Zondag 5 april 2020, van Wijthmen naar Holt (20,5 km)

Voordat we begonnen, hebben we onszelf nog even afgevraagd of we nu wel op pad kunnen. Onze ervaring met dit soort wandelpaden is echter, dat ze toch niet veel belopen worden en dat was deze dag ook zo. Je komt maar enkele wandelaars tegen. Soms moet je wel even over een kort stukje met fietspaden langs een drukkere weg, zoals onder Dalfsen,  en dan merk je meteen dat niet iedereen zich aan de regels houdt, zoals een stel bejaarde e-bike fietsers die het verrekken om achter elkaar te rijden waar het wel nodig is (tot ongenoegen van een inhalende racefietser).

Hoe dan ook, wij erop uit.

’s Ochtends is het nog koud op de fiets. Hoewel,  we kunnen pas om 11:20 beginnen met wandelen, dus zo vroeg waren we nu ook weer niet. Je merkt dat dit gebied toch weer heel anders is dan het gebied langs de Vecht boven Zwolle.  We zien nu Havezaten zoals kasteel Rechteren bij Dalfsen, waar we langs komen en kasteel Vilsteren, dat we in de verte zien liggen. Dat zijn pas aanzienlijke Havezaten. Hier woonden kennelijk de rijkere landeigenaren. Op kasteel Rechteren woont nog steeds een echte graaf van Rechteren Limpurg.

Onderweg komen we langs landgoed de Horte waar het Witte Huis is te huren, dat voorheen de biljartkamer was van de landheer. Goedkoop is het niet, maar dan heb je ook wat. Zie deze link.

Zondag 19 januari 2020, van Hasselt naar Wijthmen (22,1 km)

De 5e etappe alweer van dit mooie pad. We lopen in een erg mooi gebied en over de dijkjes langs de Vecht. Wat opvalt zijn de vele plassen in de weilanden. Het is hier toch echt een gebied met veel water, maar toch ook weer heel anders dan bij bijv. Muggenbeet. Dat is het leuke van dit soort wandelingen. Het landschap is zeker niet eentonig, het wisselt voortdurend.  De koffie in Hasselt is even een dingetje. De volgens internet om 10 uur open zijnde café in de buurt van de markt is om 10:30 nog dicht. Om 11 uur gaat een andere wel open en we mogen om 10:55 naar binnen. Zonder koffie wordt er niet gewandeld tenslotte!

In Hasselt vallen de resten op van kalkovens, waar hier een hele industrie om draaide. De vissers verzamelden de schelpen uit Noordzee en Waddenzee en het stoken van de ovens gebeurde met turf wat hier in de omtrek gemakkelijk te winnen was. Rond 1930 werd kalk vervangen door beton en was de productie niet rendabel meer. Zie deze link van de geschiedenis daarvan.

Ten zuiden van Hasselt valt nog eens op hoe hoog die toren van Hasselt uitsteekt boven het landschap. We passeren kleine gehuchten als Holten en Genne en passeren havezate Huis Den Doorn. Daarna moeten we helaas een stuk langs de grote weg lopen. Het onverharde stukje langs de dijk mag niet meer van de eigenaar. Na Haerst zouden we de wintervariant van het pad moeten volgen, maar dat lukt ook niet. Geen pad te zien. Ook dat stukje dus langs de grote weg. Gelukkig is het zondag en helemaal niet druk met auto’s.

Daarna naderen we de A28 en moeten we een klein stukje over de parallelweg van de A28. Via de wijk Berkum verlaten we Zwolle alweer. Helaas krijgen we geen befaamd Orsolino gebakje bij wat voorheen bakker van Orsouw in Zwolle was. De zaak is dicht op zondag.  Bovendien is het centrum van Zwolle wel een erg grote omweg op de route. Maar deze lekkernij na afloop van de etappe zit er dus ook niet in.

Als we onderdoor beide spoorlijnen en langs Herfte zijn gewandeld verandert het landschap opnieuw Er komt meer bos te voorschijn.  Bij de Wythmener plas blijkt een enorm groot golfterrein te liggen, waar de nodige golfers bezig zijn.  Bij de plas zelf is het erg druk met zondagswandelaars die de hond en de kinderen uitlaten.  Om 16 uur 20 zijn we in Wythmen en bij de auto en kunnen we de fietsen aan het beginpunt weer ophalen.

Wat wel opviel was dat de wandeltekens, de GPX route en het boekje hier en daar nogal uiteenliepen. Extra inspanning voor de routecoördinator vandaag!

Vrijdag 25 oktober 2019, Van Belterwiede naar Hasselt (19,6 km)

We zijn al lekker bezig op dit lange afstandspad. Binnen 2 maanden al aan de 4e etappe bezig. Terwijl we het Noaberpad, dat we begonnen in 2012, nog steeds niet hebben afgerond 🙂 . Maar ja, dan moeten we een lang weekend naar de Achterhoek toe en daar is het even niet van gekomen. Dus weer vrolijk verder op dit pad.

We zetten de auto neer in Hasselt en fietsen naar het beginpunt  op de parkeerplaats langs de Belterwijde. Onderweg uiteraard koffie met een stukje taart bij een bakker in Zwartsluis. 

Na de start van de wandeltocht lopen we al snel Belt Schutsloot binnen, weer een heel mooi karakteristiek plaatsje. Zoiets als Giethoorn maar dan zonder die vervelende toeristen. Ondanks dat er een camping en een jachthaven zijn, is het er toch rustig.

Daarna verder langs de Arembergergracht. Renée kent deze goed want soms ging ze als klein meisje wel eens mee met vader Kamphuis, die daar graag viste. In Zwartsluis moeten we omlopen want er wordt gewerkt aan de brug over een watertje. Na Zwartsluis gaat het verder naar Genemuiden over een dijk langs het Zwarte Water.

Bij Genemuiden moeten we via een pontje het water oversteken. Genemuiden is een aardig plaatsje, wel onderdeel van de Biblebelt en met veel kerkgemeenschappen (zie wikipedia). Het is vooral bekend vanwege de biezenteelt en de matten die daarvan gemaakt werden.

Vervolgens verder naar Hasselt, weer over een dijk met uitzicht over de brede uiterwaarden van het Zwarte Water.

Hasselt is een oud Hanzestadje en heeft o.a. een mooi oud stadhuis. Hasselt hadden we in het verleden al eens bezocht want het was het eindpunt van het (nederlandse deel van het) Jacobspad. Althans die van Uithuizen naar Hasselt want er is ook nog een Friese versie daarvan).

De gelopen Route:

Zondag 13 oktober 2019, van Muggenbeet naar Belterwiede (20,1 km).

Het weer is al 2 weken knudde, met veel wind en regen. Maar we hebben erg veel zin in wandelen en vandaag valt het – zo is ons voorspeld – wel mee met die regen. We wagen het er maar op. We zetten de auto neer op een parkeerplaats langs de weg die door de Belterwiede gaat. Per fiets op pad naar het beginpunt langs een paar fietsknooppunten en onderweg in Westeinde (hoort bij Wanneperveen) alvast in een gezellig cafeetje, met de welgekozen naam Belterwiede, de eerste koffie gescoord. Verderop bij het Zuideinde komen we door een stukje Giethoorn en we struikelen daar meteen over de Chinezen en/of Japanners, die alles op de foto aan het zetten zijn, inclusief zichzelf via een selfie.

In Muggenbeet aan de tweede koffie. We ontmoeten een stel uit Leeuwarden, dat al 11 dagen achtereen aan het wandelen zijn op dit pad. Ze lopen in de omgekeerde (eigenlijk de juiste) richting en zijn dus bijna klaar. Voor hun nog 2 etappes en dan zijn ze er.

We vertrekken rond 12 uur en krijgen meteen al wat druppen op de kop. Gelukkig houdt het snel op en veel meer komt er niet vandaag bij, maar dat weten we dan nog niet. Regenjassen paraat dus. We komen al vrij snel langs het Giethoornsche meer dat dus hier bij Muggenbeet ligt en niet bij Giethoorn, dat nog een km of 6 verderop ligt.  Je loopt hier door een heel rustig gebied en overal zie je vogels. En in de bermen zijn al veel paddenstoelen te vinden. De herfst is al begonnen. Het riet dat hier groeit en gemaaid wordt behoort tot het beste riet wat je kunt krijgen (zei deze zoon van een rietdekker!).

Verderop lopen we van Noord naar Zuid door Giethoorn. Het eerste gedeelte is nog rustig en hier kun je nog wel wonen, dunkt ons. We komen langs een huisje waar 2 vrouwen de appels in hun tuin aan het oogsten zijn. We maken een praatje, en ze blijken in de randstad te wonen en dit als buitenhuisje te hebben. Ook zijn ze lid van Vrienden op de fiets. We krijgen zelfs 4 vers geplukte appels mee, apart voor ons ook nog ontdaan van vogelpoep. Leuke ontmoeting!

Verderop is het kermis. Overal boten met toeristen en vooral veel Japanners en Chinezen, maar ook allerlei mensen uit Arabische landen. Alle borden zijn hier dus ook in tenminste 3 talen, waaronder Chinees en Arabisch. Oef. Vreselijk eigenlijk en jammer voor de mensen die hier wonen. Nou was Giethoorn altijd al erg toeristisch, maar dit slaat wel alles. Inderdaad, het Venetië van het noorden, ook op het gebied van overlast door toeristen.

We gaan maar snel verder na eerst nog even een cafeetje te hebben aangedaan. We liepen al meer dan 10 km aan één stuk en dan mag er van ons even gerust worden. Buiten Giethoorn is het meteen een stuk rustiger en zie je eigenlijk alleen weer Nederlanders op de fiets. Wat een verademing! We koersen af op de weg van Wanneperveen naar de Blauwe Hand en lopen die af tot waar de weg naar het zuiden gaat. Hier is ook de doorgang voor boten van de Beulakerwiede naar de Belterwiede.  Waar die naam van Blauwe Hand vandaan komt kan het routeboekje van de Nivon ons niet vertellen, maar de site van routeyou.nl weet het volgende:

Dit gebied wordt ook wel ‘Blauwe Hand’ genoemd. Vroeger lag er een dam in het kanaal Beuker/Steenwijk, daar moesten de schepen met turf over gepakt worden. De turven werden uitgeladen, en aan de andere kant van de dam het andere schip in geladen. Omdat de turf erg koperhoudend was, kregen de werklieden blauwe handen. Vandaar de naam Blauwe Hand.

De site van de VVV Noord-West Overijssel heeft nog meer verklaringen voor de gekke plaatsnamen in dit gebied.

Rond 17:30 zijn we terug bij de auto en kunnen we de fietsen ophalen en naar huis. Het was weer een erg mooie tocht.

De gelopen route:

Zaterdag 21 september, van Paasloo naar Muggenbeet (17,5 km)

Met prachtig septemberweer (25 graden C) gaan we van start voor de 2e etappe van dit pad. We zullen door de Weerribben lopen vandaag. We parkeren de auto bij cafe Geertien  aan het water in Muggenbeet en kunnen er meteen terecht voor de koffie. Je zit hier vlak bij het Giethoornsche meer en we zien vanaf het terras  al de nodige boten in het kanaal voorbijkomen. Leuke plekje hier! Daarna per fiets naar Paasloo waar we om 11:15 weer kunnen beginnen.

We komen dus vandaag door de Weerribben, een erg waterrijk gebied. Het gebied is doorsneden met sloten en legakkers of ribben waar het veen op te drogen werd gelegd. Soms werden die legakkers ook nog weer weggegraven. Daardoor werd het gebied kwetsbaar voor stormen. Zo verdween in 1767 het dorpje Beulake compleet met inwoners en het vee in de golven. Je kunt je voorstellen hoe arm de mensen hier geleefd moeten hebben. Vergelijkbaar met de veenarbeiders in Oost-Groningen en Oost-Drenthe aan het begin van de 20e eeuw.

We nemen een 2e koffie in Kalenberg, dat er eigenlijk precies zo uitziet als Giethoorn maar dan zonder al die toeristen. Kalenberg ligt ook echt midden in de Weerribben. Na Kalenberg gaat het door een erg rustig gebied van de Weerribben. Fietsers en wandelaars komen we hier niet meer tegen. Plots zien we een vos in een weiland zitten. Dat zie je toch niet vaak!

Daarna steken we de weg naar Emmeloord over en lopen naar het café waar we vanmorgen de auto parkeerden.

De gelopen route:

Donderdag 22 augustus 2019, Steenwijk naar Paasloo (15,3 km).

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Havezatenpad, zie deze link.

We zetten zoals gebruikelijk de auto op het eindpunt neer en dat wordt Paasloo, zo’n 15 km na de start van het pad. En dan per fiets naar Steenwijk. Eerst aan de koffie natuurlijk in het centrum van het stadje. Dat wordt bakker Bart want de horeca is hier (om 09:15 uur) nog niet open.

We wandelen door het stadje, dat al erg oud is en in de 8e eeuw al werd bewoond. Verder was het een strategische plaats voor de bisschop van Utrecht in zijn strijd tegen de altijd dreigende Friezen. In de 13e eeuw kreeg Steenwijk stadsrechten.  Mooi om te zien is dat de stadsomwalling uit die tijd voor een groot deel is bewaard. Het pad loop ook een stukje over de omwalling.

Net buiten het centrum ligt villa Rams Woerthe, in Jugendstil opgebouwd. Het werd eind 19e eeuw gebouwd in opdracht van een rijke houthandelaar. Er huist nu het gemeentebestuur. Mooi plekje ook met een behoorlijk park er achter als Engelse tuin ingericht.

Daarna lopen we de stad uit en komen in het vlakke land terecht, afgezien van wat kleine heuveltjes uit de ijstijd. Je ziet meteen op de waterwegen de nodige plezierjachten. We zijn in de buurt van Giethoorn. 

We lopen een stukje langs het kanaal Steenwijk-Ossenzijl en buigen dan af de weilanden in. Daar blijkt een camping te liggen (de Thijenkaampe) met een theetuin. Daar nemen we onze 2e koffie. Verderop wordt het onverhard en dat zullen we nog een paar keer meemaken. Maar het is prima te belopen. Het is bij een nieuw pad altijd maar weer afwachten hoe dat eruit ziet.

We passeren Steenwijkerwold en koersen dan naar het Noorden, waar we warempel toch nog even door Friesland lopen. Daarna buigen we weer naar het Zuid-Westen om in Paasloo te eindigen. Prima weer gehad vandaag!

De gelopen route:

Maandag 29 juli 2019, Fietsen naar Regensburg (45 km)

Voor een overzicht van onze fiets- en wandeltochten deze vakantie zie deze link.

Die weerapps, daar heb je dus helemaal niets aan. Vannacht zou er regen komen en die kwam niet. Vanmorgen zou het min of meer droog zijn en toen viel er 1,5 uur lang regen.  We waren op de fiets op weg naar Regensburg. Dat moest nog even, want Renée had door het shoppen de vorige keer geen tijd gehad de grote boekhandel van Regensburg te bezoeken (en terzijde: Wim wilde nòg een Linuxblaadje scoren). Vandaar dat tripje op de fiets.

Omdat gisteren de supermarkten dicht waren geen yoghurt als 1e ontbijt, dus na het opstaan en douchen meteen maar naar de Bäckerei in het dorp voor koffie en een zoet broodje. En daar moesten we 1,5 uur blijven vanwege de regen. Och, het kan erger. Na 3 cappu’s voor Wim en 2 koffie voor Renée kunnen we verder.  De rest van de dag blijft met droog en mooi weer. Waardeloze weerapps!

In Regensburg verder rondgekeken, postzegels gekocht voor de kaarten (0,95 en geen 0,80 zoals de juffrouw van de Kaufhof Gallerie ons wist te vertellen). En Wim opnieuw naar het station voor het blaadje. We lunchen bij de Kaufhof, want dat heeft een mooi dakterras buiten.

Na de lunch terug naar ons dorp, boodschappen gedaan bij de supermarkt en op de camping alvast voorbereidingen gedaan voor de terugtocht morgen.

Om 17 uur naar het café op de camping (waar we nog helemaal niet geweest waren) voor een Nussecke, een taartje dat ik toch nog even moest proeven. Renée neemt een stukje tiramisu. Om 17 uur weer bij de tent en aan de wijn.

Zondag 28 juli 2019, Kelheim

Voor een overzicht van onze fiets- en wandeltochten deze vakantie zie deze link.

Een rustig dagje vandaag. Er zou vandaag 15 mm regen komen volgens de weerapps en we besluiten per auto een paar uitstapjes te maken.  Na het 1e ontbijt naar het dorp voor het 2e ontbijt. Er komen weer talloze Radweg fietsers voorbij. Als we klaar zijn bij de bakker willen we naar de supermarkt, maar die zijn gesloten. Althans in dit dorp. Zowel Rewe als Edeka.

Vervolgens even geklommen naar het torentje van Bad Abbach dat op een heuvel ligt, midden in het dorp. De toren is heel slank en het kerkje redelijk sober voor een katholieke kerk. Bij de kerk was een kleine begraafplaats. Op alle stenen was ruimte gemaakt voor bloeiende planten of zelfs rozenstruiken. Alles tot in de puntjes verzorgd. Mooi! Het maakt een veel warmere indruk dan die grote marmeren platen bij ons. Elke keer als je het mini-graftuintje verzorgt sta je ook even stil bij de doden.

Hierna terug naar de camping. De broodjes van de bakker opgegeten en daarna per auto op weg naar Kelheim, waar we de Befreiungshalle willen bekijken. Het monument dat de Beierse koning Ludwig 1 in 1842 liet oprichten als herdenking van de veldslagen tijdens de Napoleontische oorlogen. Het was tevens de start voor de oprichting van de Duitse Bond. Het is een mooi monument. Het lijkt op het Pantheon in Rome, dat kennelijk als voorbeeld heeft gediend. We nemen er veel foto’s want het is erg mooi gebouwd. We gaan naar boven voor een rondje buitenom met een mooi uitzicht op Kelheim, de Donau en de Altmühl.  Ook binnenin is een balustrade op hoogte. Terug in Kelheim een ijsje en daarna retour camping.

Zaterdag 27 juli 2019, Fietstocht Altmühltal (87 km).

Voor een overzicht van onze fiets- en wandeltochten deze vakantie zie deze link.

Vandaag wordt het gelukkig wat minder warm, maar toch staan we weer vroeg op.  Rond 05:30 uur en dat bevalt goed. We doen het deze keer ook omdat de weerapps onweer voorspellen na 14 uur. Om die reden (we gaan een stuk langs de Altmühl fietsen), hebben we gekeken naar een bus met aanhanger die hier in het weekend rondrijdt. Het is een lijndienst langs de Altmühl en je kunt elke 3 uur opstappen.  Dat lijkt ons wel wat, gezien de weersvoorspelling. We starten de fietstocht in Riedenburg en willen naar Beilngriess rijden, een stukje van 35 km. Vandaar op en neer naar Berching, dat ook zeer de moeite waar moet zijn. We werden door de campingbeheerder  dringend op het hart gedrukt, die beide stadjes te bezoeken. En dan vanuit Beilngries met de bus weer terug, is het plan.

We starten voor ons 2e ontbijt bij een bakker in Riedenburg en daarna op pad. Het is lekker fietsen over die Altmühl Radweg. Wel veel gruispaden, waardoor de fietsen erg smerig worden. Maar je hebt geen last van auto’s. Net buiten Riedenburg krijgen we al een helling van 14% voor de kiezen, oftewel terug naar de 2e versnelling. Ik weet niet of we die met onze fietsvakantiebagage (20-25 kg per fiets) ook zouden hebben kunnen nemen.

Het is een mooie tocht en hier fietsen is echt genieten. In Beilngriess opnieuw aan de koffie en dan door naar Berching. Op een bankje daar nemen we de lunch met broodjes kaas. Berching ligt niet meer aan de Altmühl, maar aan het Donau-Rijn kanaal.

Berching is een heel oud stadje en alle stadsmuren en stadspoorten van eeuwen geleden staan er nog. Alsof je zo de middeleeuwen inloopt. Zo heeft het er bij ons dus ook uitgezien, eeuwen geleden.

Na dit bekeken te hebben weer terug naar Beilngriess. Onderweg brengen we nog een bezoek aan het Benedictijner klooster bij Plankstetten, dat we al ver ver in de heuvels zagen staan. Er werden allerlei kloosterproducten (bier!) verkocht en er was een boekwinkel met allerlei stichtelijke lectuur, maar ook met beschermengelen en andere spiritueel-achtige snuisterijen. Het klooster zelf was niet te bezichtigen. Misschien wel als je deelneemt aan een kookcursus? Die worden hier ook gegeven. Iets voor Renée dus.

Terug in Beilngriess besluiten we toch maar niet de bus te nemen. Het rommelt wel af en toe en er valt soms wat lichte regen, maar dat is het dan ook. Heel even de regenjacks aan, maar die kunnen ook al snel weer uit. Even na Dietfurt zit een helling van ik schat zo’n 4-5 % in het parcours. Ik trap makkelijker omhoog dan Renée en ga er vandoor. Boven stop ik. Als ze hijgend aankomt roep ik tegen haar: “ik was Kruijswijk en jij was Alaphilippe”. Dit vanwege de tour, waar Kruijswijk vandaag net van plek 4 naar 3 ging, omdat Alaphilippe kraakte op een helling.

Na 84 km fietsen zijn we weer terug in Riedenburg. Daar nog een ijsje op het terras, boodschappen doen en weer terug naar de camping waar we om 19:30 uur aankomen.

Vrijdag 26 juli 2019, Wandeling bij Schönhofen (12,5 km)

Voor een overzicht van onze fiets- en wandeltochten deze vakantie zie deze link.

Dag 3 van de hittegolf (38 graden) en een wandeling vandaag, dus op tijd er uit, d.w.z. om 05:30. Per auto naar Schönhofen dat zo’n 8 km bij ons vandaan ligt. Daar eerst naar de plaatselijke bakker voor ons 2e ontbijt. Daarna door naar de parkeerplaats die het Rother wandelboekje van de Altmühltal aanbeveelt. Om 07:15 starten we met de wandeling die ongeveer 4 uur zal duren. Voordat de hitte echt losbarst zijn we weer terug is de bedoeling.

Het eerste deel is vrij vlak vanwege het riviertje de Schwarze Laber waar we langs lopen. Daarna omhoog de heuvels in. De bergstokken komen weer erg van pas.  We krijgen mooie vergezichten voorgeschoteld als je daar boven loopt.  Het doet ons denken aan de Eifelsteig waar we dit soort tochten voor het eerst deden (dat was in 2010), en ook aan de Lahn Wanderweg van vorig jaar.

Dit gebied, de Jura zoals ze het hier noemen, is wel heel erg mooi. Je zou er bijna gaan wonen, ware het niet dat dit Beieren is. Het land van Franz Josef Strauss zeg maar.

We komen door Eilsbrunn en daar aan de 2e koffie. De hotelgasten zitten binnen te ontbijten. Wij zitten buiten alleen op het terras.

Hierna gaan we door naar Schönhofen en daar begint een 2e lus van dit pad van in totaal 14,5 km. We klimmen weer omhoog en worden ergens opgewacht door een blaffende hond. Blijken er een Poolse jongen en meisje bezig te zijn met steile wand beklimming. Als we verder willen wordt het pad naar beneden erg steil en wat gevaarlijk. Bovendien begin ik erg moe te worden. Watertekort kan het niet zijn want we hebben altijd voldoende flessen bij ons. Tekort aan zout wellicht? Zou kunnen want we zweten ons werkelijk te pletter.  Voor de veiligheid keren we toch maar om op het pad . Van Schönhofen naar de auto gaan we weer langs Schwarze Laber en dat is gelukkig vlak. Wel brandt de zon nu ongenadig, zo rond 12 uur.

Terug bij de auto snel de airco aan. In Gundelshausen nog een liter koud water gekocht en op het terras van de uitspanning weggewerkt. En dat was erg welkom.

Nog iets over Duitsers. Het valt op dat er toch wel veel dikke duitsers rondlopen. We hebben de indruk dat het in Beieren erger is dan elders in Duitsland. En soms ook op jonge leeftijd al erg te dik. Standaard zie je op de camping een bejaard duits echtpaar met camper en 2 e-bikes achterop. En op de fiets dan langzaam met de trappers ronddraaien, d.w.z. met de hoogste ondersteuning. Het lijkt  ons allemaal niet erg gezond.

En het begint er natuurlijk mee dat alles hier heel lekker is. Echt heel lekker. Bovendien is overal eten te krijgen op elk uur van de dag. De bakkers zijn om 6 uur al open, en we zien veel werknemers langskomen tussen 6 en 7 uur om lekkere broodjes te kopen voor het ontbijt. Ook busjes vol met bouwvakkers. Vervolgens zijn alle porties hier erg groot. Een croissant is ongeveer 3 keer groter als in Frankrijk. En dan zit er ook nog spul in:  jam of room, of – zoals Renée vanmorgen had- met een soort marsepein. En hier in Beieren zijn dan ook nog overal Biergärten. En het bier wordt in erg grote glazen geserveerd.

De gelopen route: