Woensdag 15 mei 2019, van Veenhuizen naar Roderesch (23,1 km).

De 18e en laatste etappe van dit Drenthepad alweer. Het is snel gegaan.  Op 7 mei vorig jaar begonnen we ermee vanuit Leek, waar dit pad langskomt, en een jaar later en 324 km verder zijn we rond. Het is één van de mooiste paden die je kunt lopen. De route gaat door alle mooie gebieden van Drenthe en dat zijn er nogal wat.  Zeer de moeite waard en  we kunnen het echt aanbevelen.

Vandaag het stuk van Veenhuizen naar Roderesch, ongeveer 23 km. De laatste keer liepen we al weer bijna  29 km, dus dit moet ook wel kunnen. Op de fiets van eindpunt Roderesch naar beginpunt Veenhuizen komen we langs Norg en om 9:45 uur is daar warempel al een café open.  Maar dat komt omdat er ook een hotel in zit (hotel Karsten). Daarna verder op de fiets naar Veenhuizen  en tegen 11 uur kunnen we beginnen met de wandeling.

De route neemt hier een omweg om de historie van Veenhuizen te laten zien.  Dat begon in 1818 met de oprichting van de Maatschappij voor Weldadigheid, een organisatie die straatarme gezinnen uit de randstad een nieuw bestaan bood op de Drentse (ontgonnen) heide. Ze kregen een woning en 2,5 hectare grond aangeboden. Dat gebeurde in Frederiksoord, Wilhelminaoord en Willemsoord. Gemeenten in de randstad stuurden echter ook asociale gevallen door (landlopers en dronkelappen). Daarvoor werd een strafkolonie ingericht en dat was Veenhuizen. Het routeboekje vertelt duidelijk het trieste verhaal van de (vaak) gedwongen deportatie van deze mensen. Je leert hoe armoede in de 19e eeuw soms leidde tot erge wantoestanden. Tegenwoordig is “Veenhuizen” een gewone gevangenis.

Verderop is de route verplaatst, merken we. Zowel boekje als GPX sporen niet met de tekens. Beetje jammer is dat de route een stuk langs een klinkerweg met autoverkeer loopt (voor Westervelde). Sommige grondeigenaren verbieden dan ineens het wandelen over hun grond. Terwijl dit soort wandelaars toch altijd erg netjes zijn (denken we dan). In Norg blijkt dat we op bekend terrein zijn. We liepen hier eerder, en dat klopt ook want zowel het Jacobspad (Uithuizen naar Hasselt) als het Groot-Frieslandpad komen hier langs.  Uiteindelijk gaan we langs Langelo en Alteveer naar Roderesch, waar we om 17:30 uur aankomen bij de auto.

De gelopen route:

Vrijdag 19 april 2019, van Diever naar Veenhuizen (28,8 km)

Nog een dikke 50 km te gaan en dan zit het erop, het Drenthepad. We besluiten om vandaag meteen maar eens een lange tocht te maken. Dat moet sowieso, want de auto parkeren midden in het Fochteloërveen is niet zo’n goed idee. We zetten die dus neer aan de Veenhuizense kant van het veen en de tocht wordt daardoor ongeveer 29 km. Het is lang geleden dat we zulke afstanden liepen (2012)  en we nemen ons voor elk jaar een tocht van minstens 25 km te doen. Goede test voor het uithoudingsvermogen van deze bejaarden van 70 en 63 jaar 😀 .

Vanwege dit voornemen toch maar wat vroeger op pad. Auto in de buurt van Veenhuizen neergezet, per fiets naar Appelscha en daar eerst aan de koffie. Gelukkig is er rond deze tijd (09:15 uur) al een café open.  Vervolgens verder op de fiets en rond 10:25 uur kunnen we beginnen met de tocht.  We lopen eerst door de bossen van buurtschap Oude Willem en daarna door het Aekingerzand en de Kale Duinen bij Appelscha.  Ook nu valt weer op dat we dit gebied (per fiets vaak doorheen gereden) toch eigenlijk niet goed kenden.  En wat een prachtig gebied dit ook is.

In Appelscha wederom een koffie/thee pauze en daarna door naar Ravenswoud en het Fochteloërveen.

De wandelaars mogen zelfs gedeeltelijk een ander pad kiezen dan de fietsers en daar is het inderdaad heel erg stil.  Je voelt je erg nietig in zulk hoogveen, vooral als je bedenkt hoe groot die gebieden vroeger (laten we zeggen 200 jaar geleden, vóór de turfwinning) waren. Het is leuk hier te lopen, toch écht weer heel anders dan het fietspad dat we inmiddels kennen als onze broekzak.

Behoorlijk moe maar erg voldaan arriveren we om 18:15 bij de auto. Daarna nog de fietsen ophalen en terug naar huis betekent dat het vandaag een latertje wordt.

De gelopen route:

Zondag 31 maart 2019, van Havelte naar Diever (19,4 km)

We beginnen al aardig op te schieten met het Drenthepad. Nog 3 etappes tot Roderesch is het plan en dan zijn  we helemaal rond met dit pad. Dat is nog iets van dik 70 km en daarvan gaan we er vandaag 20 van lopen. We bouwen zo weer wandelconditie op na een winterperiode waarin we weinig liepen. De volgende etappes worden dan ook zo’n 25 km.

Omdat Diever zelf als eindpunt te weinig km’s oplevert, zoek ik met de OsmAnd app op m’n telefoon voor de auto een parkeerplekje, een km of 5 buiten Diever.  Erg handig die app, en niet alleen voor fietsers dus. Ook onderweg kijk ik nog wel eens of we nog op het lijntje van de GPX track zitten.

Op de fiets op weg naar het beginpunt van de etappe in Havelte en in Diever eerst maar eens aan de koffie. Wat opvalt onderweg naar Havelte is dat dit gebied na Diever toch redelijk leeg is. Het heidegebied Holtingerveld / Oosterzand is weliswaar niet zo groot als het Dwingelderveld, maar dat scheelt voor het gevoel niet veel.

Onderweg vinden we geen bankjes voor de lunch, maar we hebben altijd matjes bij ons om bij nood op te kunnen zitten, en die komen nu van pas.  Verderop na het gehucht Wittelte wordt het weer een gecultiveerd landschap met boerderijen. In Diever voor de 2e keer aan de (middag)koffie. Daarna verder voor het laatste stukje van de tocht boven Diever in het Drents-Friese Wold.

Vrijdag 8 maart 2019, van Ruinen naar Havelte (16,9 km)

We wilden in het weekend weer wandelen, maar er werd veel regen en storm voorspeld, en dat was de reden om vandaag te gaan lopen. Het weer is ook vandaag niet ideaal (koud, veel wind en enkele buien voorspeld) maar we hebben er weer zin in. Wat is nou leuker dan om de hele dag een beetje buiten te zijn in de mooie natuur? En dat biedt het Drenthepad volop, wij genieten er echt van.

Zoals gebruikelijk de auto op het eindpunt neergezet en per fiets naar Ruinen. Na de koffie in het centrum van Ruinen bij Luning te hebben gedronken rond 11:30 uur op pad. Ook hier de nodige oude boerderijen in het dorp.  Mooi!

Als we buiten het dorp over de Groote Esch lopen krijgen we meteen al een bui te verwerken. De wind trekt flink aan en we overwegen de regenbroeken aan te trekken. Het grootste deel van de bui trekt echter om ons heen en dit was (gelukkig) meteen ook de laatste bui voor ons vandaag. De rest van de buien trekt steeds ten zuiden van ons langs.

We trekken verder door de Anserdennen (met een theehuis dat nog dicht is) en het Anserveld. Daar loopt een kudde geiten rond. Twee geiten lopen echter buiten de omheining en als we staan te kijken loopt er eentje snel weer door de omheining (met schrikdraad!) terug de omheining in. Tja, pubers zeker.

Wat verderop lopen we langs akkers en weilanden. Het pad daar is wel erg modderig geworden door alle regen van de laatste weken en we moeten een beetje door de berm lopen. Verderop passeren we de Oude Vaart en de Drentse Hoofdvaart en lopen we Uffelte binnen. Uffelte is van oudsher ook zo’n oud Drents dorpje met veel oude boerderijen. Wat een beetje jammer is dat aan de andere kant van de hoofdstraat allemaal lelijke nieuwbouw staat. Dat contrasteert wel erg met de oude boerderijtjes. Ook zien we dat sommige oude, wat grotere boerderijen helemaal zijn opgeknapt en zijn ingedeeld als meerdere woonhuizen, tot soms 4 stuks aan toe. Ook wel jammer eigenlijk, want erg goed geslaagd is dit ook niet. Aan de andere kant is het opknappen en onderhouden van deze oude boerderijen voor particulieren natuurlijk niet te betalen.  Dus zeg maar even hoe het dan wel moet!

Ook in Uffelte is een café open en we zijn inmiddels al zo’n 11 km onderweg zonder rusten, en we willen wel even zitten eigenlijk. Buiten is echt te koud, dus dan maar naar binnen voor een koffie. Voorbij Uffelte wordt het weer een en al natuurgebied zoals het Uffelterzand en het Holtingerzand. Het verhaal in ons wandelboekje rond het vliegveld dat de Duitsers hier in de jaren 40 wilden hebben aangelegd en waarvoor een hunebed moest wijken is erg interessant. De rol van archeoloog Professor van Giffen daarbij wordt ook toegelicht (zie foto’s).

Zondag 24 februari, van Orvelte naar Elp  (9 / 16 km)

We moesten het laatste stukje van Orvelte naar Elp nog dichtlopen dat ongeveer 9 km lang is. En dan is het onderbroken deel van het Drenthepad klaar en kunnen we weer verder vanaf Ruinen. Fietsen waren niet nodig vandaag, want we lopen heen en terug om zodoende ook tenminste 15 km te hebben gelopen (we lopen minimaal 6 tochten van 15 km of meer per jaar, is de doelstelling).

Na koffie in Westerbork te hebben gedronken gaan we vanaf de parkeerplaats in Orvelte van start. Het is wederom prachtig weer, al de derde dag op rij met zulke hoge temperaturen. Vlak buiten Orvelte zit er al een ooievaar op een nest, mogelijk wachtend op zijn of haar partner, die nog onderweg is vanuit het zuiden.  Wie zal het zeggen? Verderop zitten we al snel in het Orvelter Zand en even later in het heidegebied met de Meeuwenplassen. Mooi dat deze oorspronkelijke gebieden in stand worden gehouden, zodat de hedendaagse wandelaar nog even een inkijkje krijgt in het Drenthe van heel vroeger.

Buiten dit gebied gaat het via rustige wegen verder naar Elp, waar we een 2e koffie nemen. Vandaar weer terug, en via een iets andere route dan op de heenweg, omdat we heen de GPX gevolgd hebben, maar eenmaal in Elp tot de conclusie komen dat we toch beter de routetekens hadden kunnen aanhouden. En dat klopt, want nu gaat de route terug zo ongeveer midden tussen de Schotse Hooglanders (?) door. Leuk om te zien. Daarna via een korte route binnendoor terug naar Orvelte.

Zondag 17 februari 2019, van Elp naar Hooghalen (16,0 km).

Onze eerste wandeltocht in 2019. Half februari, prachtig zonnig voorjaarsweer en een temperatuur van een graad of 14. Dan wil je wel wandelen natuurlijk.

We zouden verder moeten waar we de vorige keer gebleven waren, ergens voorbij Orvelte.  Maar omdat dit de eerste tocht is dit jaar, willen we niet meteen 23 km lopen en liever iets van 15-16 km. Terecht, naar later bleek want we waren redelijk moe na afloop en ik had een fikse blaar onder m’n voet. Alleen moet je dan de auto ergens parkeren ten oosten van het voormalige kamp Westerbork en daar kun je niet parkeren. Dus we doen het anders. We starten in Elp en eindigen in Hooghalen. En dat stukje van 9 km tussen Orvelte en Elp doen we later wel eens.

In Elp nog even koffie gedronken in een hotel aldaar, en vervolgens op pad. Elp is weer zo’n typisch Drents dorpje met veel oude Saksische boerderijen. Buiten Elp, bij het Elpermeer, blijkt dat Staatsbosbeheer ons pad een beetje verprügeld heeft.

Verderop kom je in het gebied van voormalig kamp Westerbork. Er lopen veel bezoekers rond.  Het blijft indrukwekkend wat je hier ziet en vooral het besef dat 102.000 Joodse Nederlanders vanuit hier per trein vertrokken en werden vermoord in de gaskamers in Oost-Europa.

Nog wat verderop zie je de radiotelescoop van Westerbork. Ook dat blijft indrukwekkend. Tenslotte wandel je via het Melkwegpad het gebied uit en via het bungalowpark het Groote Zand bereiken we Hooghalen.

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De gelopen route:

Donderdag 8 november 2018, van Mantinge naar Orvelte (16,9 km)

Vandaag deel 2 van het stuk tussen Oosterhesselen en Hooghalen. Ook nu willen we weer ongeveer 20 km lopen. Maar de routecoördinator vergeet dat het inmiddels half november is, en dat het al vroeg donker wordt. 

We starten in Mantinge om 11:30, eigenlijk al een beetje te laat.  Het is wel erg lekker om weer te lopen. Vooral het herfstlicht is in deze tijd erg mooi om te zien. De foto’s worden bijna automatisch goed, met dat strijklicht.

Eerst kom je door Bruntinge, een gehuchtje met 5 huizen.  Vlak daarvoor zien we een groot veebedrijf voor koeien, varkens, of kippen. Wat opvalt is dat dit soort bedrijven ook in Nederland steeds groter wordt (zie foto hiernaast).

Vervolgens over het Scharreveld, een behoorlijk groot heidegebied. Het Drents Landschap is nog steeds bezig dit gebied verder aan de natuur terug te geven door weidegebied van de boeren op te kopen. Het ziet er prachtig uit. Overigens is het lopen over de geitenpaadjes met soms hoog gras lastig en erg vermoeiend.

Daarna verder naar Westerbork, waar we in 2014 met het Jacobspad doorliepen.  Het wordt echter al later en er kan even geen stop meer vanaf.  We proberen nog steeds te mikken op het einddoel bij de auto, zo’n 6 km buiten Orvelte. Dus niks koffie, meteen door. Beetje jammer, want er staat leuke horeca in Westerbork.

Verder doorlopend naar Orvelte moet we toch maar even overleggen. Als we zo doorgaan komen we rond 17:30 uur bij de auto aan, en het stukje daarvoor is de heide bij de Meeuwenplassen.  En om nou bij donkerte over de heide te darren, lokt ons niet erg aan. Het is niet anders. We snijden een stuk af, lopen niet meer over de route en in plaats van na  6 km, komen we nu na 2 km bij de auto. Volgende keer toch even beter letten op wanneer het donker wordt, routecoördinator 😕 .

ngg_shortcode_1_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de gelopen route:

Zaterdag 13 oktober 2018, van Oosterhesselen naar Mantinge (19,5 km)

Half oktober en een temperatuur tot zo’n graad of 26.  We boffen met deze nazomer in 2018, na ook al zo’n geweldige zomer. We gaan weer een stukje Drenthepad lopen vandaag. Renée kan weer fietsen (zie deze etappe), en we gaan daarom beginnen met het dichtlopen van het stuk tussen Oosterhesselen en Hooghalen. Dat is iets van 60 km en vandaag pakken we daar 20 km van.

Per auto naar Mantinge en vervolgens per fiets via knooppunten op weg naar Oosterhesselen, waar we om 11:00 kunnen beginnen, is de bedoeling. De fietsnavigatie levert echter problemen op. De apps op de telefoon (Fietsknoop en Route.nl) werken voor geen meter vanmorgen. Gisteravond deed de website van route.nl het ook al niet *).  We vallen daarom maar terug op de papieren knooppuntkaart van Falk en een briefje met nummers (zie foto nr 1). Net een week geleden een mooie presentatie gegeven bij SeniorWeb-Leek over de voordelen van het navigeren per smartphone. Vandaag even ouderwets navigeren dus!

In Oosterhesselen wil Wim eerst koffie bij café Deen dus is het 11:30 dat we vertrekken. We zitten hier overigens op het kruispunt van de voormalige tramlijnen Hoogeveen-Nieuw Amsterdam en Coevorden-Assen.  Nooit geweten dat die trams er waren! Zie deze link voor meer info daarover. Na 4 km lopen we Gees binnen, een echt oud Drents dorpje, met heel veel Oud-Saksische boerderijen. Zoiets als Orvelte maar dan zonder de toeristen. In Gees staat ook de grootste zwerfkei van Drenthe, daterend uit de ijstijd. Overigens zien we later op de dag in Mantinge eveneens een zwerfkei die op het oog nog groter is, maar dat zal aan ons liggen!

Na Gees kom je door een paar mooie heidevelden zoals de Hooge Stoep en later nog het Mantingerzand. En dan te bedenken dat heel Zuid-Oost Drenthe er voor 1850 zo heeft uitgezien als deze heidevelden. Er woonden  toen maar een paar duizend mensen in dit hele gebied. In Emmen wonen nu alleen al 56.000 mensen.

Grappig is dat boven ons steeds, wel een keer of 4, een vliegtuigje aan het klimmen is om dan (waarschijnlijk) parachutisten af te werpen. Eén keer zien we er eentje dalen, maar alle andere keren wel het vliegtuigje maar niet de springers. Die zullen wel van het vliegveldje bij Hoogeveen komen.

Bij aankomst in Mantinge zijn we beiden aardig moe geworden. Al te lang niet meer gewandeld blijkbaar, of waren het de onverharde stukken met mul zand die ons zo hebben uitgeput?

ngg_shortcode_2_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar het Google Maps kaartje van de gelopen route

*) Dat lag overigens niet aan de site maar aan de Adblocker die ik hanteer met FireFox. Route.nl vind dat niet goed, dus die moet je dan maar uitzetten. Jammer alleen dat route.nl dat niet even meldde, dat doen sites die dat willen meestal wel.

Woensdag 18 juli 2018, van Beilen naar Ruinen (20,9 km)

We zijn goed bezig. Dit is al de 4e wandeltocht deze maand. Als we zo doorgaan lopen we dit jaar nog het Drenthepad uit. Als we door omstandigheden toch niet kunnen fietskamperen dit jaar, dan maar veel wandelen. Dat is ook leuk tenslotte.

Ook deze keer met  het openbaar vervoer van eindpunt naar beginpunt. Met de bus van Ruinen naar Hoogeveen en per trein naar Beilen. Binnen 1 uur ben je waar je wezen wilt. De buschauffeur racet er op verzoek van zo te zien een scholiere een beetje tegen om  de aansluiting in Hoogeveen op tijd te halen. En dat lukt ook nog. 

Als je Beilen uitloopt kom je over de A28 en meteen daarna in het Dwingelder Veld met als grootste heideveld de Dwingeloosche heide. We zijn hier al veel vaker geweest, maar de enorme vlakte maakt toch elke keer weer indruk. Even een kijkje nemen in de schaapskooi onderweg hoort er ook bij natuurlijk.

Vlak voor Ruinen is een grote kraan bezig met onderhoud aan de wieken  van de graanmolen en we kijken even hoe dat verloopt. In Ruinen zelf is een markt bezig en onze auto  staat ingesloten tussen de marktkraampjes. Die  auto hoort daar helemaal niet te staan natuurlijk, maar vanmorgen was nergens een bordje te zien dat je daar niet moest gaan parkeren. Maar iedereen maakt ruimte om je eruit te laten. Geen probleem dus.

ngg_shortcode_3_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar het Google Maps kaartje

Zondag 8 juli 2018, van Hooghalen naar Beilen (19,6 km)

We wilden de tocht vervolgen vanaf Oosterhesselen, waar we vorige week geëindigd waren, maar de bussen rijden op zondag al niet zoveel en 2 keer overstappen met 0 minuten overstaptijd leek ons toch niet zo verstandig. Daarom deze keer een route waar het OV geen probleem zal worden en dat wordt Hooghalen naar Beilen.

Waar ik geen rekening mee gehouden heb is dat de koffietent in Hooghalen pas om 11 uur open gaat en we zijn hier al om 10 uur. Geen koffie dus en dat zal zo blijven tot het eindpunt. Jammer maar helaas voor een koffiejunk als ik.

We lopen Hooghalen uit en steken de A28 over, waar het nu nog redelijk rustig is. Vanmiddag in Beilen, als we er weer oversteken  is het veel drukker maar wat een herrie geeft zo’n snelweg toch. We komen in een voor ons onbekend heidegebied, dat het Noorderveld (en Hijkerveld) heet. En daar maak ik een rare smak. Ik stap op de rand van het (geasfalteerde) fietspad, maar daar zit een gat. En ik lig op m’n gezicht. 2 dames die daar toevallig net op een bankje zitten schrikken ervan. Nou ja, we hebben een goed EHBO setje bij ons en m’n wonden worden door Renée ontsmet en beplakt met pleisters. Dit is verdorie al de 2e keer dat me zoiets overkomt. Bejaardenproblemen? Wie weet.

Het heideveld is groot en op afstand zien we steeds de TV toren van Smilde.  We passeren het Oranjekanaal en zien op een bord een leuke anekdote van een boef uit vroegere tijden. Het gaat over de raadselachtige verdwijning van het turfschip Annigje 2, dat werd bestuurd door de beruchte schipper Egbert Vosch, bijgenaamd Kwoaie Eggie. Rovend voeren ze over het Oranjekanaal en plunderden andere schepen. Toen ze echte op de wal een kerk in de hens staken was het voor God genoeg. Die greep in en het schip werd in de wolken opgezogen en verdween met man en muis.  Historici doen dit verhaal af als volksverlakkerij, maar de lokale bevolking weet beter. Op mistige dagen zien ze nog steeds een schim van het schip in de mist zweven.

Na het Oranjekanaal passeren we opnieuw een paar heidevelden, zoals het Zuid-Hijkerzand en het Westerveld met de Brunstinger Plassen. Via Brunsting lopen we uiteindelijk Beilen binnen, waar de koffie (en het ijs niet te vergeten) op ons wachten.

ngg_shortcode_4_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar de gelopen route