Zondag 14 september 2014, Dokkumer Nieuwe Zijlen naar Damwoude (19,5 km)

We beginnen vandaag in Dokkumer Nieuwe Zijlen en worden daar opgewacht door een flink aantal wielrenners (ook de nodige vrouwen zitten er bij) bij het plaatselijke café. Er blijk vandaag een “TKP Tocht van Groningen” voor wielrenners  te worden gereden, en dit is een pleisterplaats kennelijk.

Dit gebied in Noord Friesland lijkt wel wat op Noord Groningen. Het is nogal vlak en door het ontbreken van houtwallen kun je ver kijken. Het eerste gedeelte lopen we langs het Dokkumer Grootdiep, dat het water vanuit Dokkum en omstreken afvoert naar het Lauwersmeer. Zo nu en dan passeert er een motorkruiser of een zeilboot. Het is prima wandelen hier langs het water, en ook erg rustig. Halverwege Dokkum ligt een erg verlaten steenfabriek. Beetje een zooi daar, dat kunnen ze beter òf helemaal afbreken, òf restaureren en als monument openstellen. Na een km of acht lopen we Dokkum binnen en gaan koffiedrinken op een terras. Het centrum van Dokkum is erg oud. Leuk om te zien.

We lopen verder en passeren de kapel die gewijd is aan Bonifacius, die hier is vermoord. Het is een mooi kapelletje en Renée gaat een kaarsje opsteken. Wat verderop op de route begint het echter te regenen en moet de regenkleding aan. Dat blijft wel 1,5 uur aanhouden, zolang hebben we dat nog niet eerder meegemaakt op onze tochten. Een goede reden om altijd regenkleding mee te nemen! En zo lopen we Damwoude binnen en naar de auto die daar staat te wachten. Weer een leuke tocht, ondanks de regen.

ngg_shortcode_0_placeholder

De gelopen route:

Donderdag 29 mei 2014, Lauwersoog naar Dokkumer Nieuwe Zijlen (17,0 km)

Het was Hemelvaart en een mooie gelegenheid om een tocht te lopen. We hadden het Jacobspad voltooid en dit werd de nieuwe tocht. Lekker dicht in de buurt van onze woonplaats. Het weer was niet heel geweldig. Er stond een harde wind, en omdat we per fiets van eind- naar beginpunt reden, viel dat nog niet mee. We waren in Lauwersoog door de tegenwind al behoorlijk moe, en toen moest het lopen nog beginnen…Misschien de volgende keer toch maar weer eens de bus nemen?

Na de koffie in Lauwersoog dan toch maar begonnen. Het eerste stuk loop je over de zeedijk en we hadden een mooi uitzicht op allemaal kite-surfers, die hier bezig waren. Daarna loop je langs Oostmahorn, althans wat er van dat dorpje over is. Vroeger was dat een klein, mooi haventje, à la Zoutkamp, maar tegenwoordig heet het Esonstad, een vakantiecomplex van Landal. Ons kan het niet bekoren!

Verderop kom je oude zijlen tegen als Ezumazijl en natuurlijk Dokkumer Nieuwe Zijlen, waar we op het eindpunt zijn aangekomen. Onderweg zien we nog een dode koe in de wei liggen, en na afloop van de tocht geven we dat even door aan de politie.

Gelopen route:

Woensdag 6 augustus, Remagen naar Koblenz, 45 km.

Het einde van deel 1 van de reis naar Rome komt in zicht. Nog een km of 40 en dan zijn we in Koblenz, dat moet een makkie zijn. De zon schijnt weer prachtig, alleen staat er wel een stevige zuidelijke wind in dit stuk Rijnvallei. Maar wat verderop hebben we er niet zoveel last meer van. Tegen 14 uur zijn we al op de camping en kunnen ons op het tentveldje installeren. Wat opvalt is op deze Rijnroute dat er nogal wat fietskampeerders zijn (en natuurlijk ook fietsers die in hotels overnachten). Een drukbereden fietsroute derhalve.

Later die avond zal het tentveldje dan ook overvol zijn met fietskampeerders. Na het opzetten van de tent de stad in om eens te informeren hoe we de volgende dag met de trein terug kunnen naar Nederland. Dat valt nog niet mee ook. De mevrouw achter de balie is wel 15 minuten met ons bezig om een trein te vinden. Het probleem blijken de fietsen te zijn. Daarvoor moet je reserveren en alle treinen na 8:45 zitten al vol. We nemen daarom de trein van 8:13 uur. Beetje vroeg opstaan wordt dan wel nodig, maar op dit tripje leer je wel te leven met de zons op- en ondergangen. Door het licht in de tent ben je vaak toch al op tijd wakker.

Donderdag 7 augustus, retourreis per trein van Koblenz naar Leek.

Enigszins storend is de herrie van de treinen ’s nachts in de Rijnvallei. Dat gaat de hele nacht maar door en je hebt het gevoel dat ze door je achtertuin rijden.  Als we ’s ochtends willen wegrijden blijk ik wederom een lekke band te hebben. Om de trein niet te missen pomp ik hem opnieuw op en zo halen we het station. In Groningen ga ik hem wel plakken is het idee. Ruim op tijd natuurlijk op het station, en daar nog ontbeten met croissant en koffie. Via Münster (overstappen) naar Leer, waar we met Arriva naar Groningen kunnen. Het reizen met de fietsen is erg gemakkelijk zo. Handig is dat de duitse stations liften hebben (o.a. voor rolstoelen) om van het ene op het andere perron te komen. Met die zwaar bepakte fietsen ga je niet gemakkelijk meer de trappen op.

Om 14:30 staan we in Groningen op het station. Op de Grote Markt gaan we maar eens een glaasje drinken om te reis in stijl af te sluiten! Daarna nog 15 km fietsen naar Leek en zijn  we weer thuis.

Het heeft ons verbaasd hoe gemakkelijk dit tripje eigenlijk ging. Een punt van zorg blijft wel de zadelpijn. Vergelijkbaar met blaren bij het wandelen. De remedie: fietsbroekjes en zalf speciaal voor zadelpijn. Volgend jaar zullen we proberen meer te trainen, want dat hadden we eigenlijk onvoldoende gedaan.

Dinsdag 5 augustus, Nideggen naar Remagen, 81 km.

Als we opstaan hangen de wolken nog in het dal. Maar de zon is sterk en het zal niet lang duren dat die er weer doorheen komt. Na het douchen meteen aan de slag met de voorband. Die is in 10 minuten wel gerepareerd, dus waarom deed ik dat nou gisteren onderweg niet meteen? Na het ontbijt even op de routeplanner gekeken hoe je het snelst weer op de route komt zonder helemaal terug te rijden. Ik zie een vlakke weg, maar daarvoor moeten we eerst naar het dorp Nideggen dat 2 km verderop ligt. En ik zie haarspeldbochten. En inderdaad, dat stukje is met zo’n 8% (schat ik) erg zwaar, zo meteen na het vertrek als je vaak nog wat zware benen hebt (zo is ons beider ervaring).

Eenmaal boven aangekomen, eerst maar even op zoek naar koffie (mit Kuchen) om bij te komen. En daarna via de vlakke weg die langzaam naar beneden loopt op weg naar Froitzheim. Er is geen fietspad hier, maar de Duitse automobilisten rijden redelijk ver om je heen. Dat hebben we in Frankrijk wel erger meegemaakt.

In Froitzheim pakken we de route weer op en met een lekker zonnetje gaan we verder via Zülpich (leuk oud stadje waar Clovis I in 496 of zoiets nog een overwinning heeft behaald) naar Euskirchen, Villiprot en Remagen. In Zülpich zat op het terras een man het boek “Der Liebe” van Peter Lauster te lezen. Er zaten allemaal briefjes in dat boek en hij maakte aantekeningen. Een man naar Renée’s hart. Maar volgens mij was het een recensent. Leuke job, zo in het zonnetje op een terras met koffie onder handbereik! Het laatste stuk gaat duidelijk de Rijnvallei in, dus dat is gemakkelijk fietsen. En langs de Rijn fietsen is niet erg zwaar natuurlijk. In Remagen gestopt voor een ijsje en daarna de camping opgezocht. Tent opgezet, gedoucht en daarna terug naar de binnenstad voor een etentje bij de Italiaan. Och, zo gaat het allemaal wel!

Maandag 4 augustus, Melick naar Nideggen, 105 km.

De dag begon nog zo goed – de zon scheen alweer en we hadden een luxe ontbijt (zie hiernaast). Renée gebruikte de droogtrommel om alles weer droog te krijgen. We gaan vandaag Duitsland in en volgen de Roer (in het Duits de Rur, niet te verwarren met de Ruhr). Dat blijkt een best stroompje te zijn, als gevolg van de vele regen van de afgelopen dagen. Ik vraag me af of dat met de Roer in Nederland wel goed zal gaan. En inderdaad, later horen we dat er daar overstromingen zijn geweest.

Maar hier ziet alles er prima uit. We nemen bij een Bäckerei/Konditorei ergens onderweg (die zijn in Duitsland nooit ver weg) koffie met gebak en vandaar via Jülich op weg naar Düren. Ik heb eerder al uitgepuzzeld waar we de komende nacht moeten gaan staan. Düren ligt halverwege Roermond en Remagen aan de Rijn en is de enige plek aan de route met een camping. Maar die heeft in het boekje van Reitsma (uit 2011) een slechte pers. Bovendien laten de app’s van ANWB en ACSI hier ook geen campings zien – dat had een waarschuwing moeten zijn. De dichtstbijzijnde camping staat buiten de route op zo’n 15-20 km van Düren. Toch eerst maar eens gekeken hoe die camping in de buurt van Düren (bij Echtz) erbij lag. Nou, het was meer een tokkie-camping in onze ogen, dus wij weer weg en toch maar op weg naar Nideggen. Dat ligt verder stroomopwaarts aan de Rur (Reitsma’s route buigt hier af) en zou niet teveel moeite moeten kosten, het is maar ongeveer 17 km. Wel heb ik inmiddels een langzaam leeglopende voorband. Ik ga die op de camping wel plakken, denk ik, en pomp hem zo nu en dan wel even bij. Dat was niet handig, blijkt later. Je kunt hem beter meteen maar plakken.

We gaan nog even boodschappen doen, maar ondertussen begint het nu te plenzen. Dus band om de 5 km oppompen, en bovendien komen er steeds steilere hellingen op het fietspad. En dat wordt smaller totdat het een soort geitenpaadje is, en bovendien glibberig door de vele regen. En m’n routeplanner kan ik even niet gebruiken door de regen want ik heb geen waterdicht hoesje (wel een diepvrieszakje met een wasknijper, maar het blijkt vrij lastig daar doorheen te kijken). Niet zo fijn allemaal. Gaandeweg komen we er achter dat Nideggen ook al even een stukje de Eiffel in ligt, terwijl Reitsma juist probeert al die Eiffel klimmetjes te vermijden. Niet zo handig om deze plek uit te zoeken dus…

Uiteindelijk komen we om 19:45 uur doodmoe aan op de camping in Hetzingen, vlakbij Nideggen. Maar we zijn er nu, en op een camping heb je alles wel weer snel op orde. We eten een ijsje op het bankje bij de receptie (de receptioniste zag hoofdschuddend aan hoe wij als verzopen katten binnenkwamen) en we ontmoeten een man die we 1,5 uur eerder 20 km terug bij de supermarkt hadden gezien en die naast ons ook koffie zat te drinken. Hij is stomverbaasd ons hier te zien en kan bijna niet geloven dat we dat op de fiets hebben gedaan. De man vertelt ons daarna in de gauwigheid de hoofdlijnen van zijn leven, maar we moeten het gesprek afbreken omdat het opeens droog wordt. Snel de tent opgezet. Een half uur later regent het weer volop. Na het eten meteen plat en slapen!

Zondag 3 augustus, Gennep naar Melick, 92 km.

Vandaag gaan we het laatste stuk in Nederland doen, en dan morgen verder naar Duitsland. De route gaat door de Maasduinen en we passeren 3 keer een Maaspontje op weg naar het zuiden. We rijden door Venlo (leuk centrum), maar hebben daar geen tijd voor een pauze en stomen door naar Roermond. Gelukkig is het vandaag wat minder drukkend dan gisteren en rijden we in zonnig weer van 25 graden C. Onderweg heb ik wel wat gedoe met mijn routeplanner (Locus App). Bovendien is mijn datalimiet bereikt en daar moet ook even iets aan gebeuren. De Locus app bevalt goed, ik heb de GPX coördinaten van Reitsma gedownload en ik hoef alleen maar te zorgen op het blauwe lijntje te blijven. Maar die app had ik 1,5 dag van tevoren nog geladen. Ik wilde eerst met OSMAND werken maar besloot op het allerlaatst toch tot een wisseling van app. Tja, en dan ken je dat ding nog niet goed genoeg natuurlijk.

We gaan in Melick op camping “van Kempenhof” staan. Alweer een geweldig leuke camping, niet al te groot, met prachtige plekjes en een buitengewoon vriendelijke ontvangst. Annex aan de camping is een bosbessenkwekerij – en ook tussen de veldjes stonden bosbessenstruiken. We waren er precies op het goede moment: de bosbessen waren rijp, en we mochten er zomaar van plukken (wat we natuurlijk ook deden voor het ontbijt, lekker, in de yoghurt).

Rond 20 uur komt er zwaar onweer opzetten, dus vandaag binnen in de tent eten. Een flink deel van de nacht blijft het regenen, maar de tent houdt zich prima. Naast ons staan 2 aardige stellen van onze leeftijd die samen fietskamperen. Ze blijken de route naar Rome al te hebben gedaan! En nu zijn ze op weg naar Barcelona. Ze denken er 8 weken over te gaan doen. Goed hoor!

Zaterdag 2 augustus 2014, Doesburg naar Gennep, 77 km.

Een prima nacht op de mini-camping, waarbij we onszelf heel gelukkig prijzen met de nieuwe slaapzakken. Wat een verademing. Wel werden we zo nu en dan uit de slaap gehouden door gakkende ganzen – de camping lag aan de IJsseldijk en aan de andere kant van de dijk hadden we al heel wat ganzen gezien. Die gaan kennelijk dag en nacht door met van alles en nog wat met elkaar te bespreken …

Doesburg is een alleraardigst oud Hanzestadje en de route loopt er ook doorheen. Op een caféterras raken we aan de praat met een oude dame van 88, die nog overal heen fietst. Leuk is steeds de reactie van mensen als je vertelt dat je op weg bent naar Rome. Vaak word je aangesproken omdat de mensen de voortassen aan de fietsen zien of de slaapzak achterop, en je dan meteen al indelen bij de fietskampeerders. Fietsers die in hotels of B&B’s overnachten rijden meestal zonder voortassen.

Via Westervoort gaat het naar het veer over de Rijn bij Millingen. Vandaar naar Zyfflich in Duitsland en daar pakken we Reitsma’s route op. Die loopt om Nijmegen heen, door stukken van Duitsland. Je passeert een paar keer de grens. Daar begint het ook even stevig te regenen en moeten de regenkleren aan. Lang duurt het echter niet en even later kunnen ze ook al weer uit. Als we in Gennep aankomen, blijkt op de markt een podium te staan waar verschillende rock en R&B groepen optreden. We gaan 1,5 uur op het terras zitten en luisteren naar een Duitse band uit Solingen, met o.a. Hey Joe van Jimi Hendrix. Het is goed toeven daar achter een glas koude witte wijn. Ook leuk zijn 3 ooievaars (2 ouders en 1 jong), die aan het vliegen waren en nu weer op het nest boven op het stadhuis neerstrijken. Het jong is kennelijk de herrie van de muziek wat teveel, want die gaat op een schoorsteen verderop zitten. Later zien we hoog in de lucht nog 2 jongen cirkelen.

Daarna door naar camping “de Bloksberg” even buiten Gennep. Bij opkomend onweer moeten we snel de tent opzetten, maar dat lukt ons nu wel. Binnen 5 minuten staat hij. Veel stacaravans hier, maar het is een rustige camping. Dat zien we graag want meestal zijn we te moe om nog even lezen (we hebben e-books op de smartphones bij ons, geen papieren boeken, daar is geen ruimte voor!), en liggen we om 22 uur al te slapen.

Vrijdag 1 augustus 2014, Zwolle naar Doesburg, 88 km

Vannacht hebben we enorm slecht geslapen. Wat blijkt: onze nieuwe lichtgewicht slaapzakken, dit jaar gekocht, blijken volledig van polyester materiaal te zijn, en we zweten ons werkelijk stuk in die dingen. Bovendien hebben ze een boven- en onderkant en kunnen we ze niet aan elkaar ritsen om er een 2-persoons slaapzak van te maken. En dat willen we nu juist wel. We overleggen even. Er zit een winkel van “de Bever” in Zwolle en we besluiten om toch maar nieuwe slaapzakken aan te schaffen.

Verder hebben we geen klachten. De tent is uitstekend en ook de fietsen gedragen zich goed. Dus Zwolle ingereden, eerst even koffie gedronken bij Van Orsouw (natuurlijk met een echte orsolino) en daarna shoppen! We nemen nu slaapzakken van donsmateriaal. Die zijn wel duur, maar het moet maar. De Jumbo even verderop heeft een postagentschap en de oude slaapzakken gaan op de post retour naar huis. Al met al is het rond 12 uur dat we pas kunnen vertrekken. Via de LF3 Hanzeroute, die loopt van Kampen naar Millingen,over de IJsseldijk op weg naar Wijhe, Olst, Deventer en Zutphen. In Deventer nemen we weer een ijsje en doen de boodschappen voor het eten. Achter Zutphen raken we de route even kwijt. We rijden naar Brummen en kunnen daar de route weer oppakken. Daar gaan we ook met een veer over de IJssel, naar Bronckhorst.

Als we Doesburg naderen, waar volgens de ACSI en/of ANWB app 2 campings liggen, komen we een kleine camping tegen die langs de route ligt. Het is mini-camping ’t Hofke, gerund door de dames Tonny en Janny. Kleinschalig, maar wel van alle gemakken voorzien (tot en met een magnetron en een koelkast voor de gasten, en allerlei leuke kleine handigheidjes). En op het veldje stonden diverse fruitbomen, appels en peren, allemaal al rijp (alles is vroeg, dit jaar). Het sanitair is prima. Het weer was vandaag weer geweldig hoewel enigszins erg warm. Maar geen regen of buien.

Donderdag 31 juli 2014, Leek naar Zwolle

Vandaag gaat het dan gebeuren. De reis naar Rome gaat starten. We hebben de afgelopen dagen de fietsen en bagage gereed gemaakt en kunnen op weg. Rond 9 uur rijden we de straat uit. We gaan in Norg het  Lange afstands fietspad nr 9 oppikken, dat ons naar Zwolle zal brengen. Die route loopt van Nieuweschans naar Breda. En het blijkt een route te zijn die ons door de mooiste stukjes van Drenthe voert. Die plekken kenden we al van andere fietstochten, maar het is verrassend dat de LF9 (kennelijk net als de andere LF’s) dat dus ook doet. Iets om te onthouden als we meer fietskampeertochten in Nederland willen gaan maken. De route van LF9 voert ons over het Fochteloërveen, over de heuveltjes van Appelscha , en door de bossen bij Diever en Havelte. Het fietsen over een LF gaat minder snel en je maakt meer kilometers dan fietsen langs de Drentse Hoofdvaart bij Smilde (om maar eens wat te noemen), maar het is wel veel leuker.

In Meppel nemen we een ijsje en doen we boodschappen voor het avondeten. We willen ook ons eigen potje koken onderweg! Via Hasselt rijden we over de dijk naar Zwolle en dan moeten we over de Vecht via een pontje. De 2 dames die het pontje bedienen vertellen Renée dat het pontje oorspronkelijk over de Willemsvaart in Zwolle voer. Die Willemsvaart is nu gedempt, maar was toen nog een vaarweg. En Renée kent dat pontje omdat ze er elke dag als kind ermee naar de lagere school moest.

Rond 19 uur zijn we op de camping Agnietenberg vlakbij Zwolle. Na het opzetten van de tent en douchen eerst maar een goed glas wijn op een terras om dag 1 te vieren! Daarna moeten we ons nog haasten want rond 21:30 uur wordt het al donker. Na het eten meteen plat zo ongeveer. Na zo’n tocht kun je wel slapen ook natuurlijk.

Dinsdag 24 juni 2014,  Fietstocht langs de Donau bij Leipheim.

Onze laatste dag van de vakantie. Morgen gaan we opbreken en weer terug naar huis. Maar eerst vandaag nog een mooie fietstocht over de Donau Radweg. Geen lastige beklimmingen vandaag, gewoon een relaxed bejaardentochtje. En omdat we langs de Donau fietsen zal dat geen probleem geven. Per auto naar Leipheim en vandaar de Radweg een stukje gereden tot aan Offingen en daarna via Günzburg weer terug. In Günzburg uiteraard weer koffie met taart, een goede gewoonte in Duitsland, waar het eten altijd lekker smaakt!

Totaal gereden 43 km.