Donderdag 29 april, Kelberg naar Hillesheim (26 km).

Alweer de laatste dag van ons wandeltripje. Dit wordt zonder meer de zwaarste dag met 26 km, en wederom een aantal Eifelbulten in het parcours. We stappen om die reden al vroeg uit bed. We willen om 08:30 al op pad zijn. Met een gemiddelde van 4 km per uur (exclusief de stops) zullen we ongeveer 8 uur onderweg zijn, en dan is het 16:30 uur.

Na het ontbijt bij de bakker te hebben gegeten, gaan we vol goede moed op pad. Het weer is nog steeds uitstekend. Het zal vandaag wel een graad of 26 worden, dus veel water meenemen!

Onderweg komen we een kapel tegen met staties er omheen, en dat is al de tweede kapel die zo is uitgerust. Deze heet de Heyerkapelle.

Tja en hieronder lopen we tegen een probleem aan. Ook hier heeft de februaristorm flink huisgehouden, en er liggen tientallen bomen over het pad. Dit is geen stukje meer van de Eifelsteig – het opruimen had hier kennelijk iets lagere prioriteit. We proberen er omheen te komen, maar het is onbegonnen werk en nog gevaarlijk ook. Als je hier verkeerd valt kun je jezelf lelijk verwonden. Na in 15 minuten met heel veel moeite 10 bomen te hebben gepasseerd houden we het voor gezien. We gaan dus maar terug en zullen een omweg moeten nemen. Gek is wel, dat hier geen bord staat. De Duitsers zijn meestal erg vlot met zoiets. Later thuis zullen we Aktiva Tours waarschuwen…

De eerste 15 km van deze tocht verliepen eigenlijk zonder problemen – afgezien van het akkefietje met de omgevallen bomen. Maar uiteindelijk begonnen we onze voeten toch wel weer flink te voelen en bleken er toch ook telkens nog wel weer nieuwe blaren te ontstaan. We waren dus toch wel een beetje opgelucht dat Hillesheim uiteindelijk weer in het zicht kwam en zeker toen we lekker op onze eigen kamer onder de warme douche stonden!

We denken dat we al met al deze dagen ongeveer 90 km gelopen hebben. En het bleek toch een buitengewoon plezierige manier van vakantie houden te zijn. Je tempo vertraagt enorm, maar tegelijkertijd (of misschien juist wel daardoor) ben je veel meer in het hier en nu aanwezig. Tijdens het wandelen heb je alle tijd om om je heen te kijken, om wat te mijmeren over het leven en het zijn, en om de omgeving op je in te laten werken.

Tegelijkertijd wisten we natuurlijk ook steeds wel dat aan het einde van de dag een warme douche en een koud glaasje witte wijn op ons stonden te wachten. Dat was ook wel een prettige gedachte …

Woensdag 28 april, Daun naar Kelberg (18 km)

Na de behoorlijke inspanning van gisteren zaten we elkaar even aan te kijken. Beiden hadden we gisteravond behoorlijke blaren. Maar dankzij het eerste hulpsetje de blaren meteen doorgeprikt en daarna een goede nachtrust er overheen. En vanmorgen ziet het er al weer veel beter uit. Dus de bus nemen naar de volgende overnachting (waar we even voor vreesden!) blijkt toch niet nodig te zijn.  Dat slapen gaat overigens fantastisch.

Lekker moe gewandeld kun je wel goed slapen! Zoals gewoonlijk gaan we na het ontbijt eerst ergens koffie drinken. Meestal bij een bakker of een Konditorei.

Het is hier van oudsher een katholieke streek, gezien het aantal kapelletjes.

Deze dag blijkt redelijk gemakkelijk te verlopen. We lopen eigenlijk over een fietsroute en dat betekent meteen veel minder steil stijgen en dalen. Nou, daar hebben wij vandaag geen moeite mee. In Kelberg aangekomen, logeren we bij een bakker. We krijgen een heus appartement met woonkamer.

Bij het enige terras van het dorp (dat van de bakker) blijkt de witte wijn op te zijn. Dus toch maar even naar de Edeka gewandeld. En vervolgens bleek dat we ook nog een soort van eigen tuintje, met zon, hadden. Precies wat we nodig hadden!

Dinsdag 27 april, Gerolstein naar Daun (24,5 km)

Vandaag staat de route van Gerolstein naar Daun op het programma.

Dit is een lange route van officieel 24,5 km. Wat wij een beetje onderschat hebben is de moeilijkheidsfactor die de Eifelbulten ons opleveren. Je loopt vanuit de dalen naar hoogtes van tussen de 600 en 700 m. En daar is er niet één van maar vele. 24,5 Km lopen ‘op het vlakke’ zoals in Nederland is al niet slecht, maar dat te doen met die heuvels hier is wel een prestatie waar we ons niet voor hoeven te schamen. Maar na dag-1 vertrekken we nog vol goede moed.

Ook deze tocht loopt grotendeels via de route van de Eifelsteig.

Een prachtige route, maar zoals gezegd sturen ze je wèl over alle bulten onderweg. Wat ook opvalt is dat er nogal wat bomen zijn omgewaaid. Dat is een gevolg van de storm Xynthia uit februari 2010, dezelfde storm waarbij in Frankrijk nog een tiental dorpsbewoners in in de buurt van Nantes zijn verdronken. Wij herinneren ons geen erg grote storm in die tijd in Nederland, maar hier is het bal geweest dus. Vele bomen liggen plat, en het is een behoorlijke ravage. Overigens lazen we later in een plaatselijke krant dat met man en macht gewerkt is om de hele route van de Eifelsteig weer begaanbaar te maken en dat men dat net eind vorige week had afgerond (hoewel er nog een enkel aanwijsbordje zou kunnen ontbreken).

De tocht gaat vandaag voor een groot deel door bossen. Je loopt zomaar een uur zonder iemand tegen te komen. Kom daar in Nederland maar eens om!

Deze dag blijkt toch veel zwaarder dan gedacht. Het is iets meer km’s (25 i.p.v. 20) maar het is vooral gewoon zwaarder. Later zien we ook in een boekje dat deze tocht ongeveer 50% meer stijg- en daalmeters heeft dan die van dag-1.

Al met al vertrokken we rond 09:30 uit Gerolstein en waren we rond 17:00 in Daun. Een beste tocht derhalve!

Maandag 26 april, Hillesheim naar Gerolstein (20,5 km).

Gisteren zijn we in Hillesheim aangekomen, na een normale rit over Nijmegen, Venlo en dan de A61 naar de Eifel.
Zoals gebruikelijk zie je op snelwegen nooit veel van het landschap. Het laatste stuk van zo’n 40 km was 2-baans en dus konden we al even wat meer het landschap van de Eifel zien. Wij waren er beiden wel eens eerder geweest (Moezel bijv.) maar dit gedeelte in de buurt van Gerolstein kenden we beiden niet.

Na het inchecken in het hotel in Hillesheim alvast even per auto naar Gerolstein gereden. Gerolstein is bekend van de sprudel, een bronwatertje.  Renée vindt hem lekker smaken, ik wat minder. We verkennen de binnenstad van Gerolstein alvast. Na weer terug te zijn gereden naar Hillesheim  en uitstekend bij een Italiaan te hebben gegeten terug naar het hotel, en goed geslapen.

Vanmorgen na het ontbijt moest het dan gebeuren. De start van een 4-daagse tocht van tussen de 20 en 26 km per dag. Dat is een nieuwe ervaring voor ons. Op het Pieterpad hebben we inmiddels 2 keer 20 km gelopen op 2 achtereenvolgende dagen, maar nog niet eerder op 4 dagen achter elkaar.

De vraag is hoe vooral de voeten zich gaan houden. Ik (Wim) ben er niet helemaal gerust op. Als je met blaren komt te zitten onderweg, heb je een probleem!
Na het ontbijt de bagage ingeleverd bij de hotelhouder die zorgt voor transport naar het volgende hotel. Dat is een prima systeem vinden wij. Je hoeft zelf alleen maar een rugzak met spullen voor onderweg mee te nemen en de rest wordt voor je verzorgd. Als je aankomt bij het volgende hotel staat de bagage daar al klaar. We hadden deze reis geboekt bij Aktiva Tours.

De tocht verloopt probleemloos. Geen centje pijn, alleen wat vermoeide voetspieren (bij mij) en Renée merkt dat dij- en beenspieren een  aantal heuvels hebben moeten beklimmen en afdalen. Dat zijn wel heuvels van zo’n 500 à  600 m hoog en we krijgen er een viertal te verwerken. Dat zijn de Wolfsbeuel, de Rother Kopf, de Rother Hecke, en de Auberg. Het klimmen en dalen is toch echt wel een aanslag op je spieren. 20 Km hier is toch nog wat anders dan een vlakke Pieterpad-etappe van 20 km.

Maar het gaat deze  eerste dag goed en we houden het nog droog ook. De temperatuur is eigenlijk iets te koud, maar de komende dagen wordt het nog warmer. Desondanks konden we toch nog buiten eten op het terras van ons hotel. Rond 15:30 arriveren we in het hotel in Gerolstein.