Vrijdag 1 augustus 2014, Zwolle naar Doesburg, 88 km

Vannacht hebben we enorm slecht geslapen. Wat blijkt: onze nieuwe lichtgewicht slaapzakken, dit jaar gekocht, blijken volledig van polyester materiaal te zijn, en we zweten ons werkelijk stuk in die dingen. Bovendien hebben ze een boven- en onderkant en kunnen we ze niet aan elkaar ritsen om er een 2-persoons slaapzak van te maken. En dat willen we nu juist wel. We overleggen even. Er zit een winkel van “de Bever” in Zwolle en we besluiten om toch maar nieuwe slaapzakken aan te schaffen.

Verder hebben we geen klachten. De tent is uitstekend en ook de fietsen gedragen zich goed. Dus Zwolle ingereden, eerst even koffie gedronken bij Van Orsouw (natuurlijk met een echte orsolino) en daarna shoppen! We nemen nu slaapzakken van donsmateriaal. Die zijn wel duur, maar het moet maar. De Jumbo even verderop heeft een postagentschap en de oude slaapzakken gaan op de post retour naar huis. Al met al is het rond 12 uur dat we pas kunnen vertrekken. Via de LF3 Hanzeroute, die loopt van Kampen naar Millingen,over de IJsseldijk op weg naar Wijhe, Olst, Deventer en Zutphen. In Deventer nemen we weer een ijsje en doen de boodschappen voor het eten. Achter Zutphen raken we de route even kwijt. We rijden naar Brummen en kunnen daar de route weer oppakken. Daar gaan we ook met een veer over de IJssel, naar Bronckhorst.

Als we Doesburg naderen, waar volgens de ACSI en/of ANWB app 2 campings liggen, komen we een kleine camping tegen die langs de route ligt. Het is mini-camping ’t Hofke, gerund door de dames Tonny en Janny. Kleinschalig, maar wel van alle gemakken voorzien (tot en met een magnetron en een koelkast voor de gasten, en allerlei leuke kleine handigheidjes). En op het veldje stonden diverse fruitbomen, appels en peren, allemaal al rijp (alles is vroeg, dit jaar). Het sanitair is prima. Het weer was vandaag weer geweldig hoewel enigszins erg warm. Maar geen regen of buien.

Donderdag 31 juli 2014, Leek naar Zwolle

Vandaag gaat het dan gebeuren. De reis naar Rome gaat starten. We hebben de afgelopen dagen de fietsen en bagage gereed gemaakt en kunnen op weg. Rond 9 uur rijden we de straat uit. We gaan in Norg het  Lange afstands fietspad nr 9 oppikken, dat ons naar Zwolle zal brengen. Die route loopt van Nieuweschans naar Breda. En het blijkt een route te zijn die ons door de mooiste stukjes van Drenthe voert. Die plekken kenden we al van andere fietstochten, maar het is verrassend dat de LF9 (kennelijk net als de andere LF’s) dat dus ook doet. Iets om te onthouden als we meer fietskampeertochten in Nederland willen gaan maken. De route van LF9 voert ons over het Fochteloërveen, over de heuveltjes van Appelscha , en door de bossen bij Diever en Havelte. Het fietsen over een LF gaat minder snel en je maakt meer kilometers dan fietsen langs de Drentse Hoofdvaart bij Smilde (om maar eens wat te noemen), maar het is wel veel leuker.

In Meppel nemen we een ijsje en doen we boodschappen voor het avondeten. We willen ook ons eigen potje koken onderweg! Via Hasselt rijden we over de dijk naar Zwolle en dan moeten we over de Vecht via een pontje. De 2 dames die het pontje bedienen vertellen Renée dat het pontje oorspronkelijk over de Willemsvaart in Zwolle voer. Die Willemsvaart is nu gedempt, maar was toen nog een vaarweg. En Renée kent dat pontje omdat ze er elke dag als kind ermee naar de lagere school moest.

Rond 19 uur zijn we op de camping Agnietenberg vlakbij Zwolle. Na het opzetten van de tent en douchen eerst maar een goed glas wijn op een terras om dag 1 te vieren! Daarna moeten we ons nog haasten want rond 21:30 uur wordt het al donker. Na het eten meteen plat zo ongeveer. Na zo’n tocht kun je wel slapen ook natuurlijk.

Dinsdag 24 juni 2014,  Fietstocht langs de Donau bij Leipheim.

Onze laatste dag van de vakantie. Morgen gaan we opbreken en weer terug naar huis. Maar eerst vandaag nog een mooie fietstocht over de Donau Radweg. Geen lastige beklimmingen vandaag, gewoon een relaxed bejaardentochtje. En omdat we langs de Donau fietsen zal dat geen probleem geven. Per auto naar Leipheim en vandaar de Radweg een stukje gereden tot aan Offingen en daarna via Günzburg weer terug. In Günzburg uiteraard weer koffie met taart, een goede gewoonte in Duitsland, waar het eten altijd lekker smaakt!

Totaal gereden 43 km.

Zaterdag 21 juni 2014, Fietstocht naar Blaubeuren en Laichingen

Na de inspannende fietstocht van zondag j.l. Gaan we de “hellingproef per fiets” nogmaals doen, maar nu op een wat gemakkelijker manier. We fietsen daarvoor vanaf de camping eerst naar Blaubeuren waar we de vallei van de Blau, een zijriviertje van de Donau, induiken. Je daalt dan van 740 m naar 500 m. Vlak voor het dorpje Sonderbuch komen we een vliegveldje tegen voor zweefvliegers die hier met een lier omhoog worden getrokken. Een mooie plek om op een bankje even te gaan lunchen.

De afdaling naar de vallei is weer erg steil (8%), maar dat is geen probleem natuurlijk. De weg terug gaat via ons wandelpad van dinsdag j.l. Je stijgt naar 800 m over een afstand van zo’n 10 km, dus dat is geen probleem. Vlak voor het dorpje Heroldstatt krijgen we nog even een paar erg steile hellingjes voor de kiezen. En ook naar Laichingen komen we daar nog een paar van tegen. In Laichingen aan de koffie met taart natuurlijk! En vandaar naar de camping is nog maar een klein stukje.

Totaal 42 km gereden in ongeveer 5 uur.

Donderdag 19 juni 2014, fietstocht in de omgeving.

De fietstocht vandaag gaat door de heuvels van dit gebied. We blijven op de hoogvlakte van zo’n 700 m, is het idee, en we gaan geen dalen in. We willen eens zien hoe dat gaat. Vanuit de camping gaat het richting Berghülen en Blaubeuren. Toch ook hier veel korte hellingjes van een paar 100 m die volgens ons ook zomaar 8% of meer doen. Voordat we bij Blaubeuren de vallei inrijden keren we terug, passeren de camping weer en rijden vervolgens nog naar Laichingen en terug.

In Laichingen koffie/thee en lekkere taart.

Totaal 23 km en 6 uur gereden.

Dinsdag 17 juni 2014, wandeltocht bij Blaubeuren.

Vandaag wederom een wandeltocht (we wisselen fietsen en wandelen deze vakantie om beurten af). We beginnen in Blaubeuren, alweer een plaatsje met een oude kern van vakwerkhuizen. We gaan door een dal langzaam omhoog van 500 naar 700 m, op weg naar de Sontheimer Höhle. Daar zit een caféetje waar we wel even kunnen pauzeren, denken we. Maar dat is alleen in het weekend open. Geen koffie dus, maar water dat we altijd zelf bij ons hebben. Er valt een klein buitje en we schuilen even onder een afdakje van het café.
Daarna verder en via een andere route keren we terug naar Blaubeuren. Het laatste stukje gaat steil naar beneden en net nu barst er een onweer los met erg veel regen. De bergstokken komen weer erg van pas. We hebben wel regenjasjes bij ons, maar de regenbroeken zitten nog in de auto. Niet handig want zo wordt je toch nog kleddernat. Altijd de regenbroeken in de rugzak meenemen! Ze wegen niets en kosten nauwelijks ruimte.

Vanwege de nu natte broeken toch maar even terug naar de camping en droge broeken opgehaald. Daarna opnieuw naar Blaubeuren voor een Eiscafe/tröckenes Weisswein. En even gekeken naar de WK wedstrijd.

Totaal 23 km gelopen in 6 uur tijd.

De gelopen route:

Zondag 15 juni 2014, Fietstocht vanuit Tübingen (52 km).

Vandaag wordt een echte krachtproef. Volgens deel 1 van het boekje van Reitsma (“Reitsma’s Route naar Rome”) is de enige zware etappe vóór de Alpen de beklimming van de Schwäbische Alb. En aangezien we hier in de buurt staan had ik besloten dat we die tocht als proef maar eens moesten doen. Het zware gedeelte is een helling van 4-8% gedurende zo’n 6 km.

We beginnen in Tübingen waar de etappe van Reitsma ook begint en het begin is vrij ontspannen. Zoals Reitsma al aangeeft, overbrug je de eerste 100 hoogtemeters over een lengte van zo’n 18 km, en daar merk je niet zoveel van. Na Talheim wordt het andere koek en begint de helling. Hier rijdt ook autoverkeer, maar door de zondag valt dat wel mee.

Een paar zaken vallen op bij dit fietsen. Renée heeft 2 kleinere versnellingen dan ik (zie ik, achter haar rijdend) en mijn kleinste verzet doet het niet. Ik krijg maar nauwelijks de trappers rond. Even gestopt en met de hand dat verzet erop gezet. Dus toch maar even de verzetten wijzigen voor de bergen. Ook Renée mist nog wat kleinere verzetten. Maar al met al het is toch wel te doen blijkt nu. Renée had de nodige angst van te voren, maar ook zij heeft nu het idee dat ze het aankan. Mijn stelling: als we dit aankunnen, kunnen we ook over de Alpen. We zullen zien hoe het loopt!

In Melchingen gaan we maar eens koffie drinken en om dit heuglijke feit te vieren.

De terugreis is een makkie natuurlijk. En daarna gaan we Tübingen nog even bekijken. Een leuk en oud stadje. Totaal 52 km gereden en 5 uur onderweg.

Gereden fietsroute:

Vrijdag 13 juni 2014, Wandeling Machtolsheim, 20 km.

Er is een mooie wandelroute die vlakbij de camping begint volgens het Kompass wandelboekje, en die gaan we vandaag doen. Wegens ontevreden met het Rother boekje hebben we een ander boekje gekocht. Helaas kost het de nodige moeite om het begin te vinden, de kaartjes in het boekje zijn niet al te duidelijk, maar uiteindelijk, met wat hulp van de OSMAND navigatie van de smartphone, vinden we het begin. Die navigatie blijkt bijzonder handig te zijn, zo leren we deze en volgende dagen.

Overigens is het meer geknoei van de route-coördinator annex navigator geloof ik, dat het zoveel moeite kost. De route gaat door het Langes Tal naar Hubsches Stein en dan door een ander dal naar Merklingen. Het is werkelijk een plezier om met dit weer, zo rond de 22 graden, door dit heuvelachtige landschap te wandelen. Via Machtolsheim gaat het terug naar de camping. Vlakbij de camping zien we een horde schapen (wel een stuk of honderd) met veel geblaat verweid worden door een schaapsherder met z’n 2 honden. Een leuk gezicht! Totaal 20 km gelopen in bijna 5 uur.

Gelopen route:

Woensdag 11 juni 2014, Wandeling Bad Urach, 6,3 km

We gaan als eerste wandeltocht een niet al te zware tocht maken van 2 uur (volgens het Rother wandelboekje met routes in de Swäbische Alb-Ost) in de buurt van Bad Urach. Dat blijkt bij binnenkomst een alleraardigst plaatsje te zijn  waar je terecht kunt voor geneeskrachtige baden. We rijden door naar het dorpje Hűlben waar de tocht begint. Volgens het boekje blijven we redelijk vlak lopen op ongeveer 700 m. Een bejaardentochtje dus. Het eerste deel gaat prima over onverharde paden. Na ongeveer 50 min. zouden we een mooi uitzicht bij Buckleter Kapf moeten hebben. Maar het uitzicht is er niet, want de gemeentelijke boswachters hadden dan wel daarvoor de nodige bomen moeten kappen. Vandaar moet het verder gaan volgens het kaartje, maar er is alleen een zeer steil pad bergopwaarts. Het is nog glibberig van het vele regen een paar dagen eerder, en dit is geen lolletje. Het is maar goed dat we de bergstokken mee hebben. Die zijn hard nodig. Hoezo bejaardentochtje? Dit gaat ons toch te ver, en omdat ik de route niet vertrouw, gaan we maar terug. Ook de bewegwijzering is waardeloos, daar heb je niets aan. We zijn natuurlijk de paden in Nederland gewend. Kennelijk denken ze op dat gebied in Duitsland toch wat anders. Je moet het gedeeltelijk zelf maar uitzoeken. Terug gaat het weer over dezelfde route als de heenreis en dat is gemakkelijk. Na ruim 2 uur en 6,3 km zijn we weer terug bij de auto.

Gelopen route:

Zondag 18 mei 2014

Wij wilden eens wat meer over de grens gaan fietsen, en vanuit Leek is Duitsland over de A7 goed bereikbaar. In eerste instantie wilden we vanuit Papenburg naar Bourtange (en vice versa) fietsen, maar vanwege de wind (NO) toch maar andersom gestart, dwz in Bourtange. Al fietsend naar Papenburg ging het erg lekker (windkracht 2 tot 3) en als vanzelf kwamen we op het idee op er een stuk aan vast te breien, en er onze jaarlijkse 100 km fietstocht van te maken.Op de kaart kijkend zag ik Esterwegen liggen, een eind naar het Oosten. Dat plaatsje was mij bekend van het boek “Gevangen in het veen” van Pieter Alberts. Het boek beschrijft de vrij onbekende geschiedenis van de Emskampen, concentratiekampen van de Nazi’s in het Emsland, het gebied vlak over de grens van Oost-Groningen. En in Esterwegen is een herinneringscentrum daarvoor ingericht. Dus op naar Esterwegen. Het gebied lijkt hier erg op dat van Oost-Groningen. Met lintbebouwing en vaarten voor afvoer van de turf. Ook in dit gebied is veel aan turfwinning gedaan.

In Esterwegen hebben we even de gedenkplaat bekeken, maar er er was geen tijd voor het bekijken van het centrum. Dat gaat we nog eens doen.

Vanuit Esterwegen gingen we weer westwaarts en in Dörpen zijn we ons te buiten gegaan aan lekker Italiaans ijs. We vonden dat we dat wel verdiend hadden. Daarna keerden we terug naar Bourtange, waar we rond 19:30 weer aankwamen. En maar liefst 110 km op de fietsenteller noteerden. Een leuke tocht wederom!

ngg_shortcode_0_placeholder