Vrijdag 8 maart 2019, van Ruinen naar Havelte (16,9 km)

We wilden in het weekend weer wandelen, maar er werd veel regen en storm voorspeld, en dat was de reden om vandaag te gaan lopen. Het weer is ook vandaag niet ideaal (koud, veel wind en enkele buien voorspeld) maar we hebben er weer zin in. Wat is nou leuker dan om de hele dag een beetje buiten te zijn in de mooie natuur? En dat biedt het Drenthepad volop, wij genieten er echt van.

Zoals gebruikelijk de auto op het eindpunt neergezet en per fiets naar Ruinen. Na de koffie in het centrum van Ruinen bij Luning te hebben gedronken rond 11:30 uur op pad. Ook hier de nodige oude boerderijen in het dorp.  Mooi!

Als we buiten het dorp over de Groote Esch lopen krijgen we meteen al een bui te verwerken. De wind trekt flink aan en we overwegen de regenbroeken aan te trekken. Het grootste deel van de bui trekt echter om ons heen en dit was (gelukkig) meteen ook de laatste bui voor ons vandaag. De rest van de buien trekt steeds ten zuiden van ons langs.

We trekken verder door de Anserdennen (met een theehuis dat nog dicht is) en het Anserveld. Daar loopt een kudde geiten rond. Twee geiten lopen echter buiten de omheining en als we staan te kijken loopt er eentje snel weer door de omheining (met schrikdraad!) terug de omheining in. Tja, pubers zeker.

Wat verderop lopen we langs akkers en weilanden. Het pad daar is wel erg modderig geworden door alle regen van de laatste weken en we moeten een beetje door de berm lopen. Verderop passeren we de Oude Vaart en de Drentse Hoofdvaart en lopen we Uffelte binnen. Uffelte is van oudsher ook zo’n oud Drents dorpje met veel oude boerderijen. Wat een beetje jammer is dat aan de andere kant van de hoofdstraat allemaal lelijke nieuwbouw staat. Dat contrasteert wel erg met de oude boerderijtjes. Ook zien we dat sommige oude, wat grotere boerderijen helemaal zijn opgeknapt en zijn ingedeeld als meerdere woonhuizen, tot soms 4 stuks aan toe. Ook wel jammer eigenlijk, want erg goed geslaagd is dit ook niet. Aan de andere kant is het opknappen en onderhouden van deze oude boerderijen voor particulieren natuurlijk niet te betalen.  Dus zeg maar even hoe het dan wel moet!

Ook in Uffelte is een café open en we zijn inmiddels al zo’n 11 km onderweg zonder rusten, en we willen wel even zitten eigenlijk. Buiten is echt te koud, dus dan maar naar binnen voor een koffie. Voorbij Uffelte wordt het weer een en al natuurgebied zoals het Uffelterzand en het Holtingerzand. Het verhaal in ons wandelboekje rond het vliegveld dat de Duitsers hier in de jaren 40 wilden hebben aangelegd en waarvoor een hunebed moest wijken is erg interessant. De rol van archeoloog Professor van Giffen daarbij wordt ook toegelicht (zie foto’s).

Zondag 24 februari, van Orvelte naar Elp  (9 / 16 km)

We moesten het laatste stukje van Orvelte naar Elp nog dichtlopen dat ongeveer 9 km lang is. En dan is het onderbroken deel van het Drenthepad klaar en kunnen we weer verder vanaf Ruinen. Fietsen waren niet nodig vandaag, want we lopen heen en terug om zodoende ook tenminste 15 km te hebben gelopen (we lopen minimaal 6 tochten van 15 km of meer per jaar, is de doelstelling).

Na koffie in Westerbork te hebben gedronken gaan we vanaf de parkeerplaats in Orvelte van start. Het is wederom prachtig weer, al de derde dag op rij met zulke hoge temperaturen. Vlak buiten Orvelte zit er al een ooievaar op een nest, mogelijk wachtend op zijn of haar partner, die nog onderweg is vanuit het zuiden.  Wie zal het zeggen? Verderop zitten we al snel in het Orvelter Zand en even later in het heidegebied met de Meeuwenplassen. Mooi dat deze oorspronkelijke gebieden in stand worden gehouden, zodat de hedendaagse wandelaar nog even een inkijkje krijgt in het Drenthe van heel vroeger.

Buiten dit gebied gaat het via rustige wegen verder naar Elp, waar we een 2e koffie nemen. Vandaar weer terug, en via een iets andere route dan op de heenweg, omdat we heen de GPX gevolgd hebben, maar eenmaal in Elp tot de conclusie komen dat we toch beter de routetekens hadden kunnen aanhouden. En dat klopt, want nu gaat de route terug zo ongeveer midden tussen de Schotse Hooglanders (?) door. Leuk om te zien. Daarna via een korte route binnendoor terug naar Orvelte.

Zondag 17 februari 2019, van Elp naar Hooghalen (16,0 km).

Onze eerste wandeltocht in 2019. Half februari, prachtig zonnig voorjaarsweer en een temperatuur van een graad of 14. Dan wil je wel wandelen natuurlijk.

We zouden verder moeten waar we de vorige keer gebleven waren, ergens voorbij Orvelte.  Maar omdat dit de eerste tocht is dit jaar, willen we niet meteen 23 km lopen en liever iets van 15-16 km. Terecht, naar later bleek want we waren redelijk moe na afloop en ik had een fikse blaar onder m’n voet. Alleen moet je dan de auto ergens parkeren ten oosten van het voormalige kamp Westerbork en daar kun je niet parkeren. Dus we doen het anders. We starten in Elp en eindigen in Hooghalen. En dat stukje van 9 km tussen Orvelte en Elp doen we later wel eens.

In Elp nog even koffie gedronken in een hotel aldaar, en vervolgens op pad. Elp is weer zo’n typisch Drents dorpje met veel oude Saksische boerderijen. Buiten Elp, bij het Elpermeer, blijkt dat Staatsbosbeheer ons pad een beetje verprügeld heeft.

Verderop kom je in het gebied van voormalig kamp Westerbork. Er lopen veel bezoekers rond.  Het blijft indrukwekkend wat je hier ziet en vooral het besef dat 102.000 Joodse Nederlanders vanuit hier per trein vertrokken en werden vermoord in de gaskamers in Oost-Europa.

Nog wat verderop zie je de radiotelescoop van Westerbork. Ook dat blijft indrukwekkend. Tenslotte wandel je via het Melkwegpad het gebied uit en via het bungalowpark het Groote Zand bereiken we Hooghalen.

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De gelopen route:

Donderdag 8 november 2018, van Mantinge naar Orvelte (16,9 km)

Vandaag deel 2 van het stuk tussen Oosterhesselen en Hooghalen. Ook nu willen we weer ongeveer 20 km lopen. Maar de routecoördinator vergeet dat het inmiddels half november is, en dat het al vroeg donker wordt. 

We starten in Mantinge om 11:30, eigenlijk al een beetje te laat.  Het is wel erg lekker om weer te lopen. Vooral het herfstlicht is in deze tijd erg mooi om te zien. De foto’s worden bijna automatisch goed, met dat strijklicht.

Eerst kom je door Bruntinge, een gehuchtje met 5 huizen.  Vlak daarvoor zien we een groot veebedrijf voor koeien, varkens, of kippen. Wat opvalt is dat dit soort bedrijven ook in Nederland steeds groter wordt (zie foto hiernaast).

Vervolgens over het Scharreveld, een behoorlijk groot heidegebied. Het Drents Landschap is nog steeds bezig dit gebied verder aan de natuur terug te geven door weidegebied van de boeren op te kopen. Het ziet er prachtig uit. Overigens is het lopen over de geitenpaadjes met soms hoog gras lastig en erg vermoeiend.

Daarna verder naar Westerbork, waar we in 2014 met het Jacobspad doorliepen.  Het wordt echter al later en er kan even geen stop meer vanaf.  We proberen nog steeds te mikken op het einddoel bij de auto, zo’n 6 km buiten Orvelte. Dus niks koffie, meteen door. Beetje jammer, want er staat leuke horeca in Westerbork.

Verder doorlopend naar Orvelte moet we toch maar even overleggen. Als we zo doorgaan komen we rond 17:30 uur bij de auto aan, en het stukje daarvoor is de heide bij de Meeuwenplassen.  En om nou bij donkerte over de heide te darren, lokt ons niet erg aan. Het is niet anders. We snijden een stuk af, lopen niet meer over de route en in plaats van na  6 km, komen we nu na 2 km bij de auto. Volgende keer toch even beter letten op wanneer het donker wordt, routecoördinator 😕 .

ngg_shortcode_1_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de gelopen route:

Zaterdag 13 oktober 2018, van Oosterhesselen naar Mantinge (19,5 km)

Half oktober en een temperatuur tot zo’n graad of 26.  We boffen met deze nazomer in 2018, na ook al zo’n geweldige zomer. We gaan weer een stukje Drenthepad lopen vandaag. Renée kan weer fietsen (zie deze etappe), en we gaan daarom beginnen met het dichtlopen van het stuk tussen Oosterhesselen en Hooghalen. Dat is iets van 60 km en vandaag pakken we daar 20 km van.

Per auto naar Mantinge en vervolgens per fiets via knooppunten op weg naar Oosterhesselen, waar we om 11:00 kunnen beginnen, is de bedoeling. De fietsnavigatie levert echter problemen op. De apps op de telefoon (Fietsknoop en Route.nl) werken voor geen meter vanmorgen. Gisteravond deed de website van route.nl het ook al niet *).  We vallen daarom maar terug op de papieren knooppuntkaart van Falk en een briefje met nummers (zie foto nr 1). Net een week geleden een mooie presentatie gegeven bij SeniorWeb-Leek over de voordelen van het navigeren per smartphone. Vandaag even ouderwets navigeren dus!

In Oosterhesselen wil Wim eerst koffie bij café Deen dus is het 11:30 dat we vertrekken. We zitten hier overigens op het kruispunt van de voormalige tramlijnen Hoogeveen-Nieuw Amsterdam en Coevorden-Assen.  Nooit geweten dat die trams er waren! Zie deze link voor meer info daarover. Na 4 km lopen we Gees binnen, een echt oud Drents dorpje, met heel veel Oud-Saksische boerderijen. Zoiets als Orvelte maar dan zonder de toeristen. In Gees staat ook de grootste zwerfkei van Drenthe, daterend uit de ijstijd. Overigens zien we later op de dag in Mantinge eveneens een zwerfkei die op het oog nog groter is, maar dat zal aan ons liggen!

Na Gees kom je door een paar mooie heidevelden zoals de Hooge Stoep en later nog het Mantingerzand. En dan te bedenken dat heel Zuid-Oost Drenthe er voor 1850 zo heeft uitgezien als deze heidevelden. Er woonden  toen maar een paar duizend mensen in dit hele gebied. In Emmen wonen nu alleen al 56.000 mensen.

Grappig is dat boven ons steeds, wel een keer of 4, een vliegtuigje aan het klimmen is om dan (waarschijnlijk) parachutisten af te werpen. Eén keer zien we er eentje dalen, maar alle andere keren wel het vliegtuigje maar niet de springers. Die zullen wel van het vliegveldje bij Hoogeveen komen.

Bij aankomst in Mantinge zijn we beiden aardig moe geworden. Al te lang niet meer gewandeld blijkbaar, of waren het de onverharde stukken met mul zand die ons zo hebben uitgeput?

ngg_shortcode_2_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar het Google Maps kaartje van de gelopen route

*) Dat lag overigens niet aan de site maar aan de Adblocker die ik hanteer met FireFox. Route.nl vind dat niet goed, dus die moet je dan maar uitzetten. Jammer alleen dat route.nl dat niet even meldde, dat doen sites die dat willen meestal wel.

Zaterdag 18 augustus 2018, van Gendringen naar Zeddam (18,3 km)

Vandaag etappe 2 van ons tripje naar de Achterhoek. Het zal wederom 25 graden worden en dus prima weer om te wandelen.  Op de camping maar eens uitgezocht hoe het zit met de route hier. Daarvoor op de site gekeken naar wijzigingen en inderdaad, de boel is veranderd. Had de routecoördinator even niet nagekeken!  Het blijkt dat de nieuwe eigenaar van landgoed Hardenberg, net over de grens in Duitsland, alle toegangen heeft afgesloten. De wandelaars moeten dus via een andere weg lopen.

Om niet beschuldigd te worden van smokkelen met de route besluiten we om in Nederland te starten ter hoogte van dat zelfde landgoed. Dan klopt het ongeveer weer. De auto stallen we in Zeddam en per fiets naar een plekje ergens in het veld achter Engbergen, zoals het hier heet.

We lopen nu langs de Oude IJssel, die in Duitsland Issel heette. Interessant is de loop van de Rijn die hier ooit langs liep en via Doesburg weer richting Arnhem trok. Na de laatste ijstijd is dat veranderd. In Ulft aan de koffie bij een bakker. Goed dat die er is, want alle horeca is rond dit tijdstip nog gesloten. De Duitse gewoonte van ons om bij een Bäckerei koffie te drinken houden we erin.

Ulft zelf heeft ook een historie van winning van ijzererts en een ijzerverwerkende industrie. We zien de oude fabrieken van de DRU bijvoorbeeld, waarin nu een cultureel centrum is gevestigd. Verder lopend langs de rivier passeren we Silvolde, Terborg en Etten. Wat opvalt is het toch andere landschap vergeleken met de oostkant van Winterswijk. Het is wat saaier en je merkt de invloed van de industrie hier.

Uiteindelijk via een lang rechte weg naar Zeddam. Onderweg bij een Maria kapelletje nog 2 dames gesproken die we onderweg al een aantal malen zagen. Ze lopen ook het Noaberpad en lopen in 5 dagen de 5 laatste etappes achter elkaar. Ze logeren bij B&B’s en Vrienden op de fiets.

Beiden hebben we last van de voeten. Wim heeft een fikse blaar opgelopen en Renée een likdoorn. En we waren behoorlijk moe na afloop. Gek eigenlijk. Een maand geleden liepen we in 4 dagen de veel moeilijker Lahn Wanderweg bij 35 graden en hadden we geen problemen.

ngg_shortcode_3_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De gelopen route:

Donderdag 16 augustus 2018, van Bocholt naar Gendringen (19,1 km)

We willen de resterende km’s van het pad tot Kleve (nog 70 km’s) in 4 delen lopen. 2 etappes nu en de laatste 2 etappes verderop dit jaar. Dus vandaag ongeveer 17,5 km.

Zoals gebruikelijk per auto naar het eindpunt ergens tussen Anholt (Duitsland) en Ulft (Nederland), ongeveer bij de grens, en dan per fiets naar het beginpunt even buiten Bocholt. Gelukkig kan Renée dit soort stukjes weer fietsen. Ik had nog even gekeken of het ook met OV kon – dat kon vorig jaar wel. Toen liep er als proef een bus tussen Aalten en Bocholt, waar we dan gebruik van konden maken. Maar de proef is gestopt en de evaluatie heeft nog niet geleid tot een definitief besluit om door te gaan. Jammer, want de wandelaars die wél van OV afhankelijk zijn, hebben daardoor een probleem in dit gebied.

Onderweg op de fiets drinken we rond 10 uur koffie in Anholt. We zijn niet vroeg vandaag, maar gelukkig wordt het niet zo warm (25 graden) als een maand geleden op de Lahn Wanderweg (35 graden). Tevens broodjes en kaas gekocht bij de Rewe. Al met al is het 11:45 uur voor we beginnen met de wandeltocht.  Het eerste deel gaat langs het Aa-Strang riviertje. In Nederland komt dat riviertje uit in de Oude IJssel. Grappig zijn een paar erg jonge waterhoentjes, die heel lang kopje onder gaan. Onder water is kennelijk veel te beleven dat allemaal gezien moet worden.

We willen om 12:45 uur  lunchen, maar er is alleen een winderig bankje en daarna komt er heel lang niets (de wet van de bankjes gaat weer op). Rond 13:30 komen we aan bij Isselburg en daar vinden we bij de kerk wel een bankje.  Een man komt langs met een klein hondje dat Lucy heet. De man vertelt nog wat over Lucy en Renée mag haar zelfs een hondekoekje geven. Dat soort hondjes komen we later op de campings ook veel tegen, dus die heten vanaf nu allemaal Lucy.

Dit gebied is, net als in Nederland trouwens, heel lang leverancier van ijzererts geweest en daarmee ook plaats van ijzersmelterijen en gieterijen.

Vlak voor Anholt komen we nog een enorm kasteel tegen, dat ooit door de heren van Zuilen tussen de 14e en 17e eeuw is uitgebouwd. Anholt hoorde destijds  bij de Nederlanden. Na 1641 viel Anholt en omstreken toe aan een Duits adellijk geslacht en werd in 1815 definitief toegewezen aan het koninkrijk  Pruissen.

In Anholt nemen we een ijsje  en we gaan daarna verder door mooie bossen. Het pad loopt hier precies over de grens. Vlak bij het eindpunt kloppen de aanwijzingen niet meer met de GPX. Het lijkt erop dat de route hier gewijzigd is. Toch de GPX maar gevolgd, want we willen wel graag bij de auto uitkomen. Terug op de camping ga ik dan wel uitzoeken hoe dat hier zit, en hoe het met de volgende etappe moet.

Op de terugreis per auto gaan we nog langs Dinxperlo. Even kijken naar die rare grens tussen Dinxperlo en het Duitse Süderwick. Je vraagt je af hoe hier de smokkel destijds voorkomen moest worden, als je overbuurman in Duitsland woont.

ngg_shortcode_4_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Google Maps kaartje van de gelopen route:

Zaterdag 28 juli 2018, Keulen

De laatste dag van ons tripje besteden we aan een bezoekje aan Keulen. We komen daar wel vaker en het is best een gezellige stad.

Maar eerst ontbijten. De eigenaar van het pension klaagt ook al over de hitte. Wandelaars en fietsers, waar hij het van moet hebben, blijven weg. We babbelen nog even wat met hem over de graven van Nassau. Hij blijkt alles te weten van ons koningshuis en de bezoeken die ze hier hebben afgelegd. Behalve Beatrix, die is hier nooit geweest. Hij hoopt dat Willem Alexander nog eens met z’n gezin gaat komen.

In Nassau nog even langs de Rewe voor een paar laatste boodschappen en voor koffie. En precies op het moment dat we de auto weer instapten viel de eerste drup van wat even later een enorme hoosbui bleek. De eerste regen in onze vakantie, maar hier ook de eerste regen in heel lange tijd, dus zéér welkom.

In Keulen veel terrasbezoek en shoppen. Wim maakt nog wat foto’s van de stad. Niet teveel want het is warm. Totdat we besluiten dat het klaar is en we naar huis willen. Oók precies op dat moment begon het hier in Keulen ook te regenen…

ngg_shortcode_5_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Vrijdag 27 juli 2018, van Bad Ems naar Lahnstein (19,3 km)

De laatste wandeling op deze Wanderweg alweer. Het hotel (met een Kroatisch restaurant erbij) was erg luxe  – omdat het hotel waar we eigenlijk hadden moeten zitten was volgeboekt, hadden we een upgrade gekregen naar deze suite met zelfs een aparte slaapkamer. We vertrekken zonder ontbijt, want dat kon hier pas om 8 uur, te laat voor ons.  Daarom in de plaatselijke Rewe ontbijt- en lunchboodschappen gedaan. Die Rewe is al om 7 uur open – precies goed voor ons.

We gaan naar Lahnstein waar de Lahn uitmondt in de Rijn.  We hebben even overwogen de route per trein wat in te korten met het oog op de hitte. Dat kan echter alleen op het eerste stukje van ongeveer 3-4 km, en levert netto weinig op. Zowel naar als van het treinstation moeten we dan 2 keer over de rivier en lopen dan al bijna net zoveel extra als we gaan besparen. En verder is het komende stukje nog redelijk vlak. Doen we dus niet. 

Lopend Bad Ems uit en dan stuiten we op een omleiding. We lopen toch maar volgens de GPX route op de Osmand en verderop komen we een stuk wegopbreking tegen, waar de auto’s maar een smalle baan hebben.  Je mag er ook niet lopen volgens de borden. Maar het is gelukkig nog rustig met auto’s en wij lopen door.  Na Fachbach begint het klimmen weer en bovenaan vinden we een mooi bankje met uitzicht waar we het ontbijt kunnen nemen. Dit is toch ook veel leuker dan ontbijten in je hotel?

Na de top op zo’n 300 m kunnen we ergens halverwege naar beneden weer even uitrusten op een mooi uitzichtspunt. We krijgen gezelschap van 4 mountainbikers die de route per MTB doen zo te zien. Op dit stuk van de route kan dat inderdaad ook. Het wandelen is nu niet moeilijk. Het pad is breed en goed te doen.

Aan het eind van deze tocht krijgen we nog even een Klamm voor de kiezen. De Rupertsklamm, die toch helemaal niet meevalt. We moeten voorzichtig lopen hier op de rotsen langs een licht waterstroompje, want door een val kun je je lelijk bezeren. De stokken zijn weer erg welkom. Grappig is dat de Rheinsteig hier ook door komt. Wij lopen van boven naar beneden door de Klamm en die route gaat van beneden naar boven, wat waarschijnlijk wat makkelijker is. Wijzelf hadden trouwens tijdens onze eigen Rheinsteigtocht  in 2013 deze Klamm ook al moeten lopen. Maar in plaats daarvan hebben we toen de laatste dag gespijbeld, en zijn we lekker gaan shoppen in Frankfurt. 

Hierna zijn we beneden bij de rivier en kunnen we rustig verder lopen, maar jammer genoeg zonder schaduw. We lopen nog even langs de Rijn (een stuk drukker bevaren, natuurlijk – we zien meteen de Rijnaken en ook veel cruiseschepen) en dan naar het station, waarvan ik aanneem dat daar in de buurt ook wel het centrum is. Maar er is daar niets en ondertussen zijn wij wel oververhit geraakt. Terug naar de Lahn waar gelukkig wel een terras is. Erg warm zijgen we daar neer in de stoelen en drinken we eerst eens een liter koud water.

Het centrum ligt niet in (Nieder)Lahnstein waar we nu zitten, zie ik nu, maar in (Ober)Lahnstein. En dat ligt aan de overkant van de Lahn. Dan maar per trein terug naar Nassau. Op het perron komen we de 3 Nederlanders uit dag 4 weer tegen die hier deze dag ook geëindigd waren.

Terug in Nassau eerst maar weer eens op het terras voor nog meer koud water en ijs. Daarna terug naar pension Am Rosengarten, waar we ons douchen, ons omkleden en nog even de spannende finale zien van de Tour. Ziet Tom Dumoulin kans Geraint Thomas vandaag uit het geel te rijden?

We gaan vanavond niet eten onder een hete parasol in het dorp, hebben we besloten. Het restaurant in het park lijkt wel weer wat (zie dag 1), maar helaas, daar is een besloten partijtje aan de gang. We gaan terug, rijden met de auto naar de Rewe en halen ingredienten voor een lekker koud souper op een bankje in het park. Gezien de hitte mag Renée geen wijn maar krijgt ze water (vanwege de kans op flauwvallen) –  Wim kan aan het bier.

ngg_shortcode_6_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Gegevens van de route vandaag:

• Afstand: 19,3 km
• Tijd:  6 uur 30 minuten
• Klim meters: 441
• Daal meters: 448
• Hoogste punt: 305 m
• Laagste punt:  64 m

Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :

Donderdag 26 juli 2018, van Weinähr naar Bad Ems (17,7 km)

Ook vandaag zal het weer erg warm worden, was ons al voorspeld. Deze keer 36-38 graden C. We hadden een prima hotel, met zelfs een zwembad, waar we gisteren dan ook meteen in gedoken zijn. En ligstoelen om lekker in de schaduw te liggen luieren.

Ook hier kunnen we om 06:30 uur al aan het ontbijt, en om 7 uur vertrekken we. De route herpakken we op zo’n 300 m van het hotel. We mogen meteen een steile helling op, maar na nog eens 300 m kom ik erachter dat we verkeerd zitten. We hadden het pad verderop moeten nemen. Beetje balen, want we moeten terug en opnieuw 300 m klimmen. Vervolgens blijven we na de heuvel redelijk dicht bij de rivier en we wandelen zo zonder al te steil te hoeven klimmen en dalen heel gemoedelijk naar Nassau. Daar bij een Netto supermarkt broodjes en kaas gehaald voor de lunch en naar een terras toe voor de koffie.

Na Nassau gaan we de rivier over en op de linkeroever weer omhoog.  We komen bijna langs de Burcht Nassau en helemaal langs een koepeltje met een standbeeld van Heinrich Friedrich Karl Reichsfreiherr vom und zum Stein, die geboren is in Nassau.

Verderop bij een uitzichtspunt komen we 3 Nederlandse wandelaars tegen die de andere kant op lopen. Ze hebben geen stokken bij zich en we waarschuwen ze dat op sommige stukken verderop die toch echt wel nodig zijn.  De mevrouw zegt dat ze die wel heeft, maar ze liggen in Amsterdam. Tja.

De top op dit stukje is hoog (de Kuxlay geheten): we gaan naar 386 m en het is een hele klim. Daarna weer naar beneden en verder door de hitte die (na 12 uur) goed voelbaar is. Beneden in Dausenau nemen we de trein naar Nassau. In deze hitte willen we zo niet verder. En om 14:20 kunnen we in een paar minuten naar Bad Ems rijden.

Daar eerst maar eens op een terras voor ijs en koud water. Daarna naar het hotel waarbij we door het mooie oude gedeelte van dit kuuroord lopen. Hier logeerden in de 19e eeuw de machthebbers van Europa, zoals keizers, koningen en tsaren. En ook andere cosmopolieten en schrijvers (veel Russische). Het stadje ziet er nog steeds indrukwekkend uit. In de stoep vinden we tegeltjes van iedereen die beroemd was en hier geweest is. Een soort Walk of Fame zoals Hollywood dat kent. Om 17 uur in het hotel, douchen en daarna het stadje in om te eten.

ngg_shortcode_7_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Gegevens van de route vandaag:

• Afstand: 17,7 km
• Tijd:  6 uur 57 minuten
• Klim meters: 604
• Daal meters: 649
• Hoogste punt: 354 m
• Laagste punt:  84 m

Hoogteprofiel (klik erop voor een uitvergroting) :