De laatste dag van ons tripje besteden we aan een bezoekje aan Keulen. We komen daar wel vaker en het is best een gezellige stad.
Maar eerst ontbijten. De eigenaar van het pension klaagt ook al over de hitte. Wandelaars en fietsers, waar hij het van moet hebben, blijven weg. We babbelen nog even wat met hem over de graven van Nassau. Hij blijkt alles te weten van ons koningshuis en de bezoeken die ze hier hebben afgelegd. Behalve Beatrix, die is hier nooit geweest. Hij hoopt dat Willem Alexander nog eens met z’n gezin gaat komen.
In Nassau nog even langs de Rewe voor een paar laatste boodschappen en voor koffie. En precies op het moment dat we de auto weer instapten viel de eerste drup van wat even later een enorme hoosbui bleek. De eerste regen in onze vakantie, maar hier ook de eerste regen in heel lange tijd, dus zéér welkom.
In Keulen veel terrasbezoek en shoppen. Wim maakt nog wat foto’s van de stad. Niet teveel want het is warm. Totdat we besluiten dat het klaar is en we naar huis willen. Oók precies op dat moment begon het hier in Keulen ook te regenen…
Vrijdag 27 juli 2018, van Bad Ems naar Lahnstein (19,3 km)
De Ruppertsklamm, waar we doorheen moesten!
De laatste wandeling op deze Wanderweg alweer. Het hotel (met een Kroatisch restaurant erbij) was erg luxe – omdat het hotel waar we eigenlijk hadden moeten zitten was volgeboekt, hadden we een upgrade gekregen naar deze suite met zelfs een aparte slaapkamer. We vertrekken zonder ontbijt, want dat kon hier pas om 8 uur, te laat voor ons. Daarom in de plaatselijke Rewe ontbijt- en lunchboodschappen gedaan. Die Rewe is al om 7 uur open – precies goed voor ons.
We gaan naar Lahnstein waar de Lahn uitmondt in de Rijn. We hebben even overwogen de route per trein wat in te korten met het oog op de hitte. Dat kan echter alleen op het eerste stukje van ongeveer 3-4 km, en levert netto weinig op. Zowel naar als van het treinstation moeten we dan 2 keer over de rivier en lopen dan al bijna net zoveel extra als we gaan besparen. En verder is het komende stukje nog redelijk vlak. Doen we dus niet.
Lopend Bad Ems uit en dan stuiten we op een omleiding. We lopen toch maar volgens de GPX route op de Osmand en verderop komen we een stuk wegopbreking tegen, waar de auto’s maar een smalle baan hebben. Je mag er ook niet lopen volgens de borden. Maar het is gelukkig nog rustig met auto’s en wij lopen door. Na Fachbach begint het klimmen weer en bovenaan vinden we een mooi bankje met uitzicht waar we het ontbijt kunnen nemen. Dit is toch ook veel leuker dan ontbijten in je hotel?
Na de top op zo’n 300 m kunnen we ergens halverwege naar beneden weer even uitrusten op een mooi uitzichtspunt. We krijgen gezelschap van 4 mountainbikers die de route per MTB doen zo te zien. Op dit stuk van de route kan dat inderdaad ook. Het wandelen is nu niet moeilijk. Het pad is breed en goed te doen.
Aan het eind van deze tocht krijgen we nog even een Klamm voor de kiezen. De Rupertsklamm, die toch helemaal niet meevalt. We moeten voorzichtig lopen hier op de rotsen langs een licht waterstroompje, want door een val kun je je lelijk bezeren. De stokken zijn weer erg welkom. Grappig is dat de Rheinsteig hier ook door komt. Wij lopen van boven naar beneden door de Klamm en die route gaat van beneden naar boven, wat waarschijnlijk wat makkelijker is. Wijzelf hadden trouwens tijdens onze eigen Rheinsteigtocht in 2013 deze Klamm ook al moeten lopen. Maar in plaats daarvan hebben we toen de laatste dag gespijbeld, en zijn we lekker gaan shoppen in Frankfurt.
Hierna zijn we beneden bij de rivier en kunnen we rustig verder lopen, maar jammer genoeg zonder schaduw. We lopen nog even langs de Rijn (een stuk drukker bevaren, natuurlijk – we zien meteen de Rijnaken en ook veel cruiseschepen) en dan naar het station, waarvan ik aanneem dat daar in de buurt ook wel het centrum is. Maar er is daar niets en ondertussen zijn wij wel oververhit geraakt. Terug naar de Lahn waar gelukkig wel een terras is. Erg warm zijgen we daar neer in de stoelen en drinken we eerst eens een liter koud water.
Het centrum ligt niet in (Nieder)Lahnstein waar we nu zitten, zie ik nu, maar in (Ober)Lahnstein. En dat ligt aan de overkant van de Lahn. Dan maar per trein terug naar Nassau. Op het perron komen we de 3 Nederlanders uit dag 4 weer tegen die hier deze dag ook geëindigd waren.
Terug in Nassau eerst maar weer eens op het terras voor nog meer koud water en ijs. Daarna terug naar pension Am Rosengarten, waar we ons douchen, ons omkleden en nog even de spannende finale zien van de Tour. Ziet Tom Dumoulin kans Geraint Thomas vandaag uit het geel te rijden?
We gaan vanavond niet eten onder een hete parasol in het dorp, hebben we besloten. Het restaurant in het park lijkt wel weer wat (zie dag 1), maar helaas, daar is een besloten partijtje aan de gang. We gaan terug, rijden met de auto naar de Rewe en halen ingredienten voor een lekker koud souper op een bankje in het park. Gezien de hitte mag Renée geen wijn maar krijgt ze water (vanwege de kans op flauwvallen) – Wim kan aan het bier.
Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :
Hoogteprofiel dag-5
Lahn Wanderweg, dag 4
Donderdag 26 juli 2018, van Weinähr naar Bad Ems (17,7 km)
Imponerend gezicht als je Bad Ems binnenkomt: het Staatsbad van Ems
Ook vandaag zal het weer erg warm worden, was ons al voorspeld. Deze keer 36-38 graden C. We hadden een prima hotel, met zelfs een zwembad, waar we gisteren dan ook meteen in gedoken zijn. En ligstoelen om lekker in de schaduw te liggen luieren.
Ook hier kunnen we om 06:30 uur al aan het ontbijt, en om 7 uur vertrekken we. De route herpakken we op zo’n 300 m van het hotel. We mogen meteen een steile helling op, maar na nog eens 300 m kom ik erachter dat we verkeerd zitten. We hadden het pad verderop moeten nemen. Beetje balen, want we moeten terug en opnieuw 300 m klimmen. Vervolgens blijven we na de heuvel redelijk dicht bij de rivier en we wandelen zo zonder al te steil te hoeven klimmen en dalen heel gemoedelijk naar Nassau. Daar bij een Netto supermarkt broodjes en kaas gehaald voor de lunch en naar een terras toe voor de koffie.
Na Nassau gaan we de rivier over en op de linkeroever weer omhoog. We komen bijna langs de Burcht Nassau en helemaal langs een koepeltje met een standbeeld van Heinrich Friedrich Karl Reichsfreiherr vom und zum Stein, die geboren is in Nassau.
Verderop bij een uitzichtspunt komen we 3 Nederlandse wandelaars tegen die de andere kant op lopen. Ze hebben geen stokken bij zich en we waarschuwen ze dat op sommige stukken verderop die toch echt wel nodig zijn. De mevrouw zegt dat ze die wel heeft, maar ze liggen in Amsterdam. Tja.
De top op dit stukje is hoog (de Kuxlay geheten): we gaan naar 386 m en het is een hele klim. Daarna weer naar beneden en verder door de hitte die (na 12 uur) goed voelbaar is. Beneden in Dausenau nemen we de trein naar Nassau. In deze hitte willen we zo niet verder. En om 14:20 kunnen we in een paar minuten naar Bad Ems rijden.
Daar eerst maar eens op een terras voor ijs en koud water. Daarna naar het hotel waarbij we door het mooie oude gedeelte van dit kuuroord lopen. Hier logeerden in de 19e eeuw de machthebbers van Europa, zoals keizers, koningen en tsaren. En ook andere cosmopolieten en schrijvers (veel Russische). Het stadje ziet er nog steeds indrukwekkend uit. In de stoep vinden we tegeltjes van iedereen die beroemd was en hier geweest is. Een soort Walk of Fame zoals Hollywood dat kent. Om 17 uur in het hotel, douchen en daarna het stadje in om te eten.
Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :
Hoogteprofiel dag-4
Lahn Wanderweg, dag 3
Woensdag 25 juli 2018, van Laurenburg naar Weinähr (16,6 km)
Het dorpje Obernhof
Zoals afgesproken met de eigenaresse van dit pension komen wij om 06:30 uur naar beneden voor het ontbijt. En dat staat inderdaad klaar voor ons, hoera. Het is een aardige mevrouw die dit pension runt, vinden wij. We hadden ook gevraagd of we een lunchpakket mochten meenemen, want er is geen supermarkt of bakker hier. Geen probleem, ze zorgde ervoor dat we konden klaarmaken wat we wilden.
Rond 07:30 uur al weer op pad en zoals gebruikelijk meteen de hoogte weer in. We lopen zo ongeveer om Dörnberg heen en dat met veel klim- en daalmeters.
Een heel stuk verderop kom je op het Goethepunt, waar Goethe nog een spreuk zou hebben achtergelaten na een verloren liefde. En waar zijn roman ” Die Leiden des jungen Werthers” zou zijn ontstaan. Of Goethe hier werkelijk geweest is, is niet duidelijk. Wèl waren er in het dorp Obernhof enkele liefhebbers van het werk van Goethe en wellicht hebben die het verhaal verzonnen. Zie deze site.
Wij genieten vooral van het mooie uitzicht hier, met uitzicht op Obernhof en Weinähr. We zitten ook hoog nu, zo’n 330 m. Na het afdalen gaan we toch maar even naar Obernhof. Officieel is dit niet de route, maar ze hebben er wél koffie en overheerlijke Käsekuchen.
Daarna het laatste stukje naar Weinähr waar we overnachten. Nog maar een klein stukje, maar wel een met sterk stijgende en dalende stukken erin. We hebben de bergstokken echt wel weer nodig!
Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :
Hoogteprofiel dag-2
Lahn Wanderweg, dag 2
Dinsdag 24 juli 2018, van Diez naar Laurenburg (21,9 km)
Prachtige vergezichten langs de Lahn, dit is Laurenburg bij avond
Vandaag zal het 34 graden Celcius worden en we hebben besloten vroeg te gaan wandelen. We kunnen in ons pension in Nassau om 06:30 uur al aan het ontbijt, dat er prima uitziet. Bagage ingeleverd en op weg naar het station, want we gaan per trein naar ons startpunt van de Wanderweg in Diez. Daar komen we om 07:45 uur aan. Op weg naar de route zien we een Rewe supermarkt en we kopen daar onze broodjes en kaas voor de lunch. Er is ook koffie te krijgen, maar die slaan we over. Beetje dom, want rond dit tijdstip is in Diez verder nog niks open, zo merken we later, en verderop op het pad is het maar de vraag of er überhaupt wel koffie is te krijgen.
Buiten Diez gaat het al snel omhoog, dwz naar zo’n 250 m. En boven heb je een prachtig uitzicht op de Lahn en de dorpjes erlangs. Dat is het leuke van zo’n Wanderweg. Je loopt over heel rustige bospaden en je komt heel weinig mensen tegen. Het pad is overigens wel behoorlijk steil en rotsachtig. Dat loopt niet heel gemakkelijk. De temperatuur is gelukkig nog prima. Dat zal na 13 uur wel anders worden, vrezen we.
In Balduinstein willen we aan de koffie en dat valt niet mee. We worden nog wel geholpen door een plaatselijke mevrouw die ons zoekend zag kijken, maar volgens haar is eigenlijk alles te duur, en moeten we daar vooral níet heengaan. Gelukkig vinden we nog een hotel met een terras dat wel open is. Je merkt wel dat het hier veel minder toeristisch is dan bijvoorbeeld langs de Rheinsteig.
Het pad is gelukkig heel goed bewegwijzerd. We hebben de kaart niet nodig en waar een teken ontbreekt is een blik op Osmand (met GPX route erin) voldoende. Complimenten voor de Touristik in Nassau. We verdenken de man daar ervan zelf persoonlijk helemaal het pad te hebben uitgedacht! Maar petje af dus.
Vlak voor Steinsberg gaat het weer omhoog, maar nu zonder bos om in de schaduw te lopen. We raken nu wel wat oververhit en we besluiten om als we weer beneden zijn, het pad te verlaten en langs de (auto)weg verder te lopen. Het is 14 uur en snoeiheet. Die weg is ongeveer vlak, maar voor wandelaars niet heel geschikt. En de Duitsers rijden ook 100 km/h op zo’n weg. Gelukkig is het niet druk en soms stappen we even de berm in.
Om 14:30 uur komen we in het pension aan en we gaan direct douchen. Prima kamer hier. Daarna bier/koud water op het eigen terras, waar je jezelf mag bedienen vanuit de koelkast.
Om 19 uur eten we bij het restaurant in het dorpje, verderop aan de rivier. Renée krijgt Käsespätzle met salade en ik Schnitzel met Spätzle. We nemen een Riesling wijn uit de buurt, een Rheinhessen Tröcken, die ons prima smaakt.
Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :
Hoogteprofiel dag-1
Lahn Wanderweg, dag 1
Maandag 23 juli 2018, bezoek aan Limburg aan de Lahn
De kathedraal van Limburg
Hoewel we deze tocht in Diez zullen aanvangen, besluiten we eerst een bezoek te brengen aan Limburg aan de Lahn, want dat stadje moet een heel oud en charmant binnenstadje hebben, had men ons verteld.
En dat klopt helemaal. Veel scheve oude vakwerkhuizen. We bekijken ook nog even de kathedraal van binnen, maar die is niet heel bijzonder.
Dan eerst maar eens koud water op een terras en een ijsje.
Ik wil nog graag een wandelkaart kopen van de Lahn Wanderweg, want het materiaal dat we tot nu toe van de reisorganisatie kregen (Aktiva Tours), was niet heel geweldig. In de plaatselijke boekhandel is deze echter niet te vinden.
Dan op weg naar Nassau, 60 km verderop, waar we de eerste nacht zullen verblijven. Dat gaat via een erg bochtige weg, hard rijden kan hier echt niet. Het is een mooi gebied, het lijkt wat op de Eifel waar we enkele etappes van de Eifelsteig liepen in 2010.
In het pension horen we dat voor de treinkaartjes voor de volgende morgen naar de Tourist Information in Nassau moeten. Dat stond anders in onze informatie. Slordig van Aktiva – we zullen ze een brief sturen*. Het is nu 17:45 uur en de VVV gaat om 18 uur dicht. We halen het net, en ze zijn zo vriendelijk langer te blijven en ons veel informatie en materiaal over de tocht te geven. En we krijgen keurige wandelkaarten voor onderweg. De man vertelt nog dat op maandag veel horeca dicht is in Nassau en tipt een goed restaurant in het park.
En inderdaad, prima plekje om te eten en daarna nog even een stukje te wandelen langs de Lahn.
* ) Die brief hebben we inderdaad gestuurd, en daar heeft Aktiva snel en heel correct op gereageerd. Ze hebben contact gehad met de Tourist Information en een en ander is aangepast. Fijn!
Woensdag 18 juli 2018, van Beilen naar Ruinen (20,9 km)
Prachtig plaatje vlakbij Beilen
We zijn goed bezig. Dit is al de 4e wandeltocht deze maand. Als we zo doorgaan lopen we dit jaar nog het Drenthepad uit. Als we door omstandigheden toch niet kunnen fietskamperen dit jaar, dan maar veel wandelen. Dat is ook leuk tenslotte.
Ook deze keer met het openbaar vervoer van eindpunt naar beginpunt. Met de bus van Ruinen naar Hoogeveen en per trein naar Beilen. Binnen 1 uur ben je waar je wezen wilt. De buschauffeur racet er op verzoek van zo te zien een scholiere een beetje tegen om de aansluiting in Hoogeveen op tijd te halen. En dat lukt ook nog.
Als je Beilen uitloopt kom je over de A28 en meteen daarna in het Dwingelder Veld met als grootste heideveld de Dwingeloosche heide. We zijn hier al veel vaker geweest, maar de enorme vlakte maakt toch elke keer weer indruk. Even een kijkje nemen in de schaapskooi onderweg hoort er ook bij natuurlijk.
Vlak voor Ruinen is een grote kraan bezig met onderhoud aan de wieken van de graanmolen en we kijken even hoe dat verloopt. In Ruinen zelf is een markt bezig en onze auto staat ingesloten tussen de marktkraampjes. Die auto hoort daar helemaal niet te staan natuurlijk, maar vanmorgen was nergens een bordje te zien dat je daar niet moest gaan parkeren. Maar iedereen maakt ruimte om je eruit te laten. Geen probleem dus.
Zondag 8 juli 2018, van Hooghalen naar Beilen (19,6 km)
Mooie oude Saksische boerderij, net buiten Hooghalen
We wilden de tocht vervolgen vanaf Oosterhesselen, waar we vorige week geëindigd waren, maar de bussen rijden op zondag al niet zoveel en 2 keer overstappen met 0 minuten overstaptijd leek ons toch niet zo verstandig. Daarom deze keer een route waar het OV geen probleem zal worden en dat wordt Hooghalen naar Beilen.
Waar ik geen rekening mee gehouden heb is dat de koffietent in Hooghalen pas om 11 uur open gaat en we zijn hier al om 10 uur. Geen koffie dus en dat zal zo blijven tot het eindpunt. Jammer maar helaas voor een koffiejunk als ik.
Zo’n groot gat was het nou ook weer niet
We lopen Hooghalen uit en steken de A28 over, waar het nu nog redelijk rustig is. Vanmiddag in Beilen, als we er weer oversteken is het veel drukker maar wat een herrie geeft zo’n snelweg toch. We komen in een voor ons onbekend heidegebied, dat het Noorderveld (en Hijkerveld) heet. En daar maak ik een rare smak. Ik stap op de rand van het (geasfalteerde) fietspad, maar daar zit een gat. En ik lig op m’n gezicht. 2 dames die daar toevallig net op een bankje zitten schrikken ervan. Nou ja, we hebben een goed EHBO setje bij ons en m’n wonden worden door Renée ontsmet en beplakt met pleisters. Dit is verdorie al de 2e keer dat me zoiets overkomt. Bejaardenproblemen? Wie weet.
De TV toren van Smilde
Het heideveld is groot en op afstand zien we steeds de TV toren van Smilde. We passeren het Oranjekanaal en zien op een bord een leuke anekdote van een boef uit vroegere tijden. Het gaat over de raadselachtige verdwijning van het turfschip Annigje 2, dat werd bestuurd door de beruchte schipper Egbert Vosch, bijgenaamd Kwoaie Eggie. Rovend voeren ze over het Oranjekanaal en plunderden andere schepen. Toen ze echte op de wal een kerk in de hens staken was het voor God genoeg. Die greep in en het schip werd in de wolken opgezogen en verdween met man en muis. Historici doen dit verhaal af als volksverlakkerij, maar de lokale bevolking weet beter. Op mistige dagen zien ze nog steeds een schim van het schip in de mist zweven.
Na het Oranjekanaal passeren we opnieuw een paar heidevelden, zoals het Zuid-Hijkerzand en het Westerveld met de Brunstinger Plassen. Via Brunsting lopen we uiteindelijk Beilen binnen, waar de koffie (en het ijs niet te vergeten) op ons wachten.
Woensdag 4 juli 2018, van Emmen naar Oosterhesselen (19,1 km).
Havezate de Klencke bij Oosterhesselen
Renée kan nog steeds niet fietsen en daarom weer per OV van het eindpunt naar het beginpunt. En dat is goed te doen want er loopt een bus rechtstreeks naar Emmen. Opvallend zijn de vele scholieren rond dit tijdstip in de bus, die kennelijk in Emmen naar school gaan. Om 09:30 uur kunnen we alweer starten bij het station van Emmen. Eerst naar het centrum voor de gebruikelijke koffie natuurlijk. Daarna op pad. Vrij snel komen we door Westenesch, een nog erg fraai brinkdorp met oude Saksische boerderijen. Daarna door het Noordbarger bos, waar de eigen navigatie weer even nodig is (tekens, boekje en GPS corresponderen niet). Na het passeren van de N34 lopen we op Sleen aan, eveneens een dorp met historie. Sleen was het centrum van het dingspil (rechtsdisctrict) Zuidenveld, waar een groot deel van Zuid-Oost Drenthe toen viel). En dat is nog te zien aan het voormalige raadshuis en de toren die flink hoog is. Daar maar eens aan een 2e koffie. Via het Klenckerveld arriveren we in Oosterhesselen.
Zondag 1 juli 2018, van Roderesch naar Leek (15,5 km)
Hond in vennetje
Door een gebroken hand van Renée (4 middenhandsbeentjes gebroken) kunnen we voorlopig niet fietsen. De fietsvakanties moeten we derhalve helaas uitstellen tot later dit jaar. Het mooie weer van de afgelopen tijd nodigt echter wel uit om toch wat te gaan doen. Inmiddels kan Renée wel weer wandelingen van zo’n 15 km aan, dus we pakken de draad van het Drenthepad weer op. Om het niet te moeilijk te maken gaan we deze keer het stukje voor Leek doen. Met lijn 83 naar Roderesch, waar we om zo’n 10:30 uur kunnen starten. We lopen even een stukje naar Alteveer, en pikken daar het pad op. Daarna wel snel koffie bij van Es in Roderesch natuurlijk.
De tocht gaat een groot deel door het natuurreservaat Mensinge, waar we beiden weinig van weten, ondanks dat we er zo dichtbij (in Leek) wonen. Het blijkt een nog erg groot bos te zijn met een vennetje erin waar de honden mogen dollen in het water (zie foto). Roden is vlakbij en het is een mooi wandelingetje voor de hondenbezitters daar. Verderop komen we langs de sterrenwacht van Roden en daarna lopen we een stukje langs het Lieversche diepje dat hier nog in oorspronkelijke staat is en niet is “recht gekanaliseerd” in de 19e en begin 20e eeuw vanwege de wateroverlast. Je krijgt een goede indruk hoe die beekjes vroeger in dit Drentse landschap kronkelden. Wat verderop kom je een kleine stuw tegen onder een bruggetje. Om de vissen te helpen die in dit stromend water leven is er een vistrap aangelegd door de natuurbeheerders.
Hierna verder door een stukje erg onverhard met veel hoog gras en dat is wat moeilijk voor Renée. Ze valt liever niet weer op die hand en we vorderen daarom wat langzamer dan anders. Langs de weg Lieveren naar Roden komen we langs de havezate Mensinge en zitten daar voor een 2e koffie op een mooi terras bij het koetshuis. Dit terrein kennen we wel, want Renée’s vader heeft hier ooit een tentoonstelling georganiseerd vanuit de Fuchsiavereniging in Assen.
We lopen om het complex heen en zien nog een ooievaar met 2 jongen op het nest zitten, boven op een schoorsteen van de havezate. We komen langs het kerkhof en nog weer een klein stukje bos. Wat opvalt is dat het Drenthepad toch zoveel mogelijk wandelen door bebouwing probeert te voorkomen. We gaan dwars door Roden en toch zie je weinig bebouwing. Erg goed gedaan.
Boven Roden komen we door het bos van de Zulthe en zien daar een man bezig met een forse telelens op z’n fototoestel. Het blijkt Albert-Willem Hummel te zijn die een paar boeken over de historie van dit gebied heeft geschreven. Zie o.a. deze link.
Wat verderop kom je door het bos Natuurschoon, dat we ook nog niet kenden. We rijden wel regelmatig over het fietspad naar Roden, maar dat bos kennen we ook niet. Ook hier weer een vennetje.
De navigatie was wat lastig vandaag want de routetekens, het boekje en de GPX route in m’n telefoon correspondeerden niet erg. De route is kennelijk een paar keer gewijzigd. Hier de link van de route.
