Donderdag 25 mei 2017, Cesenatico naar Ponte Messa (68 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Alweer een goede camping. Deze had veel vaste plekken, waar wel caravans of huisjes stonden, maar die waren nu nog vrijwel allemaal niet bezet. We hadden een compleet badhuis voor ons alleen! Vannacht een onweersbui met veel regen, maar vanochtend schijnt de zon weer volop. We hebben geen ontbijt, dat doen we onderweg wel. Om 07:30 uur alweer op pad. Even gestopt bij zo’n Italiaanse bar waar iedereen (bijna allemaal met de auto, dat wel) langskomt. Onderweg tevens meteen boodschappen voor lunch en diner gedaan, omdat volgens mijn navigatieapp (OSMAND) in het laatste deel van de etappe geen supermarkt zit.

We gaan vandaag de bergen van de Apennijnen in, maar voorlopig valt het met de hellingen wel mee. We passeren de Rubicon (er is geen weg meer terug, weten we nu, we zullen nu wel naar Rome door moeten fietsen 🙂 ). Verderop gaat de tocht vooral over onverharde paden, die prima te fietsen zijn en bovendien lekker rustig. Soms komen we een écht heel steil stukje tegen en moeten we even van de fiets. We rijden nu in het dal van het riviertje de Marrécchia. Aan de bedding kunnen we zien dat deze rivier ook heel woest kan worden. Links van ons ligt ergens San Marino.

Het leuke vandaag is, dat de tocht weer heel anders is dan de stukken in de Po-vlakte of het gedeelte aan de kust. De afwisseling in landschappen is groot, hier in Italië.

Verder valt ons op dat veel Italianen laten blijken dat ze het leuk vinden zoals wij door het land trekken. Vaak wordt er even getoeterd  en gewuifd als teken. Zelfs de wielrenners groeten ons hier. Kom daar in Nederland maar eens om.

In Nova Feltria nog maar eens een fles koud water gekocht en het hoofd onder een waterkraan gehouden. Door de hellingen op dit laatste stuk kun je toch wel erg verhit raken.

Om 16:30 uur zijn we op de prachtige camping van Ponte Messa.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Cesenatico: 1 m
• Hoogte Ponte Messa: 333 m
• Maximale hoogte: 360
• Klimmeters: 528
• Daalmeters:  197
• Afstand: 66,5 km
• Tijdsduur: 7 uur 54 minuten

Woensdag 24 mei 2017, Anita naar Cesenatico (60 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Om 6 uur weer op en na douche/ontbijt om 8 uur weer op pad. Het was wel een bijzondere camping, rustig en midden in de natuur. We werden vanmorgen gewekt door een vogel die heel mooi zong. Volgens Renée was het een wielewaal.

We fietsen nog weer even langs de lagune en kunnen nu (met beter licht) nog wat foto’s nemen. Gisteravond was het eigenlijk al te donker daarvoor, hoewel het licht met die ondergaande zon en die roze flamingo’s prachtig was. Via een pontje steken we een kanaal over en fietsen naar Ravenna dat niet ver hier vandaag ligt. Daar maar eens aan de koffie op de Piazza del Populo – alweer zo’n prachtig plein. Mét natuurlijk een zoet broodje, deze keer een brioche con albicocca. Na Ravenna gaat de tocht verder door een groot bos naar de Adriatische kust en Cesenatico. We gaan staan op camping Village Cesenatico.

Je merkt meteen dat je nu in een erg toeristisch gebied bent, zoiets als de stranden van Rimini, maar dan voor de Italianen zelf, die al lang niet meer in Rimini komen. De drukte valt gelukkig nu nog mee, het is nog geen hoogseizoen en 90% van de appartementen staat nog leeg. We gaan een ijsje eten en zoeken daarna aan het strand een terras op met niet al teveel herrie en met uitzicht op de Adriatische zee. De muziek staat in Italië per definitie altijd overal aan, ook in elk café en restaurant, en is vaak ook veel te hard. We bestellen een fles wijn en krijgen er een prachtige schaal met hapjes bij. Heerlijke zomeravond aan het strand. Daarna fietsen we via het haventje weer terug naar de camping.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Anita: 0 m
• Hoogte Cesenatico: 1 m
• Maximale hoogte: 10 m
• Klimmeters: 48
• Daalmeters: 48
• Afstand: 60,9 km
• Tijdsduur: 7 uur 20 minuten

Dinsdag 23 mei 2017, Ferrara naar Anita (70 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Gisteravond een mooie avond in Ferrara. Prachtige oude stad met ook alweer een geweldig plein. Eerst nog slippers voor Renée gekocht en een nieuwe voorhanger-zonnebril voor Wim. Wijn gedronken op het plein en daarna ergens gegeten, oa ravioli met pompoenvulling, boter en parmezaanse kaas – een lokale specialiteit. Om 21:30 uur weer terug en na bezoek aan het badhuis meteen plat. Soms liggen we er ook al om 21 uur in, moe van het fietsen. En we slapen ook vrijwel meteen in. Komt natuurlijk ook door het erg vroege opstaan. Na het ontbijt de boel weer ingepakt en de waterflessen voor onderweg (1,5 liter voor Renée en 1 liter voor Wim) gevuld. Onderweg kopen we soms 1 of 2 keer 1,5 liter bij – als het kan lekker koud. We verbruiken veel water, maar het is ook nodig ook.  Het wordt allemaal uitgezweet!

Tijdens een koffiestop in Portomaggiore stappen 4 zwaarbewapende militairen uit met machinegeweren. Die moeten ook even een cafeïneshot halen. Stoere mannen! Tevens inkopen voor lunch en diner gedaan want we kamperen vandaag in een soort natuurgebied en daar is nergens een supermarkt te vinden.

Dit gebied is sowieso heel leeg. Veel grote akkerbedrijven. Veel andere bloggers klagen over de saaiheid van dit gebied, de Po-vlakte. Maar wij zijn het daar toch niet mee eens. Het is inderdaad net zo vlak als in Nederland, maar de hele inrichting is op z’n Italiaans, en daar is veel aan te bekijken. Bovendien zie je nog heel lang de uitlopers van de Dolomieten – vrijwel tot aan het moment dat we dicht bij de kust zijn gekomen.

Een ander punt van kritiek van veel bloggers is de kwaliteit van de wegen. Die is inderdaad een stuk slechter dan die in Nederland, maar er valt wel mee te leven. Op stillere wegen een beetje om de gaten heen fietsen en op drukke wegen wat meer opletten. Ook het gedrag van de automobilisten valt ons mee. Ze houden, waar het kan, zeker rekening met de fietsers – de meesten rijden in een grote boog om ons heen. Tot nu toe dus geen klachten over wegen of verkeer. Wellicht is het in de bergen anders.

De camping in Anita is erg sober – we worden ook niet echt wijs uit het bordje met de openingstijden van de receptie. We staan er eerst alleen, later komen er nog wat andere Rome-fietsers uit Nederland bij die we ook al in Ferrara ontmoet hadden. Een mevrouw van ongeveer onze leeftijd, alleen per e-bike op weg naar Sicilië, en ook 2 jonge meisjes. Bij onze aankomst is niemand aanwezig, maar de badruimtes zijn wel open, dus we gaan er maar staan. Rond 19 uur komt de eigenaar even afrekenen, en dat was het dan. Hoewel wij verder niemand gezien hebben, was later ook het badhuis op mysterieuze wijze toch min of meer schoongemaakt. En het bleek zelfs, dat in het bijbehorende huis ook een maaltijd geserveerd had kunnen worden. 

Vlakbij ligt een grote lagune met een flinke flamingo-populatie, de Valli di Comácchio. Wel een paar honderd flamingo’s schatten we. Na het eten gaan we nog gauw even kijken en foto’s maken.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Ferrara: 10 m
• Hoogte Anita: 0 m
• Maximale hoogte: 14 m
• Klimmeters: 30
• Daalmeters: 40
• Afstand: 73,6 km
• Tijdsduur: 6 uur 33 minuten

Maandag 22 mei 2017, Montagnana naar Ferrara (81 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

We wilden vroeg weg, zeiden we tegen Irene, de gastvrouw van deze Agriturismo. Hoe vroeg, was haar vraag. Nou, vóór 8 uur zeiden we. Oh, dat is hier niet vroeg hoor, zei ze. Nee, we zitten in Italië en Italianen staan behoorlijk vroeg op. Zes uur is normaal hier.

We ontbijten zoals gebruikelijk met een beker yoghurt en een granenreep, als eerste ontbijt. En 8 uur dus op pad, met alweer prachtig weer. We kunnen al wegrijden zonder fleece-jack, zo in je shirtje. 

Montagnana, waar we doorheen fietsen, is een heel oud stadje met nog echte oude stadsmuren. Ik wil mooie foto’s maken, maar er staat een grote feesttent op het centrale plein (voor de viering van het feest voor de aardappels, de prosciutto en de asperges uit de Veneto). Verderop, in Badia Polesine, nemen we ons tweede ontbijt – een “Italiaans ontbijt”, bestaande uit koffie en een zoet broodje. Ook alweer een mooi oud stadje. Leuk om hier even te zitten. Ondertussen zien we fietsers uit Nederland voorbij komen, ook onderweg. Bij elkaar (singles en duo’s) tel ik er iets van 10, alleen al op dit stukje. Bij elkaar moeten er op de route van Amsterdam naar Rome toch zeker wel een paar 100 zitten, denk ik dan. De Rome-route is populair – en terecht!

In de dorpssuper van het volgende plaatsje (Lendinara) en kopen we onze lunch (witte broodjes met pecorinokaas). De eigenaar snijdt de plakjes zelf voorzichtig af, met een groot mes, en verpakt ze zorgvuldig. Lendinara heeft een mooie spitse toren, dat zie je veel hier.

Ook zie we mooie Italiaans villa’s onderweg. Prachtig, waarom zie we die in Nederland niet? Italianen zijn natuurlijk onovertroffen in architectuur. De verhoudingen kloppen altijd, dat zie je al aan de pleinen en de oude gebouwen.  Maar dus ook aan de nieuw gebouwde villa’s. Hier een paar voorbeelden van wat ik bedoel:

Ook oud en nieuw combineren de Italianen heel goed. Hier een voorbeeld uit Ravenna:

Om 13:30 maar weer 1,5 liter koud water gekocht tegen de warmte. Rond 16 uur zijn we bij Ferrara op de camping. Dit keer krijgen we zelfs een sleutel van een fietsenhok, waar we zelf ’s nachts onze fietsen veilig kunnen stallen. Tent opzetten, douchen en vervolgens naar de stad voor een glas wijn en om te eten.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Montagnana: 15 m
• Hoogte Ferrara: 10 m
• Maximale hoogte: 15 m
• Klimmeters: 51
• Daalmeters: 60
• Afstand: 81,4 km
• Tijdsduur: 7 uur 35 minuten

Zaterdag 20 mei / zondag 21 mei 2017, heenreis naar Verona.

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Op tijd vertrokken uit Leek. We willen eigenlijk morgen  (zondag) al de eerste etappe rijden, dus hoe verder we nu komen, hoe beter het is. De autorit door Duitsland en Oostenrijk gaat vlot en we stoppen in het plaatsje Laives vlak bij Bolzano in Noord-Italië. Prachtige camping met zwembad en luxe sanitair.   Vanaf hier is het nog maar 145 km naar Verona waar we de auto zullen parkeren en deel 4 van onze tocht zullen beginnen. We eten een pizza in de pizzeria die bij het hotel en de camping hoort.

Zondag 21 mei 2017, Verona naar Montagnana

We staan om 7 uur op, maar kunnen niet eerder weg dan 9 uur vanwege een zware ketting in de poort van de camping.  Om 12 uur zijn we op het vliegveld van Verona waar we op de “low-cost”parking kunnen staan. Dat lijkt ons beter dan de auto 14 dagen ergens in een dorp te parkeren.

Vanaf het vliegveld naar het centrum van Verona is 12 km en daar pikken we om 13:15 uur de route van Reitsma weer op.  Eerst maar even een lunch vlak bij Porta Nuova. Bij het wegfietsen laat ik m’n zonnebril liggen op het bankje. Beetje dom natuurlijk.

Het is prachtig weer. De Italianen zitten buiten Verona op de oever van de Adige aan de barbecue. Soms met de nodige herrie uit ghettoblasters, maar ja – we zitten in Italië tenslotte. In Albaredo stoppen we even voor een ijsje. Ons water dreigt op te raken, want hoewel het vlak is gaat er toch het nodige doorheen. Bij een begraafplaats is meestal wel een fonteintje aanwezig en daar tappen we vers water.

De camping dicht bij Montagnana is voorlopig dicht, lazen we al op de site van Reitsma. Daarom wijken we uit naar een Agriturismo (kamperen bij de boer) bij Crosare, een kilometer of 8 buiten Montagnana. Weer een werkelijk prachtige camping met mooie, goed onderhouden groene grasvelden, prima sanitair en met gastvrouw Irene die ons bij binnenkomst spontaan een fles koud mineraalwater geeft bij het zien van onze verhitte gezichten.

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Verona : 65 m
• Hoogte Montagnana: 15 m
• Maximale hoogte: 65 m
• Klimmeters: 27 m
• Daalmeters: 76 m
• Afstand: 61,1 km
• Tijdsduur: 5 uur 17 minuten

Zondag 7 mei 2017, Leek naar Paterswolde (20 km).

Voor een overzicht van alle Drenthepad etappes, zie deze pagina.

Na het voltooien van het Friese Woudenpad moesten we op zoek naar een nieuw wandelpad en dat werd het Drenthepad. Gemakkelijk omdat je er vanuit Leek steeds mooi ééndaagse tochtjes van kunt maken. Dit pad loopt, ondanks dat het een Drents pad is ook door het Groningse Leek, en dat komt natuurlijk door Nienoord en het Leekstermeer (dat volgens mij overigens volledig in Drenthe ligt, maar dat terzijde). Prachtig weer vandaag en we kunnen vanuit ons huis starten want dat ligt maar 1,5 km van het wandelpad. We komen langs het Leekstermeer via een pad dat ik nog niet kende (foei, we wonen inmiddels 21 jaar in Leek) en langs het watersportcentrum Cnossen waar we een koffie nemen.  Daarna verder over een betonnen fietspad de Onlanden in, het vrij nieuwe natuurgebied  in het noorden van Drenthe. Iets verderop kom je de kleine dorpjes als Roderwolde.

Als we al bijna bij de nieuwe wijk Eelderwolde (van stad Groningen) zijn komen we tot onze verrassing Dick en Adrie tegen die het Jacobspad aflopen richting Roderwolde. Ook zij blijken wandelaars te zijn.

Via een erg onverhard pad gaat het verder langs het omgelegde Eelder diepje en komen door het landgoed “de Braak”. Daar blijkt een mevrouw in een stalletje van een of ander Natuurbeheer lekkere pannekoekjes te verkopen, waar wij een paar van willen hebben. We zijn inmiddels in Paterswolde aangeland en gaan met de bus weer terug naar huis.

Hier de link naar het Google Maps kaartje van de route

Zondag 9 april 2017

Het waren ideale weersomstandigheden, zonnig weer, warm en windkracht 2, een echte voorjaarsdag en ideaal om te gaan fietsen. Bovendien waren we aan het (zadel)trainen voor de komende fietskampeervakanties (o.a. De Grote Tocht Naar Rome, deel 4) en hadden we inmiddels al een tocht van 40 en 60 km gereden, dus daarom meteen ook maar de 100 km tocht voor dit jaar. Vanuit huis en dan om het Zuidlaardermeer, was de bedoeling. Aangezien dat vanuit Leek nog geen 100 km opleverde, gingen we ook nog even door Kielwindeweer heen. Zo gezegd zo gedaan. De (fiets)knooppunten even op de PC (fietsknoop.nl) uitgezet en vervolgens de route als GPX bestand gedownload naar de telefoon en met OSMAND de route gevolgd op de fiets. Het gemak dient de mens, en ik kon eindelijk het briefje met te volgen knooppunten in m’n broekzak van de hand doen. Tja, de ANWB heeft daarvoor hele mooie houdertjes voor aan het stuur, maar die wil ik natuurlijk weer niet (dat is meer voor bejaarden zei deze man van inmiddels 68).

Het fietspad langs de noordkant van het Zuidlaardermeer komt langs een café en de vaart daar (het Drentse Diep) kun je met een zelf aan te drijven pontje oversteken. Dit gebiedje kenden we nog helemaal niet. Vlak daarachter ligt het zandstrand van Hoogezand, zo lijkt het wel (het Meerwijckstrand). Het is al lekker druk aan het worden met dagjestoeristen.

Via Kielwindeweer, waar Wim een week eerder nog een fietsreparatiecursus heeft gevolgd bij M-Gineering, georganiseerd door wereldfietser.nl (als nieuwbakken Europafietser moet ik wel wat meer van fietsreparaties onderweg afweten natuurlijk!), terug naar de Groeve, en de zuidkant van het Zuidlaardermeer. Via Midlaren, de Punt, Yde en Peize weer terug. In Roden nog even een ijsje opgehaald en daar op het terras gezeten.

Tijdens de rit hebben we veel lammetjes gezien en ook veel ooievaars. Na 10 ooievaars raakten we de tel kwijt…

De gereden route:

Maandag 26 juni 2016, Wilhelminaoord naar Steenwijk (20 km)

De laatste etappe alweer van dit pad. Het pad werd eigenlijk steeds leuker naarmate we verder vorderden.  Maar het kan ook aan ons liggen – we wandelen liever in Drente en Overijssel dan in Friesland.

Deze laatste route voert ons langs Nijensleek. Ik (Renée) heb hier vele zoete herinneringen: jarenlang heb ik hier de zomervakanties doorgebracht als leidster van kinderkampen op de Hertenhoeve.  Dat was eind jaren zestig/begin jaren zeventig. We zijn natuurlijk nog even langs de boerderij gelopen, en we hebben gereconstrueerd waar toen het jongens- en het meisjesterrein waren. En waar het zwembad was. Het was allemaal nog redelijk terug te vinden. Er zijn wel verschillende nieuwe huizen vlakbij gebouwd. Geen wonder, het was (en is) een prachtig plekje.

De wandeling voerde ons verder over het landgoed De Eese en uiteindelijk naar Steenwijk. 

Weer een erg zonnige dag vandaag. Zo zien we dat graag!

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Dinsdag 12 juli 2016, van Volendam naar Stavoren (55 km)

Het hotel hier is weer prima. Als we wakker worden hebben we een mooi uitzicht op het IJsselmeer met de opkomende zon erboven. Heel mooi (zie foto). Vandaag een wat kortere etappe dus we hoeven niet zo heel vroeg op. Om 8:30 op pad. Als we door Edam rijden komt ons een Duitse camper voorbij met de volgende tekst achterop:

• Zu alt zum arbeiten
• Zu jung zum sterben
• Top Fit zum reisen

Dat spreekt ons ook wel aan natuurlijk. Onderweg naar Hoorn langs de zeedijk moeten we even wachten op een kudde koeien die verweid moet worden. We maken een praatje met de boer, die vertelt dat hij als jongen met de brommer ook eens de Zuiderzee op één dag met z’n vrienden is rondgereden. Ze waren bekaf toen ze om 00 uur weer thuis waren. Op onze vraag of zo’n weitje voor de koeien niet veel fijner is dan een loopstal antwoord hij bevestigend. Hij zou nooit aan een loopstal beginnen. Koeien als industrieel product vindt hij maar helemaal niks. Hij heeft bij z’n boerderij wel een behoorlijk grote boerencamping ernaast liggen, dus dat zal wel helpen.

Het is hier al weer volledig platteland. We zijn de randstad duidelijk uit (gelukkig). In Hoorn drinken we koffie op het mooie pleintje in de binnenstad met de Oude Waag. Dat gebouw stamt uit 1609. Al rondtrekkend rond de Zuiderzee krijg je wel veel verhalen te lezen over hoe het er hier vroeger aan toeging. Zoals de zeeslag bij Hoorn in 1573, toen de Geuzen een Spaanse vloot onder leiding van Bossu overwonnen. In de haven ligt in een museum een mooie kopie van een fluit, het standaard vrachtschip uit de Gouden Eeuw. Voor een rondleiding is helaas geen tijd, dus dat doen we later nog eens.

Via dijkweggetjes gaat het naar Enkhuizen. Meteen eerst maar de overtocht boeken, en er is plek genoeg op de boot. We kunnen wel even naar het Zuiderzeemuseum, dat bestaat uit een binnen en een buitenmuseum. We bekijken de klederdrachten van de verschillende zuiderzeestadjes. Voor het buitenmuseum is helaas geen tijd want de boot wacht om 16:30. Wel nog even tijd voor een terrasje, dat dan weer wel!

Om 167:30 vertrekt de boot naar Stavoren. Er zijn nog enkele routefietsers aan boord. Onderweg kan ik mooi nog wat plaatjes schieten van oude zeilschepen, die hier veel rondvaren. Het huren van zo’n boot voor gezelschappen (of opgeleid worden tot zeilmatroos) zit kennelijk in de lift.

In Stavoren de auto gepakt en in Lemmer nog even het einde van de reis gevierd met aan glaasje. Als afsluiting van weer een mooie fietsreis!

De kaart van de gereden route:

Maandag 11 juli 2016, van Amersfoort naar Volendam (91 km)

Het Mercurehotel is hoog, we zitten op de 10e etage en je hebt daardoor een mooi uitzicht naar het Noorden en Oosten. Je kunt zelfs de hoge flats van Almere zien. En ook de regenbuien die in die buurt voorbijtrekken. Om 7 uur aan het ontbijt en dat is prima. Rond 8 uur weer op pad. Via de LF9 terug naar Bunschoten en daar de weg naar Eemdijk genomen, waar de route doorheen komt. We hebben mazzel, want hier moet je met een pontje over de Eem, en op zondag vaart dat niet en moet je een heel stuk verder rijden. Er varen behoorlijk grote vrachtschepen door de Eem.

We gaan een stukje naar het Zuidwesten en kunnen constateren dat het nog harder waait dan gisteren. We hebben de wind nu pal tegen, en het is kracht 8 volgens ons, hetgeen te zien is aan de takjes die van de bomen waaien en datzelfde geldt voor de nog groene kastanjes. Gelukkig gaat het meeste van de route naar het Noordwesten of het Noorden, d.w.z. zo’n 60%. Kortom een kleine zomerstorm!

We gaan via Huizen, waar de koffie op ons wacht, langs de kust naar het vestingstadje Naarden. Ik (Wim) ben hier nog nooit geweest, maar Renée wel. In Muiderberg kunnen we het Muiderslot op een afstandje bewonderen.

Dit stuk loopt veelal Oost-West maar gelukkig zijn hier de nodige bossen, die de wind weghouden. Amsterdam zien we nauwelijks. We komen nog langs P&R Zeeburg waar we vaak parkeren als we in A’dam moeten zijn.

In Durgerdam hebben we een koffie/theepauze met uitzicht op het IJsselmeer. Daarna verder naar Monnickendam, waar we een ijsje eten, en naar Volendam. Dat is wel een erg toeristisch dorpje kunnen we nu constateren. Beiden zijn we hier een jaar of vijftig niet meer geweest. Renée had de kleinkinderen nog wel eens willen meenemen naar Volendam, maar nu ze het zelf meemaakt, ziet ze er maar vanaf.

De kaart van de gereden route: