggende plaatsen vielen. Het centrale plein ziet er erg Italiaans uit. We nemen daar eerst koffie met in chocolade gedoopte gekonfijte sinaasappelschillen en daarna ook nog een ijsje (omdat het zo’n leuk pleintje is) en bekijken het Italiaanse leven hier, dat toch zo heel anders is dan buiten Italië. Er staan auto’s geparkeerd, er zijn 3 terrassen open, en toch maakt het plein een rustige indruk. Bij ons zou het zo niet kunnen, daar zijn we van overtuigd. Óf de horeca zou het te bont maken, óf de automobilisten, waardoor het een onrustig pleintje wou worden.

Daarna gaan we de Duomo bekijken die in ‘76 helemaal werd verwoest en nu heel mooi is gerestaureerd met zoveel mogelijk de originele stenen.

Rond 17 uur vertrekken we naar Gemona del Friuli, waar we via een omweg naar toe gaan. Later blijkt trouwens dat ik met verouderde GPX data uit 2016 werkte in m’n routeplanner. ‘s Avonds meteen verbeterd, want we hadden de nieuwe data wel degelijk gekregen van Eurobike.

Om 18 uur ingecheckt in het hotel. Daarna douchen, wijn gedronken in de naastgelegen Biergarten en gegeten in de pizzeria van het hotel.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Tarvisio:  736  m
• Hoogte Gemona: 239 m
• Maximale hoogte: 807 m
• Klimmeters: 205
• Daalmeters: 701
• Afstand: 78,1 km
• Tijdsduur: 7 uur 35 minuten

Dinsdag 21 juli, van Obervellach naar Villach (75 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag moet dan een hersteldag worden voor gisteren. Die dag was wel erg zwaar en we voelen dat vanmorgen. Eigenlijk vannacht ook al: we hadden beiden in het begin van de nacht het gevoel dat we eigenlijk te moe waren om te slapen. Dat klinkt raar, maar zo was het toch echt.

Het ontbijt in het hotel (Erlebnishotel Mölltal) is prima en we kunnen rond 08:30 al vertrekken. Wel krijgen we meteen al tot aan het plaatsje Penk kwa helling 3 lichte pijltjes voor de kiezen, dat wel. Daarna valt het wel weer mee. In Mühldorf aan de koffie en daarna even naar de Spar voor broodjes en kaas voor de lunch. We fietsen rustig verder, de vestjes kunnen al weer uit, het is een lekkere temperatuur. Bij Lendorf praten we even met een lokale mevrouw, die een betere route weet dan de officiele route. En die is inderdaad prima kunnen we constateren. Via Rosenheim en Gendorf gaat het verder.

We lunchen op onze eigen stoeltjes onder een boom in Baldramsdorf. Daarna verder langs Spittal, waar we snel doorheen fietsen, zonder het centrum te zien. Verder gaat het nu langs de oever van de Drau, afwisselend de linker en rechteroever. Villach zelf is een leuke stadje, met 60.000 inwoners. Eerst een ijsje en koud water op een terras, want we zijn moe, warm, en onze achterwerk brandt (bij beiden). Daarna inchecken in het Holiday-Inn hotel dat midden in het centrum ligt. Fietsen naar de kelder, douchen en daarna opnieuw naar de binnenstad voor wijn en eten. En even wat rondgelopen. Weer een erg leuke tocht vandaag.

De gereden route:

Het hoogteprofiel van vandaag:

Statistieken:

• Hoogte Obervellach:  740 m
• Hoogte Villach: 550 m
• Maximale hoogte: 740 m
• Klimmeters: 258
• Daalmeters: 448
• Afstand: 74,6 km
• Tijdsduur: 8 uur 46 minuten

Maandag 20 juli, van St. Johann naar Obervellach (69 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag de zwaarste etappe van deze tocht. We zullen deze dag van zo’n 600 m naar 1200 m moeten stijgen. We kunnen pas om 07:30 ontbijten en staan daarom wat later op. We zitten aan een drukke straat in het hotel en het raam moest wel even dicht om 06 uur. Na het ontbijt op de fiets en vrij snel na de start (na Schwarzach) beginnen de steile hellingen al.

We zien 4 dikke pijltjes op de kaart (zware hellingen) en 5 dunne pijltjes (licht tot middelmatige hellingen). Soms moeten we wel even van de fiets en lopen, hetgeen wijst op hellingen van meer dan 10%. Wat helpt is dat het uitzicht continue heel erg mooi is. Dat is toch wel het leuke aan Oostenrijk. Altijd heb je een fantastische uitzicht op de bergen. Maar het is toch wel vermoeiend, en het ergste moet nog komen vandaag. In Schwarzach ook nog broodjes gehaald en kaas voor de lunch en koffie gedronken bij aan bakker. De fiets van mij geeft vandaag geen problemen. Gisteren liep voor de ketting eraf. Ik dacht eerst aan een probleem met de voor-derailleur, maar vandaag gaat het wel goed. Waarschijnlijk toch een bedieningsfout geweest.

Na Gigerach moeten we door een tunnel van 2 km. Tezamen met het autoverkeer. Wel een eigen baan, maar de herrie is oorverdovend. We hadden gelukkig oordopjes bij ons. En het was wel nodig ook! Enorm, wat een kabaal, vooral van de vracht-wagens.

Na de tunnel, we hebben er dan z’n 20 km erop zitten, nog maar een koffie. Dit was al behoorlijk vermoeiend dus.

Via een redelijk vlakke route gaat het naar Dorfgastein, waar we de lunchbroodjes opeten bij de kerk en het kerkhof, Harbach en Bad Hofgastein. Maar dan komt Bad Gastein in zicht. We waren door het boekje al gewaarschuwd, 6 dikke pijlen. En het valt inderdaad niet mee. Regelmatig moeten we een stukje lopen. Gelukkig zonder die zware kampeerbagage! Ook andere fietsers moeten allemaal van de fiets af zien we hier. En niet één keer, maar diverse keren. Erg zwaar dus en zo nu en dan maar even in de schaduw uitrusten. Zo hebben we dit nog nooit eerder meegemaakt.

De zwaarste col op weg naar Rome was de Reschenpas, maar die konden we fietsend nemen (met kampeerbagage). Nou hier niet dus. Volgens ons is het stijgingspercentage ver voorbij de 10%, iets wat wij nog net aankunnen.

Spectaculair is de waterval in Bad Gastein. Verder is het allemaal wat vervallen, en dat terwijl het vroeger dè plek voor de jetset was (keizerin Sissi en de Sjah van Perzië bijv.). Veel horeca is er ook niet en we fietsen weer door. In Bockstein nemen we nog een koffie/sprudelwasser en daarna om 16 uur bij de trein. Alles (auto’s, fietsers en wandelaars) moet hier in de trein om naar de andere kant van de Alpen te komen. Na 20 min. zijn we in Mallnitz en kan alles weer uit de trein. Via wederom een erg steile afdaling gaat het van 1200 m weer naar 700 m in Obervellach. Na een ijsje op een terras door naar het hotel wat 4 km verderop ligt. We zijn even bang dat we te laat komen, want de keuken gaat dicht om 19 uur. We stampen even door en zijn om 18 uur binnen. Gelukkig valt het met die regel mee, horen we. We kunnen gelukkig eerst douchen voordat we hier aan het diner kunnen. En het eten is prima.

2e serie foto’s:

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor uitvergroting)

Statistieken:

• Hoogte St Johann in Pongau:   579 m
• Hoogte Obervellach: 740 m
• Maximale hoogte: 1205 m
• Klimmeters: 836
• Daalmeters: 646
• Afstand: 75,2  km
• Tijdsduur: 9 uur 47 minuten

Zondag 19 juli van Salzburg naar St Johann in Pongau (68 km).

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

Vandaag de start van de Radweg. Het is nu gelukkig wel droog. Het zal niet heel warm worden (23 graden), maar het is warm genoeg voor ons. Na het ontbijt in het hotel, waar al verschillende stellen fietsers zitten, bagage ingeleverd en op pad. We rijden langs de Salzach rivier en het is nog erg vlak hier. Bij Hallein beginnen de eerste klimmetjes, maar die vallen wel mee. Bij Golling kun je een waterval bekijken. Daarvoor moet je eerst wel omhoog fietsen, en wij rijden er ook heen, maar het is daar een kermis van auto’s, die ook op de smalle weg mogen rijden. En de entree is 5,- per persoon. Gaan we niet doen natuurlijk. Bij Golling weer een paar klimmetjes. Daarna een wat langere klim naar Pass Lueg op 552 m., maar het is goed te doen (we begonnen vandaag in Salzburg op 400m) . Verderop moeten we langs een weg fietsen met veel autoverkeer. Ruimte is er wel genoeg voor de fietsers. Wel een paar Baustellen, waar je erg lang op het groen stoplicht moet wachten. En fikse files met auto’s . We kunnen er gelukkig voorbijrijden, zoals de wielrenners ons voordoen. Voor ons slipt een tegemoetkomende scooter over de modder die op de weg ligt. Gisteren viel er ook erg veel regen (windkracht 0 in Salzburg). De man zit verdwaasd op de grond, niet gewond. De vrouw die achterop zat is in shock. Gelukkig schieten diverse automobilisten te hulp, die toch al stil stonden in de file.

Bij Tenneck lunchen we met uitzicht op kasteel Hohenwerfen. De stoeltjes komen weer erg van pas (de bekende wet van de bankjes)

Na Werfen gelukkig weer terug op rustige fietspaden. De omgeving is erg mooi met al die bergen vlakbij. Leuk fietsen hier! Het ruikt overal ook heerlijk: op veel plekken wordt het gras gemaaid, en dat ruik je, tezamen met alle kruiden die in de weide stonden geeft het een heerlijke kruiderige geur. Dat maakt het nog meer bijzonder.

In Bischofshofen nemen we nog een koffie (Wim) en sprudelwasser (Renée). Naast ons een stel fietsers met eveneens het Alpe Adria boekje. Je ziet toch erg veel fietsers wel op dit trajekt. Het laatste stuk naar St Johann is vlak. Rond 16:30 bij het hotel, ingechecked en daarna naar het terras in het centrum. Een Grüner Veltliner genomen, daar ook gegeten en nog een ijsje als toetje. Het voelt goed, deze tocht. Maar morgen de zwaarste etappe dus!

2e serie foto’s:

De gereden route:

Het hoogteprofiel (klik voor vergroting):

Statistieken:

• Hoogte Salzburg:   431 m
• Hoogte St Johann in Pongau:   580 m
• Maximale hoogte: 594 m
• Klimmeters: 413
• Daalmeters: 265
• Afstand: 67,9  km
• Tijdsduur: 8 uur 11 minuten

Vrijdag 17 juli, van Leek naar Augsburg.

Zie deze pagina voor een overzicht van alle etappes van de Alpe Adria Radweg.

We staan vroeg op, want het is een beste rit naar Zuid-Duitsland. Zo’n 800 km. Morgenavond moeten we ons melden in het hotel in Salzburg en vandaag willen we al een heel eind komen.  We nemen eens een alternatieve route door Duitsland, via Kassel en de A7. Er is wel veel vakantieverkeer, merken we. De route is wel veel leuker, omdat we deze nog niet kennen. In Noord Beieren staat een beste file op de A7, zien we op de autonavigatie, en daarom hier maar even verder via binnenwegen. We stoppen voor een koffie in Dinkelsbühl. Dit gebied in de buurt van de Kocher en de Jagst kennen we wel een beetje, want tijdens de fietsreis naar Rome kwamen we hier ook langs.

We hebben even gedubd waar we willen overnachten. Gersthofen, vlak bij Augsburg,  leek wel wat. Daar een hotel gezocht, even de bagage op de kamer gezet en dan per fiets naar Augsburg, 8 km verderop. Leuk om die stad weer te zien. Gegeten in de binnenstad en daarna terug en plat.

Zaterdag 18 juli, Salzburg

De reis naar Salzburg gaat vlot, ook nu echter veel vakantiefiles bij München, maar daar rijden we omheen over 2-baans wegen. We zijn al rond 14 uur bij het hotel en kunnen daar de auto mooi parkeren voor de komende week. Ingecheckt en we krijgen een mapje van Eurobike met o.a. de tickets voor de beide treinreisjes, die nodig zijn. Zelfs zadelhoesjes krijgen we. Daarna lopend Salzburg in. We waren niet kapot van de stad de vorige keer, jaren geleden, maar dat overkomt ons vaker bij steden waar we voor het eerst komen. Salzburg is toch een alleraardigste stad. Helaas veel regen, dus regenjacks  aan en paraplu’s mee. We kijken nog even in het parkje op de Mirabellplatz, waar ik de eerste keer dat ik hier kwam (in 1983) een mooie foto van Salzburg maakte. Verder natuurlijk de befaamde Sacher Torte en de Mozartkugel geproefd. En verder de toerist uitgehangen.

Vrijdag 3 juli 2020, van Delden naar Beckum (20,8 km)

Het zal niet zo warm worden als de vorige tochten van de afgelopen weken. Een temperatuur van 22 graden, maar dat is meer dan genoeg. ’s Ochtends zal het nog koud zijn met een graad op 15 en daarom een warm jack mee. Renée kiest voor een lange broek, ikzelf blijf in korte broek lopen. We staan weer vroeg op en rond 10:45 uur kunnen we starten aan het Twents zijkanaal naar Almelo ergens ten westen van Delden.  De koffie hebben we, onderweg op de fiets naar het beginpunt,  al gehad in Delden, dat een leuk plaatsje is. Alleen moeten ze daar in de hoofdstraat met winkels nog eens de geparkeerde auto’s verwijderen, zo constateren we ’s middags als we er weer langskomen.

We zijn hier in het gebied van Havezate Twickel, dat van 1347 tot 1953 in familiebezit is geweest.  Het landgoed omvatte destijds  6700 ha en zo’n 1600 boerderijen en was daarmee het grootste van Overijssel. Kenmerkend voor al die boerderijen zijn de witte luiken met zwarte randen, waarmee ze werden onderscheiden van andere Havezaten. Allereerst lopen we door het gebied van boerderij  Groot Rouweler, waar iemand een publiek boekenkastje heeft neergezet, met ook nog diverse soorten huisgemaakte jam erin.

Even verderop zien we een mooi veulentje rondspringen. Eerst nog een beetje bang voor ons en dicht bij de moeder, maar later komt hij/zij toch dichterbij om zich door ons te laten aaien.  Ook dit gebied is weer heel erg mooi om door te wandelen. We komen zoals gewoonlijk erg weinig padwandelaars tegen, maar wel veel fietsers die een dagje uit zijn.  En wij zijn door het wandelen wel lekker zo’n beetje de hele dag buiten. Lunchen doen we wel op een bankje met de meegenomen broodjes. Na de lunch gaat het verder richting kasteel Twickel, maar eerst blijken we nog zo’n kilometer verkeerd te lopen omdat we teveel kletsen, en de routecoördinator niet goed oplet. En aan de bordjes met aanwijzingen ligt het niet, want die zijn hier verrassend compleet.  Maar dan moet je ze wel zien natuurlijk… Nou lopen we niet zo’n grote afstand vandaag, dus erg is het niet.

Kasteel Twickel is inderdaad wel erg groot, zien we. En volgens het boekje wordt het nog steeds bewoond zelfs. Het kasteel ligt vlak bij Delden, waar de tocht verder doorheen gaat. Het is nu zo’n 14 uur we nemen nog een koffie/thee op een terrasje. Daarna door het dorp verder en we steken weer eens het Twentekanaal over, dat net onder Delden doorloopt. Vervolgens weer door een bos op weg naar Bekkum. Als we op een bankje nog even willen rusten blijken er 4 andere Havezatenpad wandelaars te zitten, die de route andersom lopen. Ze zijn gisteren in Oldenzaal begonnen en nu op weg naar Delden. We wisselen wat ervaringen uit. Als we Beckum uitlopen bereiken we snel de auto. Vlug op weg naar Delden om nog even een ijsje te scoren.

Vrijdag 26 juni 2020, van Emmerich naar Kleef (13,2 km)

We zijn blij dat we gisteren al het grootste deel hebben gedaan van ons 2-daagse wandeltripje, want vandaag zal het nog warmer worden dan gisteren (32 graden C). We zitten om 06:30 uur weer bij de bakker voor het ontbijt. Vandaag zullen we wel de auto op het eindpunt zetten en weer terug fietsen. We starten dan weliswaar wat later (09:15 uur), maar de afstand is ook korter. De oorspronkelijke route over Griethausen kunnen we niet lopen, zo bleek op de website van het wandelpad. De Duitsers zijn hier al jaren bezig met versterking van de Rijnoever en dus moest het wandelpad verlegd worden. En gaan nu een paar stukken langs de drukke weg van Emmerich naar Kleef. Het is niet anders.

Snel na het begin komen we over de Rheinbrücke, met 803 meter lengte de langste hangbrug van Duitsland. Er wordt groot onderhoud gepleegd en daar zijn ze wel even mee bezig zo te zien. Na een paar kilometer zien we een stalletje voor aardbeien langs de kant en daar moeten we ook een doosje scoren natuurlijk. Lekker! Dan gaat het verder over rustige binnenweggetjes en langs het dorpje Warbeyen. Na nog een klein stukje langs de drukke autoweg komt het voorstadje van Kleef al in zicht en wandelen we via rustige straten en uiteindelijk een fietspad (ook nog langs allerlei moderne gebouwen van de HochSchule van Kleef) naar het eindpunt op het pleintje Grosse Strasse in Kleef. Het zit erop, het Noaberpad is ten einde. We hebben bij elkaar 425 km op dit pad gelopen!

Donderdag 25 juni 2020, van Zeddam naar Emmerich (23,7 km)

Gisteravond waren we naar Emmerich gereden, waar we een hotelletje hadden besproken. We wilden de laatste 2 etappes afmaken van het Noaberpad, waar we al vanaf 2012 mee bezig zijn. Het werd wel tijd om dat eens af te ronden. Bij het natrekken van de laatste wijzigingen op de website van het Nivon viel me op dat voor de etappe van morgen een alternatieve route staat. Nou ja, dat is voor morgen.

We staan erg vroeg op want het zal vandaag erg warm worden.  Om 06:30 uur is er al een bakker open in Emmerich, zo hebben we gisteravond ontdekt.  En bij bakkers in Duitsland kun je prima én leuk ontbijten.  Om die reden hebben ook een kamer zonder ontbijt genomen. Na het ontbijt broodjes en kaas gehaald bij de supermarkt, die om 07:00 uur open is, en met de auto naar Zeddam gereden.

We starten om 08:08 uur in Zeddam, waar we in augustus 2018 gestopt waren. Vanuit hier gaat het naar het zuiden naar ‘s-Heerenberg. Dat plaatsje is bekend van het kasteel Huis Bergh, waar de heren van den Bergh zetelden.  Verder is het plaatsje bekend van de heks van ‘s-Heerenberg. Ene Mechteld ten Ham werd in 1605 beschuldigd van hekserij. Om dat te bewijzen werd ze in het water gegooid en ze bleef drijven. Dus (!) werd ze op de brandstapel gezet.

Het café/restaurant ,dat ook op het terrein ligt en een erg mooi terras heeft, is op dit tijdstip (09:30 uur) helaas nog gesloten. We beloven elkaar hier vanmiddag langs te gaan als we na afloop van de wandeltocht per de fiets de auto in Zeddam gaan ophalen. Hierna gaat verder naar Stokkum en lopen we af op de Duitse grens.

Via een viaduct over de snelweg A12/A3  wordt het klimmen geblazen naar Hoog Elten dat op zo’n 82 m hoogte ligt. De route loopt hier parallel aan het Pieterpad en dat herkennen we nog uit 2008, toen we hier ook liepen. Helaas is het Waldhotel met het prachtige uitzicht (en de heerlijke taart) vlak daarna failliet gegaan, en we kunnen daar dus niet meer terecht. Voor de koffie moeten we naar het door een Nederlander gerunde pannenkoekenhuis, helaas zonder uitzicht.

Daarna gaat het verder naar (laag) Elten en via een grote omweg lopen we naar het dorpje Spijk toe. Het is even zoeken naar een mooi plekje voor de lunch, graag met uitzicht op de Rijn. Maar het wordt een plekje zonder uitzicht. Het wordt ook echt heet nu. Het is ook erg benauwd. Er gaat weer veel water door onze kelen. Gelukkig hebben we genoeg bij ons (een liter of vier). Via vlak terrein gaat het door de uiterwaarden van de Rijn naar Emmerich.  Rond 15 uur zijn we weer terug. Nog wel even 1,5 km lopen naar ons hotel. En vervolgens per fiets terug naar Zeddam waar de auto nog staat. Onderweg gaan we weer langs het terras van kasteel Huis Bergh dat nu natuurlijk wel open is. Eerst koffie/thee en daarna een glaasje wijn. Als we terug zijn bij het hotel in Emmerich eerst douchen en vervolgens naar de terrassen aan de Rijn, waar het goed toeven is.

1e serie foto’s

2e serie foto’s

De gelopen route

Dinsdag 23 juni 2020, fietstocht op de Veluwe (105 km).

Zoals gebruikelijk doen we 1 keer per jaar een fietstocht van 100 km. Een prestatietocht dus.  We wilden graag op de Veluwe fietsen, want daar komen we niet zo vaak. En bovendien wilden we het befaamde Orsolino gebakje in Zwolle weer proeven, die Renée overigens inmiddels ook zelf maakt. Dat gebakje is een begrip in Zwolle en omgeving.

We vertrekken vroeg en parkeren de auto in Hattem.  Om 8:30 uur stappen we op de fiets en rijden door het centrum van dit leuke plaatsje, waar veel horeca is te vinden. De koffie moet nog maar even wachten vinden we, eerst kilometers maken. De tocht gaat door veel bos langs Heerde en Epe. We willen koffiedrinken in de Ossestal bij Epe, waar Renée als kind met haar ouders wel eens een pannekoek at. Maar het is nog te vroeg, de zaak is nog niet open.  In de buurt van Tongeren vinden we leuk caféetje waar het wel lukt.  De volgende stop is in Elspeet.

Verderop kom je langs kasteel Staverden, een mooi plekje. Vlakbij ligt landgoed Stakenberg, waar KPN destijds een eigen conferentieoord had, annex een bungalowpark voor gepensioneerde KPN-ers. We hebben daar als IT-ers van KPN nog heisessies meegemaakt. Maar “das war einmal”.  Het wordt tijd voor de lunch nu, maar helaas denkt iedereen er zo over en alle bankjes zijn bezet.

Geen nood, we hebben onze eigen stoeltjes bij ons. We vermijden plekken onder eikenbomen, vanwege de processierups.  Daarna gaat het verder naar Nunspeet. We verlaten de bossen nu en komen in het wat meer open landschap boven de A28 terecht. Via ’t Harde, Oldebroek en Wezup gaan we terug naar Hattem. We hebben er nu ongeveer 92 km op zitten en om de 100 km vol te maken, gaan we vanuit hier nog even op en neer naar het centrum van Zwolle voor het befaamde Orsolino gebakje. Bakkerij van Orsouw, waar het gebakje naar is genoemd bestaat niet meer, maar lunchroom Maxim’s heeft ze nog steeds. Na afloop is de conclusie van ons beiden, dat die van Renée tóch lekkerder smaken. Waarvan akte!

Als we terug zijn in Hattem nemen we nog een ijsje in het centrum en gaan dan terug naar huis. Weer een prachtige tocht vandaag.

De gereden route:

Donderdag 12 juni 2020,  Rondwandeling vanuit Vollenhove (32,4 km)

Het wandelboekje bevat, naast de route van Steenwijk naar Oldenzaal, nog een paar extra wandelingen. Een daarvan is een rondwandeling vanuit Vollenhove. Het voordeel is dat het OV of de fietsen vandaag niet nodig zijn en dat we ook eerder kunnen starten. En dat willen we ook want de tocht is volgens het boekje 27,3 km en dan is een beetje vroeg beginnen wel belangrijk.  En omdat het vandaag erg warm zal worden is een wandeling in de buurt van afkoelend water ook erg welkom. Vandaar vandaag Vollenhove en omgeving en deze keer geen Twente.  De plek om te starten is even zoeken, want zoveel horeca komen we onderweg niet tegen. We besluiten om aan de oostkant van Vollenhove te starten. Om 08:45 kunnen we al beginnen en na een km of 12 arriveer je dan volgens plan bij Genemuiden, waar de koffie wel klaar staat.

Vanaf Vollenhove kom je na een paar km al bij de eerste Havezate, de Oldenhof, nog steeds bewoond door een adellijke familie (Sloet van Marxveld). Daarna gaat het naar de dijk waarachter de Noord-Oost polder goed is te zien. Aan de overkant zie je het Kadoelenbos. Bij het gehuchtje De Krieger lopen we al het weiland in, maar dat is te vroeg. Foutje van de routecoördinator, waardoor we al een km of zo teveel lopen. Wat verderop gaan we wel naar de dijk maar daar staat erg hoog gras, en dat loopt behoorlijk moeilijk. Bovendien moet je oppassen voor kuilen en heel wat eenden en ganzen gebruiken de kruin van de dijk als toilet kunnen we constateren.  In het water zien we 2 koppels eenden met al hun kroost bij elkaar.

Als we bij de pont komen gaan we even van de route af, want in Genemuiden willen we koffie. Het is inmiddels ook al 11:45 uur dus het wordt tijd. Per pont naar de overkant en naar het terras. Het was lang geleden dat we dat konden en dit is toch wel veel gezelliger dan een bekertje koffie bij een benzinepomp. Het kost wel een kilometer extra, maar dat hebben we er wel voor over. Daarna met de pont weer terug en verder op de route. We gaan niet verder meer over de dijk. Dit stukje naar Zwartsluis hebben we in etappe 4 al andersom gelopen en bovendien willen we dat hoge gras niet weer. Daarom over een fietspad verder en na Zwartsluis verder richting Belt Schutsloot. Dit eerste stuk van de tocht naar Genemuiden viel ons wat tegen. Een beetje saai eigenlijk. Maar gelukkig is het tweede stuk wel beter. We komen vanaf het gehuchtje Barsbeek langs een weg met veel mooie boerderijtjes. In St Jansklooster is het rond 15:15 uur  weer tijd voor een terrasje. De hoge watertoren hier kun je normaliter beklimmen en dan moet je een prachtig uitzicht hebben over de Beulaker en Belter Wiede. Helaas gesloten vanwege Corona.

Verderop in buurtschap de Leeuwte kom je de boerderij tegen van voormalig Elfstedentochtwinnaar Evert van Benthem, die later naar Canada emigreerde. En overal zie je opgeknapte oude boerderijtjes. Ziet er erg leuk uit. Daarna arriveren we in buurtschap de Moespot. Die naam komt van de potten met stamppot  die werden warm gehouden voor de reizigers die per de postkoets op weg waren van Blokzijl naar Zwolle of Zwartsluis. Links op de foto nog de schuur met dubbele deuren waar de postkoets naar binnen reed en waar de paarden werden verwisseld.

We zijn nu al weer dicht bij Vollenhove en via een weggetje buiten de dijk lopen we langs scheepswerf Royal Huisman.  Volgens het boekje een grote jachtbouwer.  En inderdaad thuis nog even wat gezocht wat daar gebouwd wordt en dat is niet mis. Vooral hele luxe en dure zeiljachten voor de Rich and Famous, zie deze link.

In Vollenhove moeten we nog even de 2 Havezaten bekijken die hier zijn. Maar eerst even naar de binnenhaven. Vroeger heeft hier het kasteel gestaan van Godfried van Rhenen, bisschop van Utrecht. Dat kasteel is later gesloopt en de uitgegraven ruimte werd het binnenhaventje van Vollenhove. Het eilandje in het midden waar de burcht stond ligt er nog. Vollenhove werd in de 15e eeuw zelfs het bestuurlijke centrum voor Groningen, Friesland en Overijssel (Drenthe was arm destijds en telde nog niet mee). Na de tachtigjarige oorlog was dit echter over en kwijnde Vollenhove weg. Later werd de visserij belangrijk voor het stadje maar de aanleg van de Noord-Oost polder gooide weer roet in het eten. Nu is Vollenhove bekend als watersportplaats. Een plaatsje met een echte historie dus (zie wikipedia).

De twee Havezaten hier moeten we nog even bezichtigen. Via een kriskras route door de binnenstad kunnen we alle oude huizen hier bewonderen. De eerste Havezate is Old Ruitenborg, maar die is niet meer helemaal in oorspronkelijke staat. Het is nu een restaurant. 

De tweede is een ruïne, daar is niet veel meer van over. Het is voormalig Havezate Toutenburgh.  Daarna lopen we het stadje uit en zijn snel weer bij de auto. Het aantal wandel kilometers is wel wat meer geworden. Het zijn er uiteindelijk 32,4. Dat is nu dus ook weer gelukt. En het is lekker, de hele dag in de buitenlucht te zijn!

2e serie foto’s: