Woensdag 5 juni 2019, van Lyon naar St-Pierre-de-Boeuff (59  km).

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

We staan weer vroeg op, deze keer om 05:30 uur. Er was windkracht 6 voorspeld en wind uit het zuiden. Die wind zou opsteken na een uur of 10, vandaar. Na het opbreken laten we een briefje met een groet achter voor onze Zwitserse sympathieke medekampeerder uit Bern, die nog lag te slapen. Hij had me de afgelopen 2 dagen zo ongeveer z’n gehele levensverhaal verteld. Hij heeft over de gehele wereld gewerkt en gezworven.

Het terugvinden van de route is even een dingetje. Luc Oteman waarschuwt in het routeboekje dat de route via de D15 en D315 beter niet genomen kan worden. Bij Charly begint echter een route provisionaire en we besluiten daar naartoe te gaan. Dat is niet zover van de camping en dat stukje daar naartoe mag Osmand aangeven. Dat gaat prima, ondanks het drukke woon-werkverkeer op dit moment (we vertrekken om 7:00 uur).  In Vernaison is onze eerste koffiestop, tussen de Franse werknemers die ook een typisch Frans ontbijt tot zich nemen (kop koffie en een sigaret). 

Vervolgens verder naar het beginpunt van de route provisionaire. Op weg daar naartoe zien we dat een automobilist z’n telefoon verliest, die op het dak van de auto was blijven liggen. Die telefoon hebben we maar meegenomen om later ergens in te leveren. 

Het eerste deel van de route provisionaire is erg saai (na Solaize). Achter fabrieksterreinen langs. Verderop komen we door hoog gras via een geitenpaadje. Dat gaat dus niet goed samen met laaghangende voortassen, en we moeten even lopend verder.  Nog wat verder ligt er een omgevallen boom op het pad, die er zo te zien al jaren ligt. Beetje slordig van de organisatie lijkt ons. Geen nood, alle bagage afladen en fietsen er overheen tillen.

In Chasse-sur-Rhône een 2e koffiestop en daar bij een supermarkt de telefoon afgegeven. Dat werd erg gewaardeerd, ze belden direct naar het nummer dat het laatst door de eigenaar gebeld was en ze beloofden ervoor te zorgen dat hij weer bij de rechtmatige eigenaar terecht kwam. 

Vanaf nu is de route weer prima, zij het dat vanaf 11 uur de wind erg aantrekt. We passeren Vienne, Condrieu en stoppen in Chavanay voor de boodschappen. Bij een rafting baan nemen we een ijsje. Leuk om te zien hoe je dat raften hier wordt geleerd. Met echte stroomversnellingen en zo. Daarna naar camping “de la Lone”, waar we om 17 uur arriveren.

De gereden route:

Dinsdag 4 juni 2019, rustdag Lyon.

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Lyon is een stad die je toch wat beter moet leren kennen, vinden we. De vorige keer dat we hier waren (vele jaren geleden, in 2001)  heeft kennelijk niet veel indruk achtergelaten, want we herinneren er ons weinig van.

Dankzij de gisteren gekochte buskaartjes kunnen we onze gang gaan. Lijn C10 komt op een afstand van 1 km langs de camping en zet je af in het centrum. Onderweg (in Oulins) zien we een uitnodigend terras, dus daar maar even uit de bus. Het gebruikelijke ontbijt met koffie en een pain au chocolat en croissant.

In Lyon lopen we eerst eens naar het spoorstation in Part-Dieu om te informeren naar de terugreismogelijkheden per trein vanuit Arles. Dat kun je van tevoren niet zien op de site van SNCF.  Zie ook de discussie daarover op het forum van de Wereldfietsers. En aangezien wij onze tochten graag goed voorbereiden, wilden we iets meer  zekerheid. Op het station wordt ons verzekerd dat het geen probleem is de fietsen met TER treinen (de regionale treinen) te vervoeren.  We zullen zien of het klopt in Arles.

Onderweg naar het station valt wel op hoeveel gekleurde Fransen er in deze wijk rondlopen. Zo te zien komen de meesten uit Afrika.

Met de tram gaan we terug naar het centrum , dat wil zeggen, het oude Lyon. De lunch nemen we op een terras in Vieux Lyon. De bediening is wat slordig, we wachten 45 minuten op het voorgerecht.

Na de lunch eens een beetje cultuur. Met een tandradbaantje kun je tegen de helling omhoog, waar de resten liggen van een oud Romeins theater.  Indrukwekkend weer hoeveel mensen daar wel niet in konden, tot 10.000 toeschouwers aan toe. En je hebt hier een prachtig uitzicht over het lager liggende Lyon en de rivier. Het bijbehorende museum is ook zeer de moeite waard.

Hierna nog even een bezoek aan de Nôtre Dame de Fourvière, een imposante maar ook protserige kerk. Nadat Renée nog een kaarsje heeft aangestoken gaan we weer terug naar de tandradbaan. Na zoveel cultuur nog even op een terras en daarna boodschappen gedaan in de lokale super en weer terug per bus naar de camping. Er waait inmiddels een stevige windkracht 6 uit het zuiden. Vanmorgen had ik daarom de haringen van de tent met een kei al verder de grond in getimmerd. Morgen waait er weer een windkracht 6, en het is de vraag hoe ver we gaan komen. Wij wisten tot nu toe alleen van de Noord-Zuid waaiende Mistral in de Rhônevallei, maar omgekeerd kan dus ook. En het kan per dag wisselen hebben we al gemerkt.

Maandag 3 juni, van Hières-sur-Amby naar Lyon (71 km).

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Ook vandaag weer op tijd opgestaan, deze keer om 06:15 uur. Er waren op deze camping maar weinig gasten. Eén jongen met tent en trekkingbike en 2 mannen in een houten chaletje. Het seizoen moet nog echt beginnen in Frankrijk, althans hier dan. Andere campings zijn  al veel drukker.

Vandaag zouden we over een provisionaire route moeten gaan, maar we missen de bordjes en rijden over de drukke D55. Het boekje geeft ook een alternatieve route hiervoor. Het is inderdaad wel druk op deze maandagmorgen, maar het valt ons eigenlijk wel mee. Bovendien gaan de Franse automobilisten een stuk vriendelijker met ons om dan 20 jaar geleden, toen we hier ook wel eens probeerden te fietsen. Toen reden ze echt de vouwen uit je broek.  Nu gaan ze met een royale bocht om je heen. En wat we altijd doen als het echte te krap wordt (2 passerende vrachtwagens) is even in de berm stoppen. Achteruitkijkspiegel verplicht!

Onderweg komen we in een cafeetje 2 Belgische fietsers tegen (Pierre en z’n vrouw), die we later nog vaker tegenkomen. Ze hebben wel een stuk minder bagage bij zich, want ze logeren in pensions en jeugdherbergen.

Na Jons is de drukte voorbij en fietsen we weer over fietspaden. Dat blijft zo tot in Lyon. Onderweg zoals gebruikelijk langs de route geluncht in onze eigen stoeltjes. We worden nog aangesproken door een groepje bejaarde Duitse e-bike fietsers uit Aken, die de tocht ook doen, maar dan met bagagevervoer en hotelletjes. Ziet er wel relaxed uit, moet ik zeggen.

Wat opvalt onderweg is dat je overal de bloeiende vlier ruikt. Lekker fris! Dat is het voordeel van zo vroeg in het seizoen.

In Lyon loopt de route langs de rivier dwars door het centrum heen, perfect! Na het centrum houdt het ook helemaal op, maar dat is voor de volgende etappe. Op een terrasje nog wat fris water genomen en een tartelette aux fraises. 

Daarna op weg naar de camping. We hebben de keuze uit 2 campings, die beide flink uit de buurt liggen. We kiezen voor de camping in St-Genis-Laval, een km of acht buiten het centrum aan de zuid-west kant van Lyon. Ik gebruik Osmand om me de route te wijzen en dat gaat eigenlijk prima. Van tevoren waren we wat beducht hiervoor, want het boekje waarschuwt voor drukke wegen in Lyon. Het eerste stukje van ongeveer 1,5 km gaat langs de inderdaad erg drukke D15. Daarnaast raast tevens het verkeer van de A7 snelweg, een hoop herrie en redelijk onoverzichtelijk. Maar daarna gaat het allemaal via veel rustiger straten en soms zelfs een fietspad.

De camping is prima. We kopen alvast 2 buskaartjes voor morgen, want dan hoeven we niet meer op de fiets de drukte in.

De gereden route vandaag:

Zondag 2 juni 2019, van Murs-et-Gélinieux naar Hières-sur-Amby (78 km).

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Weer vroeg opgestaan, rond 6 uur. Het zal wederom een mooie en warme dag worden. We houden het via de weerapps goed in de gaten. We plannen een rit van 65 km en zien wel waar we uitkomen. Rond 8 uur in het zadel en nog wel even de fleece-jacks aan, want het is nog fris. Dat is toch wel het leuke aan fietskamperen in deze tijd in Zuid-Frankrijk. Je rijdt de hele tijd alleen in een shirtje en broekje rond. Veel kleren hebben we ook niet bij ons.  2 setjes zijn wel voldoende. Het fietsonderbroekje (één van de twee) moet toch al elke avond gewassen worden en dan kan het shirtje meteen mee. Drogen doen we de was achterop de bagage met een netje. En tegen de middag is alles meestal al weer droog.

De koffiestop is gepland na 25 km in Morestel, een mooi oud stadje. Er is (op zondag) gewoon markt hier en het is er lekker druk en gezellig. Koffie drinken doen we in een barretje. De zoete broodjes (viennoiserie) hebben ze hier niet, maar kun je ophalen bij de bakker en mag je vervolgens hier opeten. Dat zien we erg vaak in Frankrijk en is een prima oplossing.  Ook hier is alleen maar lokaal publiek, net als tijdens de fietsreis naar Rome. En dat is toch het leuke aan dit soort fietstochten.

Een echte bikkel komt met fiets en al de trap op (de bar zit op de eerste etage, het terras kijkt uit over de markt), parkeert z’n fiets bovenaan de trap, haalt uit z’n bagage een kreukelig shirtje om z’n naakte bovenlijf te bedekken en gaat een glas bier zitten drinken. Hij lijkt een echte vakantiefietser – maar dan toch om half elf al aan het bier? 

De tocht gaat verder door bosrijk gebied. De GPX blijkt hier totaal niet te kloppen met het boekje en beide sporen ook niet met de wegwijzers. We besluiten maar op de wegwijzers te vertrouwen en dat gaat prima. Nou is de Via Rhôna route ook nog niet af, dus dit soort dingen kunnen gebeuren. Onderweg geluncht met stokbrood van de bakker en kaas van de supermarkt. We klappen daarvoor onze stoeltjes uit en worden soms jaloers bekeken door andere fietsers. Je komt soms ook heel lang geen enkel bankje tegen. Dat moet ook allemaal nog komen hier.

Bij Chamboud is een camping die we even overwegen. Maar het is daar druk, kermisachtig en verder razen er lawaaiige speedboten over het water. Bovendien is het nog maar 15 uur en we kunnen nog wel even door. Om 16:30 uur even een ijsje in la Balme-les-Grottes. Het is ook echt heet nu, dus ook maar 1,5 liter koud water erbij!

De camping in Hières-sur-Amby is wel open, maar het personeel (het is een municipal) komt pas om 18:30 uur. Tent alvast opgezet, gedoucht, en naar het dorp waar pizza’s te krijgen zouden moeten zijn (volgens de app Osmand). Dat blijken  meeneempizza’s te zijn en daarom gaan we eerst even een glaasje witte wijn drinken op een terras van het lokale café. De pizza hebben we inderdaad daarna meegenomen en bij de tent opgegeten. Ook lekker.

De gereden route:

Zaterdag 1 juni 2019, van Seyssel naar Murs-et-Gélinieux (60 km).

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Om 05:45 uur opgestaan want het wordt een warme dag. De verwachting voor vandaag is 29 graden C. Na vertrek van de camping eerst even inkopen voor de lunch gedaan en vervolgens bij een bakker in Seyssel ons 2e ontbijt (het eerste ontbijt op de camping bestaat uit een bekertje yoghurt met een reep). Op z’n Frans, dus een kop koffie met een pain au chocolat. Daarna op pad. Er komt nog 1 klimmetje, maar dat is het dan wel voor vandaag. Lekker vlak fietsen en in Chanaz op het terras voor een koel flesje Perrier. Dit plaatsje is trouwens nogal toeristisch, een beetje Valkenburg aan de Rhône.

Verderop zou er volgens het boekje bij het plaatsje Virignin een nieuwe fietsbrug moeten zijn, die eind 2018 zou worden opgeleverd. Maar daar zijn ze net aan de werkzaamheden begonnen en zo te zien zal het ook in 2019 nog wel niet gereed komen, denken wij. Gelukkig is het stukje over de D1504 op deze zaterdagmiddag niet druk. Voor de zekerheid wel even de helmen op en de verlichting aan, vanwege de 3 tunnels. We gaan kamperen op een prima camping in Murs-et-Gélinieux. Er is een zwembad en er zijn veel kinderen, een goed teken.  De boodschappen voor het diner doen we bij een kleine dorpssuper in het plaatsje La Bruyère.

De route van vandaag:

Het hoogteprofiel (klik erop voor een vergroting):

Vrijdag 31 mei 2019, van Annemasse naar Seyssel (67 km).

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Weer vroeg op en via de A40 naar Annemasse. We hebben ruim van tevoren vanuit huis al gekeken waar we de auto het beste kunnen achterlaten en dat viel nog niet mee. Genève zelf is een dure stad en parkeergarages en de campings daar vragen flinke bedragen voor het stallen. Ook Thonon-les-Bains dat iets verderop ligt aan het meer van Genève (en weer in Frankrijk) was om die reden geen optie. Ook veel te duur. Daarom hebben we een oplossing gezocht  in Annemasse. Dat ligt dicht bij Genève, meteen over de grens in Frankrijk. En daar vinden we betere opties. Ook niet heel goedkoop, een parkeergarage, maar het is niet anders. Een bovengronds parkeerterrein is het goedkoopst, maar dan loop je de kans dat iemand ’s nachts een raampje intikt van de auto. Daarom toch maar de ondergrondse parkeergarage.  Het kost even zoeken voor we een loket hebben, waar we dat kunnen regelen. Uiteindelijk kunnen we op het Place de la Libération terecht.

Op het plein boven de parkeergarage is een markt bezig en de terrassen eromheen zien er gezellig uit. Uiteindelijk vertrekken we pas om 13:30 uur en dat zullen we nog gaan merken vandaag.

Het begin is meteen goed, want in Annemasse (op weg naar Genève waar we de route willen starten) stuiten we tot onze verbazing al op een prachtig brede Via Rhôna. Maar dat is van korte duur. In Genève zelf moet je je maar een beetje door de stad worstelen. De bordjes van de route staan lang niet overal. Geen punt, we volgen de GPX route van ons routeboekje en rijden zo Genève uit. Geen tijd om de stad rustig te bekijken, we moeten verder.

Buiten Genève komen we al vrij snel steile klimmetjes tegen. Niet erg getraind als we zijn, valt dat  helemaal nog niet mee.  We komen een fietser uit Portugal tegen met wie we even een praatje maken. Hij is onderweg vanuit Portugal via de Middellandse zee in Frankrijk naar Noorwegen en fietst langs de Rhône omhoog naar Genève.  Hij vertelt en passant alvast wat bijzonderheden over de route, zoals we die verderop kunnen verwachten. Omgevallen bomen op het pad, en zo. En hij vroeg of we lid waren van de “Warm Showers” (fietsers die kunnen overnachten bij elkaar, zie deze link).  Misschien moeten we dat ook eens overwegen. 

Het schiet allemaal niet zo snel op. Het routeboekje waarschuwt dat er onderweg naar Seyssel geen campings of hotels zijn. Je moet die 60 km echt wel afleggen. In Nederland fiets je zo’n afstand wel even tussen de lunch en de thee, maar dat gaat hier echt anders. Hoewel de temperatuur niet eens hoog is (24 graden C.) lopen we toch erg warm. We kopen maar even 1,5 liter koud water.  Uiteindelijk is het 20:45 uur als we in Seyssel arriveren. Gelukkig hebben ze hier ook een restaurant op de camping – we zijn tamelijk op en willen niet meer het stadje in. We zetten eerst maar even de tent op, voordat we gaan eten, want tegen kwart voor 10 wordt het al donker. Als we willen gaan eten om 5 over 9 is nét de kok om 9 uur  vertrokken en kunnen we alleen nog een broodplankje krijgen met 3 soorten kaas, olijven en augurken. Ook goed, alles is welkom. Met trouwens een heerlijke wijn uit Seyssel erbij.
Rond 22:30 in de tent en plat. We zijn erg moe!

De route van vandaag:

Het hoogteprofiel (klik erop voor een vergroting):

Donderdag 30 mei 2019, Heenreis naar Bourg-en-Bresse.

Voor een overzicht van alle etappes: ga naar deze pagina.

Het is Hemelvaartsdag en dus erg rustig op de wegen. We moeten zo’n  dikke 1000 km rijden en zijn op tijd (07:00 uur) op weg. Via Maastricht en Metz naar het zuiden. We besluiten ergens bij Bourg-en-Bresse een overnachtingsplaats op een camping te zoeken. We zijn dan morgen redelijk vroeg in Genève, waar de tocht gaat starten en gaan dan meteen de eerste etappe fietsen.

Het vinden van de camping heeft wat tijd nodig.  De eerste camping vlakbij Bourg is een municipal meteen aan de snelweg en dus met veel lawaai. De tweede bij Meillonnas is al gesloten. We hebben telefonisch contact met de beheerder, maar die is pas de volgende morgen om 10 uur aanwezig en we willen rond 07:00 uur al weer weg. Die valt dus ook af. De derde is prima, La Grange du Pin bij Treffort-Cuisiat. Rond 19:30 zijn we ter plekke. Tent opgezet, als avondeten de meegenomen salades, een zelfgemaakte koffie gedronken en daarna plat.

Woensdag 15 mei 2019, van Veenhuizen naar Roderesch (23,1 km).

De 18e en laatste etappe van dit Drenthepad alweer. Het is snel gegaan.  Op 7 mei vorig jaar begonnen we ermee vanuit Leek, waar dit pad langskomt, en een jaar later en 324 km verder zijn we rond. Het is één van de mooiste paden die je kunt lopen. De route gaat door alle mooie gebieden van Drenthe en dat zijn er nogal wat.  Zeer de moeite waard en  we kunnen het echt aanbevelen.

Vandaag het stuk van Veenhuizen naar Roderesch, ongeveer 23 km. De laatste keer liepen we al weer bijna  29 km, dus dit moet ook wel kunnen. Op de fiets van eindpunt Roderesch naar beginpunt Veenhuizen komen we langs Norg en om 9:45 uur is daar warempel al een café open.  Maar dat komt omdat er ook een hotel in zit (hotel Karsten). Daarna verder op de fiets naar Veenhuizen  en tegen 11 uur kunnen we beginnen met de wandeling.

De route neemt hier een omweg om de historie van Veenhuizen te laten zien.  Dat begon in 1818 met de oprichting van de Maatschappij voor Weldadigheid, een organisatie die straatarme gezinnen uit de randstad een nieuw bestaan bood op de Drentse (ontgonnen) heide. Ze kregen een woning en 2,5 hectare grond aangeboden. Dat gebeurde in Frederiksoord, Wilhelminaoord en Willemsoord. Gemeenten in de randstad stuurden echter ook asociale gevallen door (landlopers en dronkelappen). Daarvoor werd een strafkolonie ingericht en dat was Veenhuizen. Het routeboekje vertelt duidelijk het trieste verhaal van de (vaak) gedwongen deportatie van deze mensen. Je leert hoe armoede in de 19e eeuw soms leidde tot erge wantoestanden. Tegenwoordig is “Veenhuizen” een gewone gevangenis.

Verderop is de route verplaatst, merken we. Zowel boekje als GPX sporen niet met de tekens. Beetje jammer is dat de route een stuk langs een klinkerweg met autoverkeer loopt (voor Westervelde). Sommige grondeigenaren verbieden dan ineens het wandelen over hun grond. Terwijl dit soort wandelaars toch altijd erg netjes zijn (denken we dan). In Norg blijkt dat we op bekend terrein zijn. We liepen hier eerder, en dat klopt ook want zowel het Jacobspad (Uithuizen naar Hasselt) als het Groot-Frieslandpad komen hier langs.  Uiteindelijk gaan we langs Langelo en Alteveer naar Roderesch, waar we om 17:30 uur aankomen bij de auto.

De gelopen route:

Vrijdag 19 april 2019, van Diever naar Veenhuizen (28,8 km)

Nog een dikke 50 km te gaan en dan zit het erop, het Drenthepad. We besluiten om vandaag meteen maar eens een lange tocht te maken. Dat moet sowieso, want de auto parkeren midden in het Fochteloërveen is niet zo’n goed idee. We zetten die dus neer aan de Veenhuizense kant van het veen en de tocht wordt daardoor ongeveer 29 km. Het is lang geleden dat we zulke afstanden liepen (2012)  en we nemen ons voor elk jaar een tocht van minstens 25 km te doen. Goede test voor het uithoudingsvermogen van deze bejaarden van 70 en 63 jaar 😀 .

Vanwege dit voornemen toch maar wat vroeger op pad. Auto in de buurt van Veenhuizen neergezet, per fiets naar Appelscha en daar eerst aan de koffie. Gelukkig is er rond deze tijd (09:15 uur) al een café open.  Vervolgens verder op de fiets en rond 10:25 uur kunnen we beginnen met de tocht.  We lopen eerst door de bossen van buurtschap Oude Willem en daarna door het Aekingerzand en de Kale Duinen bij Appelscha.  Ook nu valt weer op dat we dit gebied (per fiets vaak doorheen gereden) toch eigenlijk niet goed kenden.  En wat een prachtig gebied dit ook is.

In Appelscha wederom een koffie/thee pauze en daarna door naar Ravenswoud en het Fochteloërveen.

De wandelaars mogen zelfs gedeeltelijk een ander pad kiezen dan de fietsers en daar is het inderdaad heel erg stil.  Je voelt je erg nietig in zulk hoogveen, vooral als je bedenkt hoe groot die gebieden vroeger (laten we zeggen 200 jaar geleden, vóór de turfwinning) waren. Het is leuk hier te lopen, toch écht weer heel anders dan het fietspad dat we inmiddels kennen als onze broekzak.

Behoorlijk moe maar erg voldaan arriveren we om 18:15 bij de auto. Daarna nog de fietsen ophalen en terug naar huis betekent dat het vandaag een latertje wordt.

De gelopen route:

Zondag 31 maart 2019, van Havelte naar Diever (19,4 km)

We beginnen al aardig op te schieten met het Drenthepad. Nog 3 etappes tot Roderesch is het plan en dan zijn  we helemaal rond met dit pad. Dat is nog iets van dik 70 km en daarvan gaan we er vandaag 20 van lopen. We bouwen zo weer wandelconditie op na een winterperiode waarin we weinig liepen. De volgende etappes worden dan ook zo’n 25 km.

Omdat Diever zelf als eindpunt te weinig km’s oplevert, zoek ik met de OsmAnd app op m’n telefoon voor de auto een parkeerplekje, een km of 5 buiten Diever.  Erg handig die app, en niet alleen voor fietsers dus. Ook onderweg kijk ik nog wel eens of we nog op het lijntje van de GPX track zitten.

Op de fiets op weg naar het beginpunt van de etappe in Havelte en in Diever eerst maar eens aan de koffie. Wat opvalt onderweg naar Havelte is dat dit gebied na Diever toch redelijk leeg is. Het heidegebied Holtingerveld / Oosterzand is weliswaar niet zo groot als het Dwingelderveld, maar dat scheelt voor het gevoel niet veel.

Onderweg vinden we geen bankjes voor de lunch, maar we hebben altijd matjes bij ons om bij nood op te kunnen zitten, en die komen nu van pas.  Verderop na het gehucht Wittelte wordt het weer een gecultiveerd landschap met boerderijen. In Diever voor de 2e keer aan de (middag)koffie. Daarna verder voor het laatste stukje van de tocht boven Diever in het Drents-Friese Wold.