Zaterdag 27 mei 2023, fietstocht naar Zwolle

Er werd goed weer voorspeld met windkracht 2 uit het Noord-Oosten, en een fietstochtje naar Zwolle leek ons wel weer leuk. Daar kun je de Orsolino eten, een erg lekker gebakje, beroemd in heel Zwolle en omstreken. Bovendien moesten we aan zadeltraining doen voor de aankomende fietsvakantie. De vorige fietstocht van  100+ km naar Zwolle was in 2018, en voor ons is het tevens een nostalgische tocht, omdat de eerste etappe naar Rome hier ook langs ging. We volgen weer de route van de LF9.

Al om 8:10 uur met de auto en de fietsen in Hoogkerk om te starten met de tocht. We komen vanavond per trein terug en kunnen dan vanaf het station in Groningen hier weer gemakkelijk naar toe fietsen. Al snel fietsen we door de Onlanden, altijd mooi om hier te zijn. Via Norg (de eerste koffie) en het Fochteloërveen naar Appelscha voor de 2e koffie. 

We rijden niet eens op de  e-bikes, die we voor de  komende  zware ritten in Toscane (zie deze link) hebben aangeschaft, maar op onze gewone (of, zoals wij ze inmiddels noemen Rome-) fietsen. En met een Noord-Oost wind in de rug heb je die ondersteuning ook niet echt nodig natuurlijk. Met windkracht 4 of meer uit het Zuid-Westen was het natuurlijk wel een ander verhaal geworden. 🙂 

Na Appelscha gaat het door het Drents-Friese Wold verder richting Wapse. We blijven door bossen en over heide fietsen en komen weinig dorpen tegen. Steenwijk en Meppel zijn dan de plaatsen waar we wel door komen. In Meppel even een ijsje genomen.

Na Meppel raken we even de route kwijt , omdat de telefoon in m’n broekzak zit, en ik er niet steeds op kan kijken (de route volgen doe ik normaalgesproken met Osmand op de telefoon, maar de houder ervan op het stuur zat al op de e-bike). Nou ja, niet erg, we gaan maar gewoon verder middels de gewone richtingaanwijzers voor fietsen. De LF9 is trouwens prima bewegwijzerd. Bovendien kenden we de weg eigenlijk ook nog wel.

Na Hasselt op weg naar Zwolle, waar we rond 18:30 uur aankomen. En daar meteen naar het terras natuurlijk voor de Orsolino!. Na daar ook nog een bakje friet gegeten en wijn gedronken te hebben per trein weer terug. Bij elkaar toch weer 123 km gereden. Wederom een geslaagde tocht!

Hier de route van de tocht:

Zondag 22 mei 2022, De Ems Radweg van Lingen naar Rheine (102 km).

We wilden als voorbereiding op onze fietsvakantie dit jaar alvast extra zadeltraining opdoen door de 100 km tocht te gaan maken. We hadden onlangs al een keer 75 km gereden, dus dit moest nu wel kunnen, dachten we. Duitsland trekt mij altijd wel en daarom een tochtje uitgezocht langs de rivier de Ems tussen Lingen en Rheine. Dat is ongeveer 50 km en heen en weer en zo komen we dan wel uit op 100 km. Vandaag is het zonnig, windkracht 1 en dus ideaal voor zo’n tochtje. Via de N34 en langs Emmen naar de A31 in Duitsland en rond 09:00 uur zijn  we al ter plekke. De auto bij de Emslandhallen neergezet en per fiets naar het centrum voor de koffie. Rond 09:30 kunnen we vertrekken.

Vrij snel kom je al de enorme koeltorens tegen van de kerncentrale van Lingen, die eind dit jaar definitief zal sluiten. Niet ver buiten Lingen is de Radweg versperd door werkzaamheden aan een sluis. We moeten via Bramsche omrijden. Zo nu en dan steken we 2 waterstromen over, de rivier de Ems en het Dortmund-Ems kanaal. Als we Emsbüren naderen, gaan we het dorp maar eens in voor een 2e koffie. En zoals gebruikelijk is hier vaak wel een Bäckerei open op zondag.  Wim neemt er meteen maar een Schnecke bij, nogal zoet maar erg lekker.  Daarna verder richting Salzbergen over de linkeroever van de Ems. Wat ons wel opvalt is de slechte staat van de fietspaden.  Niet dat er gaten in zitten, maar je hobbelt voortdurend op je zadel. Misschien juist goed voor de zadeltraining, maar toch niet erg prettig. We zagen dat vaker in Duitsland (o.a. de Ammerland route). We constateren dat Nederland dat toch veel beter voor elkaar heeft. Volgend jaar de 100 km tocht maar weer in Nederland ?.

De lunch gebruiken we bij een plek waar de plaatselijke imkervereniging bijenkorven heeft neergezet met allemaal informatieborden over het leven van de bijen. Na Salzbergen komen we een voormalig klooster tegen dat nu als horeca dienst doet met een prachtige theetuin (waar we overigens alleen maar langs gelopen zijn).  Daarna verder naar Rheine. Bij het treinstation nog even gekeken naar Duitse tijdschriften en het centrum verder vluchtig bekeken. En dan weer terug richting Lingen. We rijden nu stevig door, want het begin al wat later te worden en die 100 km moet wel op de teller natuurlijk. Om 18:30 zijn we terug in Lingen, maar moeten nog wel wat extra km’s fietsen om de 100 vol te maken. Geen probleem, de route nog even een paar km op en neer fietsen. Daarna de binnenstad van Lingen in , waar we verrast worden door een of andere loopwedstrijd met zo te zien veel deelnemers.  Bij een Eiscafé gaan we ons eens lekker te buiten aan een bak ijs. Hebben we wel verdiend vinden we. Daarna naar de auto en terug naar huis. Het was weer een mooie tocht!

De gereden route:

Woensdag 4 augustus 2021, Rondje Drenthe (103 km)

Het werd goed weer (21 graden) en windkracht 2 en dus wij er weer op uit voor de jaarlijkse 100 km fietstocht. Bovendien hadden we nu wel voldoende zadeltraining gehad, dus dat mocht nu geen probleem meer worden.  Om 09:05 uur zijn we al in Appelscha waar we gaan beginnen. Wim heeft met Fietsknoop een GPX route  aangemaakt van 100 km en die in z’n Osmand navigatie gezet.

Bij Hoogersmilde kruisen we de Smildervaart en fietsen langs een zandafgraving waar al een behoorlijk meer, de Achterste Plas,  is ontstaan. Rond 11 uur zijn we in Spier en kunnen bij het Van der Valk hotel aan de koffie.  Daarna door het Dwingelderveld richting Ruinen en vandaar opnieuw door dit heidegebied richting Dwingeloo. Wat opvalt is dat je nauwelijks meer heide ziet. Het is nu bloeitijd voor heide en het zou paars van de heide moeten zijn. In mijn herinnering zag je het vroeger veel meer.

Bij de Radiotelescoop gaan we lunchen. Het is een drukte van belang daar op de bankjes.  Daarna met een boog naar Dieverbrug en via Diever de bossen van het Drents-Friese woud in. Hier zijn we al vaak geweest en het meeste herkennen we inmiddels wel. Uiteindelijk via de duinen van Appelscha weer terug in dat dorp, waar we om 17:00 uur arriveren. Na een ijsje in het dorp kunnen we voldaan naar huis. Het is toch altijd een behoorlijke prestatie, die 100 km tocht.

De gereden route:

Dinsdag 23 juni 2020, fietstocht op de Veluwe (105 km).

Zoals gebruikelijk doen we 1 keer per jaar een fietstocht van 100 km. Een prestatietocht dus.  We wilden graag op de Veluwe fietsen, want daar komen we niet zo vaak. En bovendien wilden we het befaamde Orsolino gebakje in Zwolle weer proeven, die Renée overigens inmiddels ook zelf maakt. Dat gebakje is een begrip in Zwolle en omgeving.

We vertrekken vroeg en parkeren de auto in Hattem.  Om 8:30 uur stappen we op de fiets en rijden door het centrum van dit leuke plaatsje, waar veel horeca is te vinden. De koffie moet nog maar even wachten vinden we, eerst kilometers maken. De tocht gaat door veel bos langs Heerde en Epe. We willen koffiedrinken in de Ossestal bij Epe, waar Renée als kind met haar ouders wel eens een pannekoek at. Maar het is nog te vroeg, de zaak is nog niet open.  In de buurt van Tongeren vinden we leuk caféetje waar het wel lukt.  De volgende stop is in Elspeet.

Verderop kom je langs kasteel Staverden, een mooi plekje. Vlakbij ligt landgoed Stakenberg, waar KPN destijds een eigen conferentieoord had, annex een bungalowpark voor gepensioneerde KPN-ers. We hebben daar als IT-ers van KPN nog heisessies meegemaakt. Maar “das war einmal”.  Het wordt tijd voor de lunch nu, maar helaas denkt iedereen er zo over en alle bankjes zijn bezet.

Geen nood, we hebben onze eigen stoeltjes bij ons. We vermijden plekken onder eikenbomen, vanwege de processierups.  Daarna gaat het verder naar Nunspeet. We verlaten de bossen nu en komen in het wat meer open landschap boven de A28 terecht. Via ’t Harde, Oldebroek en Wezup gaan we terug naar Hattem. We hebben er nu ongeveer 92 km op zitten en om de 100 km vol te maken, gaan we vanuit hier nog even op en neer naar het centrum van Zwolle voor het befaamde Orsolino gebakje. Bakkerij van Orsouw, waar het gebakje naar is genoemd bestaat niet meer, maar lunchroom Maxim’s heeft ze nog steeds. Na afloop is de conclusie van ons beiden, dat die van Renée tóch lekkerder smaken. Waarvan akte!

Als we terug zijn in Hattem nemen we nog een ijsje in het centrum en gaan dan terug naar huis. Weer een prachtige tocht vandaag.

De gereden route:

Er waren twee goede redenen om een nieuwe 100 km tocht te fietsen. Ten eerste was het op zondag 6 mei prachtig weer met windkracht 3 en dat is aangenaam fietsen en ten tweede  waren we weer bezig met de zadeltraining voor de komende fietskampeervakanties. En het leek ons wel leuk om de eerste etappe van onze Rome fietstocht uit 2014 (van Groningen naar Zwolle) nog eens over te doen, te meer omdat je door heel veel natuurgebied komt.  Zo  gezegd zo gedaan. De auto om 09:30 uur geparkeerd op P&R Hoogkerk en dan ben je al vlak bij LF9, het Lange Afstand Fietspad dat we toen ook namen.

De tocht voert ons door de Onlanden, het natuurgebied in wording tussen Leek, Roden, Peize en Groningen. Alle vogels zijn er al weer en het is prachtig zoals dit natuurgebied zich ontwikkelt. In Norg aan de koffie en door het Fochteloërveen  naar Appelscha, waar we het 2e bakje nemen. Daarna volgt er een gebied met heel veel bos en bijna geen dorpjes en dat blijft ongeveer zo tot in de buurt van Steenwijk.

Tot Steenwijk toe herinneren we ons veel van wat we onderweg zien, maar dat kan ook komen omdat we in Drenthe heel veel fietsen. Want na Steenwijk kunnen we ons maar weinig meer herinneren van de tocht uit 2014. Ja, Hasselt waar we doorheen komen. En natuurlijk het pontje over de Vecht vlakbij Zwolle.

Rond 19:00 uur komen we aan in het centrum van Zwolle en dan zitten er ruim 129 km op. Met nog wat extra kilometers in Zwolle (naar het station) en in Groningen (station naar P&R) komen we op een dagtotaal van 135 km, een nieuw record voor ons.  In Zwolle maar eens aan het bier en dat smaakt wel na zo’n tocht.  Daar ook  op een terras gegeten en daarna per trein weer terug. Een hele mooi dag weer.

Hier de link naar de gereden route van LF9

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De reis zelf

• Allereerst en vooral: álle hulde voor Hans Reitsma die deze hele tocht met zoveel toewijding en zorgvuldigheid heeft samengesteld. Juist het feit dat je weet dat hij de best befietsbare route heeft uitgezocht, met zo veel mogelijk fietspaden en zo min mogelijk autoverkeer, maakt dat je deze tocht aandurft. Bovendien, voor degenen die willen kamperen, zijn de etappes ook nog zodanig op maat gemaakt dat je telkens een (goede) camping op het eindpunt treft. En dat is niet vanzelfsprekend. In Nederland (en waarschijnlijk ook in Frankrijk) zijn overal altijd voldoende campings beschikbaar. In Duitsland is dat al niet meer het geval, en in Italië al helemaal niet.

• Voor ons was dit de eerste grote buitenlandse fietskampeertocht – het was een fantastische reis. Niet alleen tijdens de reis zelf, maar ook in alle voor- en napret hebben we er ongelooflijk veel plezier aan beleefd. Hoe vaak hebben we niet in de winter tijdens het borreluurtje het boekje van Reitsma er maar weer eens bij gepakt om te kijken wat ons in het nieuwe gedeelte van de tocht te wachten stond.

• We hebben ontdekt dat trekken essentieel anders (en nog veel leuker) is dan het maken van fiets- of wandeltochten vanaf een camping waar je langere tijd staat. Bij het trekken op de fiets verandert het landschap voortdurend, de taal, de mensen, de specialiteiten van de streek, de wijze waarop de boerderijen gebouwd zijn, de architectuur – alles is elke dag weer anders. Je hoort de vogels, ruikt de natuur – je zit middenin het landschap. En je gaat langzaam genoeg om alles goed in je op te nemen, en tegelijkertijd snel genoeg om die afwisseling te ervaren.

• Kamperen werkt voor ons het allerbeste, omdat je helemaal vrij bent en steeds buiten. Het beperkt je wel een beetje in je etappe-plaatsen. Met B&B’s of hotels ben je wat dat betreft flexibeler – maar die moet je dan vaak weer van te voren bespreken. En ook al heb je dan meer luxe, voor ons weegt dit vaak niet op tegen de vrijheid van een camping.

• Verder is het kamperen ook eenvoudig: het is niet zo belangrijk of het plekje voor de tent nu wel of niet heel goed is – je staat er toch maar één nacht. Goed sanitair is natuurlijk wel belangrijk en niet teveel herrie op de camping, maar dat is ook eigenlijk alles.

• Het is heel erg handig om een navigatie-app te hebben waarin ook alle supermarkten (en eventueel fietsenmakers) te vinden zijn, zodat je op tijd kunt plannen waar je boodschappen voor de lunch en het avondeten moet doen.

• We hebben over het klimmen inmiddels een paar dingen geleerd:

  • Je moet je tijdens de klim niet tegen de klim verzetten – accepteer gewoon dat hij er is en dat hij ooit wel weer eens ophoudt. Misschien nog niet bij deze bocht en ook niet bij de volgende.

  • Zeker bij hoge temperaturen is het prettig om zoveel mogelijk van het klimwerk al voor 12.30 uur achter de rug te hebben. Liever dus maar ’s morgens heel vroeg opstaan dan laat in de middag nog moeten klimmen.

  • Enne … de filosofie van de heuvel hebben wij toch ook nog niet helemaal ontdekt …

• Je komt met de fiets overal. Je parkeert voor elk terras of voor de deur van de supermarkt.

• In feite gold voor deze tocht: je stapt op op je eigen oprit en uiteindelijk stap je af op het St. Pietersplein in Rome. Een leuk idee.

Navigatie:

• De navigatie is vrijwel helemaal gedaan met de App Osmand. Deze maakt gebruikt van de kaarten van Open Street Map, kaarten die door vrijwilligers worden bijgehouden. Het leuke van deze app is dat je je internetverbinding onderweg niet nodig hebt, zoals Google Maps die dat wel nodig heeft. De benodigde kaarten download je thuis van tevoren. De route van Reitsma is als gpx bestand beschikbaar en laadt je eveneens. En daarna is het een kwestie van het rode lijntje op de kaart volgen.

• Ook erg handig zijn de Points of Interest (POI’s). Zo vind je gemakkelijk overnachtingsadressen, supermarkten en campings.

• Van 2014 t/m 2016 gebruikten we voor de navigatie een smartphone van LG. Die werd te warm (zwart glas warmt erg op in zonlicht) en ging ook raar doen als er een accupack aan hing (verschillende geprobeerd). Bovendien was hij niet waterdicht. In 2017 hadden we een Samsung mee, die wel waterdicht was. We hebben de waterdichtheid niet kunnen testen, want alle dagen hadden we fantastisch weer. De warmte kon hij goed aan, en ook met de accupack eraan was er geen enkel probleem. Een accupack van 5200 mAh is meer dan genoeg voor een dag navigeren.

Fietsen

• Heb je speciale fietsen nodig voor dit soort tochten? Die vraag krijgen wij wel eens. Het antwoord is nee. Weliswaar hebben wij nu Koga Wordltravellers , maar Wim’s fiets in deel 1 van de reis was een gewone sportieve Koga fiets met 3×8 versnellingen. Die – toen al meer dan 10 jaar oude fiets – kreeg een dure reparatie voor de boeg (alle derailleurs waren versleten en moesten vervangen worden) en werd toen ingeruild voor een nieuwe trekkingbike. Mijn mening is dat Rohloff naven of Pinion versnellingen wel erg mooi zijn (en vooral onderhoudsarm), maar ook erg duur. Mijn keuze blijft toch gewoon een derailleursysteem. En het hoeft ook geen Koga te zijn, natuurlijk. Je koopt bijvoorbeeld voor € 999,- al een sportieve fiets van Cube met 3×10 versnellingen, waarmee je prima kunt trekken. En als je na een paar jaar echt een liefhebber van trekken met de fiets bent geworden kun je altijd nog overstappen op een trekkingbike van Koga of Santos. Let wel op dat je als fietskampeerder voortassen moet kunnen meenemen. Daarvoor heb je een voordrager aan de voorvork nodig (dat vergt ogen aan de vork) en liefst geen voorvering (of een blokkeerbare voorvering).

• Wat mij is tegengevallen van mijn Koga is het gedoe rond mijn achternaaf. Dat is een Shimano XT naaf van aluminium. Vroeger schijnt die van staal te zijn geweest en was hij stevig genoeg. Maar die aluminium naaf is gewoon niet sterk genoeg. Ik ben geen buitengewoon sterke fietser met mijn 68 jaar, maar wist toch in 2016 de boel stuk te krijgen op één van de hellingen in Italië. Het freewheel deed het niet meer en dat is lastig fietsen (zie deel 3, etappe 24) .  Na een fietsreparatiecursus van de Europafietsers bij fietsenbouwer Marten Gerritsen van M-Gineering in Kiel Windeweer, kwam ik later bij het doorlezen van zijn site op deze pagina (klik vervolgens op Fietstechniek/Opzoeken en verderop de pagina naar menu-item Oops!) onderstaande tekst tegen:

“Nog een Shimano naaf die opeens speling had. De holle bout waarmee je het freewheel tegen het naafhuis schroeft heeft de draad uit het naafhuis getrokken. Met bagage belaste vakantiefietsen met een laag verzet is namelijk iets waar ze vaak niet tegen kunnen, Bij het oude model met stalen as was dat nooit een probleem, maar die was dan ook 30 gram lichter! Door de dikkere aluminium as is er ook minder ruimte voor het freewheel, dus dat is ook niet probleemloos in de praktijk “

Dit is dus mijn probleem geweest. Ik heb Marten een nieuw achterwiel met andere as (Shimano LX, van staal dus) laten maken en die in mijn fiets gemonteerd. En geen enkel probleem meer gehad onderweg! Slechte beurt van Koga derhalve.

Vrijdag 2 juni / zaterdag 3 juni 2017, Terug van Rome naar Leek

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

De terugreis verloopt soepel. We moeten om 09:00 uur de trein halen. Kaartjes hebben we gisteren al gehaald en na douchen en inpakken fietsen we rustig naar het station. In een bar er tegenover nog even de gebruikelijk koffie met zoet broodje gescoord. Het laden van de fietsen gaat gemakkelijk. De wagon waar ze in moeten zit óf vooraan óf achteraan de trein, maar er is steeds tijd genoeg (vanwege de stoptreinen). We rijden genoeglijk door het landschap waar we eerder doorheen fietsten. Via de overstapplaatsen Florence, Prato, en Bologna arriveren we om 17:30 uur in Verona. Nog even 12 km fietsen naar het vliegveld, waar de auto staat. We rijden meteen door naar Rovereto waar we  vanuit de trein een hotelletje hebben geboekt. ’s Avonds in dit stadje nog even rondgewandeld met heel wat beter weer dan vorig jaar toen we hier (zie deel 3, etappe 23) ook waren.

De volgende dag terug per auto naar Leek. Na 1250 km komen we ’s avonds om 22 uur aan in Leek. De reis zit erop!

Donderdag 1 juni 2017, Rustdag in Rome

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Deze dag hebben we een beetje de toerist uitgehangen in Rome. We gingen per trein naar het Piazza del Populo en vandaar lopend door het centrum van Rome. Koffie gedronken op het Piazza Navona. We waren jaren geleden al eens op een stedentripje in Rome dus het was vooral het weerzien van bekende plekken: het Pantheon, het monument voor koning Victor Emmanuel II (“de suikertaart”), Het Forum Romanum, etc. De foto’s spreken voor zich. Veel terrasbezoek vandaag!

Na de lunch het station opgezocht (Roma Termini) om uit te zoeken hoe we terug moeten naar startpunt Verona. Thuis had ik al uitgevonden dat fietsen hier de sneltrein niet in mogen. Beetje jammer, want daarmee ben je in 2,5 uur weer terug in Verona. We moeten nu met regionale (stop-)treinen terug. Dat betekent 3 keer overstappen en je bent ongeveer 1 dag onderweg (van 09:00 tot 17:32). Het is niet anders.

Het bemachtigen van de treinkaartjes is nog even een klusje. Gelukkkig helpt een meisje van de spoorwegen ons. Je hebt per traject 2 personenkaartjes nodig + 2 fietskaartjes. Totaal vanwege de 4 trajecten dus 16 kaarten. Het kost ongeveer 30 minuten om dit allemaal uit de automaten geprint te krijgen (en 8 pin transacties). We zijn blij dat we dit nu alvast doen en het er morgen niet op laten aankomen. Zou alleen maar stress opleveren. We kijken ook nog even waar de trein morgen vertrekt, want het station Roma Termini is groot en heel erg druk en we moeten er morgen met die zwaar bepakte fietsen doorheen.

Woensdag 31 mei 2017, van Otricoli naar Rome (75 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Het einde van deze mooie tocht zit eraan te komen. Nog één lange etappe met heuvels en dan zijn we in Rome! Maar eerst nog even deze dag zien door te komen. De lastigste van dit jaar.

Weer vroeg op en om 7:15 uur op de fiets. 

Het eerste stuk is pittig en bevat toch wel erg veel klimmetjes. Deze laatste etappe is daardoor wel een van de zwaarste, alhoewel je dat aan de klim- en daalmeters niet meteen zou zeggen. Etappe 19 van Stams naar Pfunds in Oostenrijk staat op dit vlak nog steeds op nummer 1.

Ook nu weer druk verkeer. Overigens, ik zei het al eerder, rijden de Italianen over het algemeen best wel netjes en proberen ze rekening te houden met de fietsers.

Na Sacrofani gaat de route naar beneden. We wilden hier zijn voor 13 uur vanwege de hitte en dat lukt gelukkig aardig. Met een rustig gangetje rijden we vervolgens naar Rome. We passeren drukke voorsteden van Rome zoals Prima Porta, maar ook in het wat chaotische verkeer kunnen we heel goed onze weg vinden dankzij de Osmand navigatie.

Daarna komen we plotseling op een mooi en rustig fietspad langs de Tiber terecht en dat voert ons rechtstreeks naar het centrum van Rome. Een kilometer of 12 voor het centrum ligt een luxe camping, Village Flaminio. Even water drinken, tent opbouwen, douchen en dan rond 18:30 uur op weg naar het St Pietersplein. En daar kunnen we elkaar feliciteren met het behalen van de tocht. De tocht was zwaar (dit deel was inderdaad zwaarder dan de Alpen), maar heel erg mooi. En Italië is weer zo anders dan bijvoorbeeld Oostenrijk of Duitsland. 

Na de fotoshoot bij de St. Pieter gaan we wijn drinken en uit eten. Dat hebben we wel verdiend, tenslotte. Voor ons doen zijn we laat terug op de camping (22:30 uur), maar het slapen wilde bij beiden niet erg vlotten, ondanks de grote vermoeidheid van vandaag.

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Otricoli: 87 m
• Hoogte Rome: 26 m
• Maximale hoogte: 351
• Klimmeters: 869
• Daalmeters:  930
• Afstand: 80,2 km
• Tijdsduur: 11 uur 39 minuten

Dinsdag 30 mei 2017, van Massa Martana naar Otricoli (54 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Wederom vroeg op, om 5:30 uur. Deze 3 etappes van Assisi naar Rome (gisteren, vandaag en morgen) staan bekend om hun moeilijke trajecten (steeds klimmen en dalen, zie de hoogteprofielen). Bovendien rijden we nu vrijwel constant over 2-baans wegen. En die zijn helaas in de heuvels niet erg breed en op sommige gedeelten ook nog eens heel druk. Het rijden vergt dus nogal wat aandacht. Gelukkig geeft Hans Reitsma in z’n routeboekjes goed aan waar je de echt drukke stukken kunt verwachten.

Wat goed gaat is, als personenauto’s op beide weghelften rijden en ons passeren. Eén vrachtwagen en één personenauto gaat ook nog net. Maar met 2 vrachtwagens wordt het erg penibel. Ik zit dan ook veel in m’n spiegeltje te kijken (zo’n spiegel is echt wel nodig in Italië) en te letten op de vrachtwagens. Renée rijdt altijd voorop en mag naar achteren waarschuwingen roepen voor gaten, scheuren, putten, bramen die over de weg hangen, humps en allerlei combinaties van het voorgaande (put met gat en scheur). Het asfalt is, zoals eerder al gemeld, niet al te best in Italië. En een kromme velg als gevolg van zo’n gat in de weg loop je onderweg liever niet op. Ik rijd achter haar, geef de routeaanwijzingen door en let op het achteropkomende verkeer. Het is soms een heel geschreeuw onderling 🙂 .  Maar serieus: die vrachtwagens zijn best wel eng soms. Zie ik aankomen dat het echt te krap wordt, dan roep ik “de berm in” en stoppen we tot ze voorbij zijn. En dan te bedenken dat er ook veel wielrenners over die wegen rijden! Wij zijn als Nederlanders natuurlijk ook wel erg verwend met al die fietspaden in ons land.

We rijden in dit gebied over de Via Flaminia – een zeer oude weg, nog aangelegd door consul Gaius Flaminius in 220 v Chr. Later werd de weg meer naar het oosten verlegd. De weg was een belangrijke route naar het Noorden van het rijk.

Onderweg weer leuke stadjes doorgefietst zoals San Gemini en Narni. Als we lunchen op een bankje in een dorpje, zien we hoe het dorpsleven zich voor onze neus voltrekt. De lokale alimentari, frutti e verdure, annex bar, annex verkoper van huishoudelijke artikelen en persoonlijke hygiène (zoals allemaal op de gevel staat), speelt daarbij een belangrijke centrale rol. Iedereen kent elkaar, maakt een praatje met elkaar – en gaat daar soms ook eens uitgebreid voor zitten. Het lijkt net of iedereen alle tijd heeft. Oudere mannen komen vol belangstelling naar de baby kijken en even in een wangetje knijpen. Ergens uit een raam komen de klanken van een opera. Als het nodig is wordt er dubbel, of soms driedubbel geparkeerd voor de deur van de supermarkt. Niemand maakt zich druk over regels – natuurlijk snap ik dat jij hier vlak voor de deur parkeert. Dan rijd ik toch gewoon even via de andere baan om jou heen. En mijn tegenligger houdt dan wel weer rekening met mij. En de buschauffeur wacht ook wel even tot we klaar zijn. Waarom je ergens druk over maken – het werkt toch? Je hebt toch echt wel het idee midden tussen de Italianen te leven op deze manier.

Veel Italianen steken ook de duim omhoog als ze ons zo zien zitten en roepen ons “buon giorno” of “buon viaggia” toe. Erg gemoedelijk allemaal.

ngg_shortcode_1_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

De gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Massa Martana: 278 m
• Hoogte Otricoli: 87 m
• Maximale hoogte: 372
• Klimmeters: 670
• Daalmeters:  861
• Afstand: 54 km
• Tijdsduur: 6 uur 48 minuten