Zaterdag 21 juni 2014, Fietstocht naar Blaubeuren en Laichingen

Na de inspannende fietstocht van zondag j.l. Gaan we de “hellingproef per fiets” nogmaals doen, maar nu op een wat gemakkelijker manier. We fietsen daarvoor vanaf de camping eerst naar Blaubeuren waar we de vallei van de Blau, een zijriviertje van de Donau, induiken. Je daalt dan van 740 m naar 500 m. Vlak voor het dorpje Sonderbuch komen we een vliegveldje tegen voor zweefvliegers die hier met een lier omhoog worden getrokken. Een mooie plek om op een bankje even te gaan lunchen.

De afdaling naar de vallei is weer erg steil (8%), maar dat is geen probleem natuurlijk. De weg terug gaat via ons wandelpad van dinsdag j.l. Je stijgt naar 800 m over een afstand van zo’n 10 km, dus dat is geen probleem. Vlak voor het dorpje Heroldstatt krijgen we nog even een paar erg steile hellingjes voor de kiezen. En ook naar Laichingen komen we daar nog een paar van tegen. In Laichingen aan de koffie met taart natuurlijk! En vandaar naar de camping is nog maar een klein stukje.

Totaal 42 km gereden in ongeveer 5 uur.

Donderdag 19 juni 2014, fietstocht in de omgeving.

De fietstocht vandaag gaat door de heuvels van dit gebied. We blijven op de hoogvlakte van zo’n 700 m, is het idee, en we gaan geen dalen in. We willen eens zien hoe dat gaat. Vanuit de camping gaat het richting Berghülen en Blaubeuren. Toch ook hier veel korte hellingjes van een paar 100 m die volgens ons ook zomaar 8% of meer doen. Voordat we bij Blaubeuren de vallei inrijden keren we terug, passeren de camping weer en rijden vervolgens nog naar Laichingen en terug.

In Laichingen koffie/thee en lekkere taart.

Totaal 23 km en 6 uur gereden.

Dinsdag 17 juni 2014, wandeltocht bij Blaubeuren.

Vandaag wederom een wandeltocht (we wisselen fietsen en wandelen deze vakantie om beurten af). We beginnen in Blaubeuren, alweer een plaatsje met een oude kern van vakwerkhuizen. We gaan door een dal langzaam omhoog van 500 naar 700 m, op weg naar de Sontheimer Höhle. Daar zit een caféetje waar we wel even kunnen pauzeren, denken we. Maar dat is alleen in het weekend open. Geen koffie dus, maar water dat we altijd zelf bij ons hebben. Er valt een klein buitje en we schuilen even onder een afdakje van het café.
Daarna verder en via een andere route keren we terug naar Blaubeuren. Het laatste stukje gaat steil naar beneden en net nu barst er een onweer los met erg veel regen. De bergstokken komen weer erg van pas. We hebben wel regenjasjes bij ons, maar de regenbroeken zitten nog in de auto. Niet handig want zo wordt je toch nog kleddernat. Altijd de regenbroeken in de rugzak meenemen! Ze wegen niets en kosten nauwelijks ruimte.

Vanwege de nu natte broeken toch maar even terug naar de camping en droge broeken opgehaald. Daarna opnieuw naar Blaubeuren voor een Eiscafe/tröckenes Weisswein. En even gekeken naar de WK wedstrijd.

Totaal 23 km gelopen in 6 uur tijd.

De gelopen route:

Zondag 15 juni 2014, Fietstocht vanuit Tübingen (52 km).

Vandaag wordt een echte krachtproef. Volgens deel 1 van het boekje van Reitsma (“Reitsma’s Route naar Rome”) is de enige zware etappe vóór de Alpen de beklimming van de Schwäbische Alb. En aangezien we hier in de buurt staan had ik besloten dat we die tocht als proef maar eens moesten doen. Het zware gedeelte is een helling van 4-8% gedurende zo’n 6 km.

We beginnen in Tübingen waar de etappe van Reitsma ook begint en het begin is vrij ontspannen. Zoals Reitsma al aangeeft, overbrug je de eerste 100 hoogtemeters over een lengte van zo’n 18 km, en daar merk je niet zoveel van. Na Talheim wordt het andere koek en begint de helling. Hier rijdt ook autoverkeer, maar door de zondag valt dat wel mee.

Een paar zaken vallen op bij dit fietsen. Renée heeft 2 kleinere versnellingen dan ik (zie ik, achter haar rijdend) en mijn kleinste verzet doet het niet. Ik krijg maar nauwelijks de trappers rond. Even gestopt en met de hand dat verzet erop gezet. Dus toch maar even de verzetten wijzigen voor de bergen. Ook Renée mist nog wat kleinere verzetten. Maar al met al het is toch wel te doen blijkt nu. Renée had de nodige angst van te voren, maar ook zij heeft nu het idee dat ze het aankan. Mijn stelling: als we dit aankunnen, kunnen we ook over de Alpen. We zullen zien hoe het loopt!

In Melchingen gaan we maar eens koffie drinken en om dit heuglijke feit te vieren.

De terugreis is een makkie natuurlijk. En daarna gaan we Tübingen nog even bekijken. Een leuk en oud stadje. Totaal 52 km gereden en 5 uur onderweg.

Gereden fietsroute:

Vrijdag 13 juni 2014, Wandeling Machtolsheim, 20 km.

Er is een mooie wandelroute die vlakbij de camping begint volgens het Kompass wandelboekje, en die gaan we vandaag doen. Wegens ontevreden met het Rother boekje hebben we een ander boekje gekocht. Helaas kost het de nodige moeite om het begin te vinden, de kaartjes in het boekje zijn niet al te duidelijk, maar uiteindelijk, met wat hulp van de OSMAND navigatie van de smartphone, vinden we het begin. Die navigatie blijkt bijzonder handig te zijn, zo leren we deze en volgende dagen.

Overigens is het meer geknoei van de route-coördinator annex navigator geloof ik, dat het zoveel moeite kost. De route gaat door het Langes Tal naar Hubsches Stein en dan door een ander dal naar Merklingen. Het is werkelijk een plezier om met dit weer, zo rond de 22 graden, door dit heuvelachtige landschap te wandelen. Via Machtolsheim gaat het terug naar de camping. Vlakbij de camping zien we een horde schapen (wel een stuk of honderd) met veel geblaat verweid worden door een schaapsherder met z’n 2 honden. Een leuk gezicht! Totaal 20 km gelopen in bijna 5 uur.

Gelopen route:

Woensdag 11 juni 2014, Wandeling Bad Urach, 6,3 km

We gaan als eerste wandeltocht een niet al te zware tocht maken van 2 uur (volgens het Rother wandelboekje met routes in de Swäbische Alb-Ost) in de buurt van Bad Urach. Dat blijkt bij binnenkomst een alleraardigst plaatsje te zijn  waar je terecht kunt voor geneeskrachtige baden. We rijden door naar het dorpje Hűlben waar de tocht begint. Volgens het boekje blijven we redelijk vlak lopen op ongeveer 700 m. Een bejaardentochtje dus. Het eerste deel gaat prima over onverharde paden. Na ongeveer 50 min. zouden we een mooi uitzicht bij Buckleter Kapf moeten hebben. Maar het uitzicht is er niet, want de gemeentelijke boswachters hadden dan wel daarvoor de nodige bomen moeten kappen. Vandaar moet het verder gaan volgens het kaartje, maar er is alleen een zeer steil pad bergopwaarts. Het is nog glibberig van het vele regen een paar dagen eerder, en dit is geen lolletje. Het is maar goed dat we de bergstokken mee hebben. Die zijn hard nodig. Hoezo bejaardentochtje? Dit gaat ons toch te ver, en omdat ik de route niet vertrouw, gaan we maar terug. Ook de bewegwijzering is waardeloos, daar heb je niets aan. We zijn natuurlijk de paden in Nederland gewend. Kennelijk denken ze op dat gebied in Duitsland toch wat anders. Je moet het gedeeltelijk zelf maar uitzoeken. Terug gaat het weer over dezelfde route als de heenreis en dat is gemakkelijk. Na ruim 2 uur en 6,3 km zijn we weer terug bij de auto.

Gelopen route:

Zondag 18 mei 2014

Wij wilden eens wat meer over de grens gaan fietsen, en vanuit Leek is Duitsland over de A7 goed bereikbaar. In eerste instantie wilden we vanuit Papenburg naar Bourtange (en vice versa) fietsen, maar vanwege de wind (NO) toch maar andersom gestart, dwz in Bourtange. Al fietsend naar Papenburg ging het erg lekker (windkracht 2 tot 3) en als vanzelf kwamen we op het idee op er een stuk aan vast te breien, en er onze jaarlijkse 100 km fietstocht van te maken.Op de kaart kijkend zag ik Esterwegen liggen, een eind naar het Oosten. Dat plaatsje was mij bekend van het boek “Gevangen in het veen” van Pieter Alberts. Het boek beschrijft de vrij onbekende geschiedenis van de Emskampen, concentratiekampen van de Nazi’s in het Emsland, het gebied vlak over de grens van Oost-Groningen. En in Esterwegen is een herinneringscentrum daarvoor ingericht. Dus op naar Esterwegen. Het gebied lijkt hier erg op dat van Oost-Groningen. Met lintbebouwing en vaarten voor afvoer van de turf. Ook in dit gebied is veel aan turfwinning gedaan.

In Esterwegen hebben we even de gedenkplaat bekeken, maar er er was geen tijd voor het bekijken van het centrum. Dat gaat we nog eens doen.

Vanuit Esterwegen gingen we weer westwaarts en in Dörpen zijn we ons te buiten gegaan aan lekker Italiaans ijs. We vonden dat we dat wel verdiend hadden. Daarna keerden we terug naar Bourtange, waar we rond 19:30 weer aankwamen. En maar liefst 110 km op de fietsenteller noteerden. Een leuke tocht wederom!

ngg_shortcode_0_placeholder

Zondag 20 april 2014, Echten naar Hasselt (33 km)

Het was 1e paasdag en het beloofde een mooie dag te worden. We hadden nog 1 etappe van ongeveer 28 km te doen, alvorens het Jacobspad helemaal was uitgelopen. Volgens Google Maps (het boekje is erg onduidelijk over de afstanden) zou het ongeveer 26 km moeten zijn.

Per fiets via de knooppuntenroute op weg naar het beginpunt, maar dat viel al tegen. Er waaide een stevige oostenwind en op beurten namen we de kop, zodat de ander wat kon uitrusten. Na 30 km waren we bij het beginpunt langs de Hoogeveense vaart.

Het laatste stuk ging nog door een stuk mul zand, waar Wim een keer met de fiets omviel en daarbij z’n fietscomputer verloor. Gelukkig vonden we lopend later de plek weer terug en jawel, daar lag de fietscomputer nog in het zand (foto-2) . Wel waren we wat langer dan gebruikelijk onderweg en vertrokken pas om 11:30. Maar de zon scheen en bovendien was het “maar” 26 km dachten we toen nog. In de Wijk na 8 km koffie gedronken. De Wijk is bekend van de ooievaars en we kwamen door een laantje waar in nogal wat bomen een nest was gebouwd (foto-1). De Wijk is ook bekend van een aantal Havezates, zoals Havixhorst en Dikninge.

We lazen op het terras in het boekje dat het na Halfweg, iets verderop, nog 26 km zou zijn. Dat kon toch niet kloppen. Bovendien vermeldde het boekje (dat lazen we nu pas), dat je het na Halfweg verder zelf maar moest uitzoeken. Geen bewegwijzering meer, alleen nog een getekend kaartje. Helaas van tevoren  niet op de website gekeken of en hoe de route nu dan wel liep. Nou ja, we zouden wel zien. In het Staphorster bos zagen we al dat de route anders liep dan in het boekje getekend. Ik maakte me wat ongerust want hoeveel km’s zouden het dan nu wel zijn. Later lazen we op de site dat de route was omgelegd om minder last van autoverkeer te hebben. Ook op de nieuwe route was nog een stuk weg, net na het bos, waar het stikte van de auto’s. D.w.z. kerkvolk (te zien aan de vele stropdassen in de auto’s en zo nu en dan een klederdracht) wat terugreed naar huis.

Nadat we de A28 waren overgestoken kregen we een lang, vlak stuk naar Hasselt. Maar het liep hier wel rustig. We kwamen uiteindelijk aardig vermoeid aan in Hasselt, na maar liefst 33 km te hebben gelopen. De nieuwe route was duidelijk langer geworden. Tja, volgende keer toch beter letten op de wijzigingen.

Gelopen route:

Zaterdag 29 maart 2014, Spier naar Echten (26 km).

We treffen het wel dit voorjaar. Vorig jaar maart was het koud en lag er sneeuw, en nu al zo’n warme periode achter de rug. Ook vandaag zal het zo’n 18-20 graden C worden. We gaan een leuke etappe doen over het Dwingelder veld en door de bossen bij Ruinen. Rond 09:30 uur stappen we op de fiets op het eindpunt en na zo’n 18 km zijn we op het beginpunt bij de parkeerplaats vlakbij Spier. De route gaat meteen het bos in en helaas is de bewegwijzering op dit beginstuk niet optimaal om het zacht uit te drukken. Het is even zoeken naar de juiste weg, maar dank zij de navigatie van de Smartphone komt  het toch goed.

We lopen verder in westelijke richting en komen langs een schaapskooi waar allemaal pasgeboren lammetjes gehuisvest zijn. Iets verderop passeren we de (door zendamateurs) gerestaureerde radio-telescoop, die er mooi bijstaat in het zonlicht. Vervolgens gaat het verder over de heide richting Ruinen. Het valt op dat het hier redelijk nat is. Het lijkt erop dat de heide expres natter gemaakt wordt. Wellicht om nieuw veen te laten aangroeien?

In Ruinen gaan we even koffiedrinken op een terras buiten, de temperatuur is hoog genoeg nu. We overleggen even over het vervolg. We willen elk jaar minimaal 1 tocht maken van 30 km op 1 dag, en vandaag zijn de omstandigheden ideaal. Zo gezegd zo gedaan. Via Hees komen we in de boswachterij Ruinen, en vandaar verder naar Echten. De auto staat bij het vakantiepark Westerbergen. Het is daar vrij druk (dat viel vanmorgen ook al op) met auto’s met caravans of aanhangers. De seizoensplekken worden vandaag kennelijk ingericht!

Als we daar arriveren hebben we 26 km erop zitten. We lopen daarom verder de route af tot we 2 km extra hebben gelopen. Met de terugkeer naar de auto erbij zijn dat 30 km! En zelfs nu hebben we het gevoel nog wel 5 km verder te kunnen. Een prima tocht derhalve.

Achteraf blijkt Renée een knaap van een blaar te hebben opgelopen, maar ikzelf heb helemaal niets aan problemen. Een prachtige tocht op een prachtige dag!

Gelopen route:

Zondag 9 maart 2014, Westerbork naar Spier (16 km)

Om 09:00 uur weer van huis, de auto in Spier neergezet en per fiets via de knooppuntenroute naar Westerbork, waar we eerst maar eens aan de koffie gaan. Rond 11 uur kunnen we beginnen op deze alweer prachtige dag.  Veel motoren op de weg vandaag en ook de terrassen zitten na de middag al bomvol. Geen wonder want dit is zo’n beetje de eerste dag dat je echt buiten kunt zitten. In de zon en uit de wind loopt de temperatuur al op naar een graad of 20.

Het eerste deel van de route is wat minder mooi, veel vlakke weilanden. Wel komen we langs het Scharreveld met daarin de Boekweitenplas, die Renée nog kent van fietstochten die ze met haar vader maakte.

We lopen om Beilen heen en komen dan door het Terhorster Zand, een weer heel mooi natuurgebied, en een wandelroute waar de fietsers ook niet komen. Dus heel erg rustig. Daarna komen we langs het Vennechien, een  stuk bos vol met zomerhuisjes en campings. Als we de A28 oversteken zijn we ook al ongeveer bij de auto. Daarna terug naar Westerbork voor meer koffie (met taart) en wijn!