Woensdag 27 mei 2020, van Diepenheim naar Delden (24,3 km)

We hebben elke week een wandeling in deze bijzondere tijd, maar dat vinden we helemaal niet erg. Onze sportschool is al 2,5 maand dicht en dan kun je maar 1 ding doen. Hup naar buiten!

Prima temperatuur vandaag. We zitten in het gebied rond Diepenheim en dat is wel een speciaal dorp. Er staan daar maar liefst 6 havezaten/kastelen, te weten Huis Diepenheim, Warmelo, Nijenhuis, Westerflier, Weldam en Wegdam. Diepenheim is van oudsher ook een van de acht middeleeuwse steden van Twente. Het is een leuk plaatsje.

We beginnen de tocht bij Havezate Westerflier, waar we de vorige keer eindigden. Na zo’n 2 km gaan we even van de route af om kasteel Warmelo te bekijken. Hier heeft prinses Armgard, de moeder van prins Bernard, vanaf 1952 tot haar dood in 1971 gewoond.  De kinderen van koningin Juliana leerden hier paardrijden. De oprit van Warmelo begint in het dorp bij de kerktoren. Vlak daarbij staat de  3e havezate van vandaag, Huis Diepenheim. Hier zijn de geslachten  Bentincks en De Vos van Steenwijk aan verbonden. In het dorp zelf is een ijssalon open en daar kunnen we een lekkere  koffie scoren. Nog geen terras open deze week, dat mag vanaf volgende week weer. Meteen na het dorp begint een oprijlaan van wel een kilometer naar kasteel Nijenhuis.  Hier is het geslacht Schimmelpenninck aan verbonden.

Wat verderop komen we in de buurt van kasteel  Weldam. Graaf Bentinck liet in de buurt een kapel bouwen, die vanaf 1979 in gebruik is door de Anglicaanse gemeente in Oost-Nederland. Het heet nu dan ook St Mary’s Chapel. Daarna door naar het 5e kasteel van vandaag, Weldam. Niet ver daar vandaan komt al het 6e kasteel, Wegdam.

Via mooie paden en mooie landschappen lopen we naar het Twentekanaal toe, dat hier vlak onder Goor doorloopt. Langs het kanaal gaat het zo’n 2 km verder, en daarna de bocht om langs een zijkanaal dat naar Almelo gaat.  Van tevoren leek dit een saai stuk te zijn, maar de bermen van dit zijkanaal zijn natuurvriendelijk gemaakt, met een geleidelijke overgang van land naar water. Door damwanden in het kanaal te slaan, is er een moerasachtig gebiedje ontstaan voor vissen, kikkers en padden. Het is heel rustig wandelen hier, met zo nu en dan een vrachtschip dat voorbij vaart. Halverwege dit stuk gaan we nog even de velden in en komen langs pannenkoekenhuis de Markenrichter. Deze naam verwijst naar het middeleeuwse tijdperk van de Marken.

Na dik 24 km zijn we op het eindpunt van de route voor vandaag. Volgens de gids hadden het er 21 km zullen zijn en we zijn wel wat omgelopen hier en daar, maar geen 3 km. De gids is niet helemaal accuraat denken we. Verder moet we nu nog even 1,5 km naar de auto lopen, want dichterbij was geen parkeerplaats te vinden. We eindigen uiteindelijk met 25,8 km. Maar omdat we zoveel lopen de laatste tijd is dat geen enkel probleem. Je traint toch ongemerkt je wandelspieren!

Woensdag 20 mei 2020, van Rijssen naar Diepenheim (22,1 km).

Het zal morgen op Hemelvaartsdag erg mooi weer worden, maar dat lijkt voor ons geen goede dag om te gaan wandelen. Iedereen smacht er nu naar om naar buiten te gaan, en als niet-werkenden kunnen wij beter niet op zo’n dag gaan. Maar ook voor vandaag is lekker weer voorspeld, zij het wat bewolkt. De temperatuur is in elk geval wel goed.

Zoals gebruikelijk in deze eendaagse tripjes staan we erg vroeg op (05:30 uur). Auto op het eindpunt en per fiets naar Rijssen waar we starten. De terrassen zijn nog steeds dicht en de koffie halen we bij een benzinepomp in Rijssen. De man van de pomp vertelt dat hij bijna een bekeuring van 4000 euro had gekregen omdat 4 man rond een tafeltje op zijn terrein waren gaan zitten. Hij kon dat vanuit zijn positie niet zien en gelukkig had hij geen etenswaren aan dit gezelschap verkocht. Anders zou het toch als zijn verantwoordelijkheid zijn gezien!

Rond 10:45 uur beginnen we aan de wandeling.

Al vrij snel steken we de A1 over. Wat opvalt is het vele vracht-verkeer:  de A1 is een belangrijke route tussen Rotterdam en Berlijn en daarachter Oost-Europa.

Grappig is dat de A1 hier een bocht maakt die niet voorzien was. Een ecoloog wist de technici van Rijkswaterstaat te overtuigen dat hier een uniek gebied met jeneverbesstruiken was en daarom werd de route iets verlegd.

Verderop kom je een stukje met erg oude eikenbomen tegen.  Daarna kom je door het Borkeldveen en ook dat is een erg mooi gebied.  Het is eigenlijk een uitloper van de Sallandse Heuvelrug, met de Friezenberg op 40 m NAP als hoogste punt.

Daarna wordt het tijd voor de lunch. Bij een meertje is een bankje. We worden gezelschap gehouden door 2 zwanen die overigens geen nest hebben, hetgeen ons verbaast. Zeker geen zin dit jaar.

Door een wat opener en licht glooiend gebied gaat het verder naar Markelo. Dat ligt te midden van 5 heuvels. Markelo blijkt een van oudsher katholiek bedevaartsoord te zijn. Op één van de heuvels is nog een kapel te vinden met een Mariabeeld. Twente is van oudsher ook een katholiek gebied. We zagen eerder al in 2015 in Zwillbrock, tijdens een etappe van het Noaberpad, dat er vlak over de grens in Duitsland vluchtkerken waren, waar de katholieken terecht konden.  Na de Kattenberg lopen we op de Schipbeek aan, een kanaal gegraven in de 15e eeuw in opdracht van het stadsbestuur van Deventer (die hier kennelijk nogal wat te vertellen hadden).  Bedoeld om verkeer met Twente mogelijk te maken, middels de zompen.

Verderop kruist de Schipbeek het Twentekanaal. Volgens het boekje wordt de Schipbeek onder dat kanaal doorgeleid, en ik ben benieuwd hoe ze dat doen. Maar dat valt nogal mee. Er staat aan beide zijden een klein gemaaltje om water heen en weer te pompen en zo de stroming in stand te houden. Niks onderdoor geleiding.

Nog weer verder worden we door een stuk bos geleid dat hoort bij Havezate Westerflier.  Het landgoed wat erbij hoort en de havezate zijn  particulier bezit van de familie Schimmelpenninck. 

De boerderijen zijn te herkennen aan de zwart-witte luiken.

De havezate lag in de Hanzetijd aan de Hessenweg tussen Deventer en Münster en er werd tol geheven. Een wagen op 4 wielen kostte 10 cent, een koe 2,5 cent en een schaap 1,5 cent.

Zaterdag 9 mei 2020, van Nijverdal naar Rijssen (22,3 km)

Het gaat lekker op dit wandelpad, alweer de 9e etappe. 

De koffie scoren we deze keer bij een pompstation in Nijverdal. De horeca is nog steeds gesloten natuurlijk, zoals we kunnen zien als we per fiets door het centrum van Rijssen komen op het weg naar het beginpunt.  Maar eerst moeten we nog even een stukje op de route terug in Nijverdal, want daar hebben we de vorige etappe een Havezate gemist. Dat kan gemakkelijk even per fiets, want dat stuk hadden we al wel gelopen natuurlijk. Smokkelen mag niet, weten we onderling!

Het gaat om landgoed en Havezate Eversberg, dat door Thomas Ainsworth, de grondlegger van de textielindustrie in Twente, in 1835 werd gehuurd. Hij stichtte tevens Nijverdal. De textielindustrie begon ook hier in Nijverdal en dat is toch echt Salland en  geen Twente! Helaas, het boekje beweert dat de Havezate in 1889 is gesloopt en dat in 2005 werd besloten het te herbouwen. Nou, dan zijn ze nog niet ver opgeschoten. Het vinden van de ruïne kostte nog wat moeite, want we zochten een echte Havezate natuurlijk. Een passerende jongen uit Nijverdal hielp even.

Al met al is het nu 11:20 uur geworden voor we gaan wandelen. Gelukkig zal het niet echt warm worden (een graad of 26) dus vooruit maar. Dat hebben we op de Lahnsteig wel anders meegemaakt (zie deze link). Volgens de route moeten we nu door het Notterveen, maar dat feest gaat niet door. Landschap Overijssel heeft het pad door het veen afgesloten vanwege broedende kraanvogels.  De terugweg door het veen via een ander pad is echter een zandpad met een fietspad ernaast en daar mag wel verkeer komen. We lopen dat stuk van een km of twee dan maar op en neer.

Halverwege gaan we lunchen op een plek met wat bankjes. Naast ons zitten 4 oudere lokalo’s te kletsen op z’n Sallands (of Twents, dat kan ik niet bepalen). Die taal wijkt niet zoveel af van het Drents, merk ik. We zitten tenslotte in het Nedersaksisch taalgebied, waar overigens erg veel dialecten van zijn, zie ik op internet.

Na de lunch maar eens stevig doorstappen, want we hebben nog maar een km of 6 gelopen nu. We kruisen de erg drukke N35 van Hengelo naar Zwolle. Verderop kom je weer in een prachtig gebied terecht.

Dat hebben sommige kapitaalkrachtige Nederlanders ook gevonden, want je ziet hier wat Havezaten-nieuwe-stijl!. Soms moeten we een stukje langs de rand van weilanden lopen, waar toestemming voor is gevraagd. Bij Rijssen passeren we eerst de drukke spoorverbinding van Deventer naar Enschede en Duitsland en gaan wat oostelijk om later via weer een stukje Regge weer op Rijssen aan te lopen. Daar staat nog een pelmolen waar vroeger lijnzaad, koolzaad en gerst werd verwerkt. Ligging aan de Regge was daarvoor erg handig. Langs de oostkant van Rijssen gaan we terug naar de auto.

Donderdag  23 april 2020, van Lemele naar Nijverdal (20,3 km)

Wederom een prachtige dag. We hebben toch een geweldige maand, qua weer, zodat je gelukkig niet steeds binnen hoeft te blijven. Het zal zo’n 23 graden worden, een ideale wandeltemperatuur. We staan om 6 uur op, want het is toch 1,5 uur rijden met de auto voor je ter plekke (op het eindpunt) bent en daarna ben  je nog een klein uur per fiets onderweg voor je kunt starten met de wandeling. In dit geval starten we om 10:40 uur. Wat natuurlijk ook helpt is, dat er geen terrasbezoek mogelijk is. De koffie wordt dan ook thuis al opgedronken.

We zitten ter hoogte van de Lemelerberg en de Archemerberg, heuvels die je in de verte goed ziet liggen. We lopen min of meer langs de Regge en zo nu en dan kom je een stuw en (soms) een vistrap tegen.  Bij Hancate vind je er zo eentje. Daar passeert de Regge het (noordelijk) Overijssels kanaal. Het varen op de Regge was vroeger voor de schippers erg lastig.  Ze gebruikten een zomp, een platbodem met erg weinig diepgang, die soms met paarden over de ondiepten werden getrokken. Dat is nu allemaal verleden tijd.

Na de Rhaander Esch, een mooie es die met 20 meter hoogte in dit redelijk vlakke stukje land wel opvalt, wordt het tijd voor de lunch. Wegens gebrek aan bankjes (alweer), dan maar zittend tegen een houten hek aan. Verderop moeten we het pad, dat hier een fietspad is, delen met vele fietsers. Het is druk hier. Elke keer even de berm in om de 1,5 meter te handhaven. Wat zou helpen is, als achteropkomende fietsers even bellen om hun komst aan te kondigen, maar dat gebeurt niet altijd. In Nijverdal worden we door wat parken gestuurd. We merken weinig van de bebouwde kom hier. Aan de oostkant van Nijverdal stoppen we na 20 km.

Donderdag 16 april 2020, van Holt naar Lemele (22,4 km)

Wederom was er een mooie dag in aantocht, dus “Hup naar buiten”, conform het motto van een lezing in de Schutse in Leek die Renée op 6 maart hield, waar ze apps demonstreerde voor de fietsers en wandelaars onder ons. Zoals de Alle Bankjes app, erg handig als je even ergens wilt rusten en een bankje zoekt.  Een hele vooruitgang als je niet gehinderd wilt worden door de wet van de bankjes. 

In tegenstelling tot de vorige etappe zien we nu toch kans wat eerder te beginnen, namelijk al (!) om 10:50 uur. 

We lopen eerst weer een stuk door de uiterwaarden van de Vecht. Natuurbeheer is bezig de klok terug te draaien, want ook hier is de Vecht vroeger rechtgetrokken voor de scheepvaart. Je ziet hier en daar nog de afgesloten slingeringen van de rivier, zoals bij het oude dorpje Varssen. We lopen hier tegen een probleempje aan. De bordjes sturen ons op een splitsing naar rechts en zowel GPX als routeboekje sturen ons naar links. Nou is ons boekje uit 2006, maar ook de wijzigingen op de route die op een site worden bijgehouden en die ik altijd bij me heb, geven geen uitsluitsel. De routecoördinator besluit om de GPX maar te volgen. Later blijkt dat de wijziging is veroorzaakt door de kruising met de N48 (Hoogeveen naar Raalte), wat inderdaad een gevaarlijke oversteek is, zeker als het erg druk is.

Op een bankje langs het Ommerkanaal eten we, zoals gewoonlijk,  de meegenomen boterhammen op en wandelen daarna door Ommen. Wat opvalt is de enorme rust in het centrum. Het is daar anders altijd druk met toeristen en die zijn er nu niet. Na de brug over de Vecht hier te zijn overgestoken, komen we al snel bij Havezate Het Laer. De havezate dateert uit de 13e eeuw, het huis dat er nu staat is uit de 17e eeuw en was van de familie Van Pallandt. Nu is het in bezit van de gemeente en wordt gebruikt voor o.a. trouwerijen en bruiloften.

Verderop volgen we de Regge, die bij Ommen in de Vecht uitmondt. En we moeten zelfs wat klimmen en dalen. De Regge breekt hier door een stuwwal heen met o.a. de Archmerberg en de Besthmenerberg. We komen al in de buurt van Lemele en de Lemelerberg, dus dat het heuvelachtiger wordt is niet zo raar! Wat verderop komt alweer een Havezathe in beeld, kasteel Eerde. In de 14e eeuw heeft roofridder Evert van Essen hier al een versterkt huis laten bouwen. In de 18e eeuw werd er een landhuis van gemaakt door de Baron van  Pallandt. Nu is het in bezit van Natuurmonumenten.

Na het passeren van de Archemer stuw met vistrap komt er een lang recht stuk langs de Regge en na in totaal ruim 22 km zijn we terug bij de auto.

Zondag 5 april 2020, van Wijthmen naar Holt (20,5 km)

Voordat we begonnen, hebben we onszelf nog even afgevraagd of we nu wel op pad kunnen. Onze ervaring met dit soort wandelpaden is echter, dat ze toch niet veel belopen worden en dat was deze dag ook zo. Je komt maar enkele wandelaars tegen. Soms moet je wel even over een kort stukje met fietspaden langs een drukkere weg, zoals onder Dalfsen,  en dan merk je meteen dat niet iedereen zich aan de regels houdt, zoals een stel bejaarde e-bike fietsers die het verrekken om achter elkaar te rijden waar het wel nodig is (tot ongenoegen van een inhalende racefietser).

Hoe dan ook, wij erop uit.

’s Ochtends is het nog koud op de fiets. Hoewel,  we kunnen pas om 11:20 beginnen met wandelen, dus zo vroeg waren we nu ook weer niet. Je merkt dat dit gebied toch weer heel anders is dan het gebied langs de Vecht boven Zwolle.  We zien nu Havezaten zoals kasteel Rechteren bij Dalfsen, waar we langs komen en kasteel Vilsteren, dat we in de verte zien liggen. Dat zijn pas aanzienlijke Havezaten. Hier woonden kennelijk de rijkere landeigenaren. Op kasteel Rechteren woont nog steeds een echte graaf van Rechteren Limpurg.

Onderweg komen we langs landgoed de Horte waar het Witte Huis is te huren, dat voorheen de biljartkamer was van de landheer. Goedkoop is het niet, maar dan heb je ook wat. Zie deze link.

Zondag 19 januari 2020, van Hasselt naar Wijthmen (22,1 km)

De 5e etappe alweer van dit mooie pad. We lopen in een erg mooi gebied en over de dijkjes langs de Vecht. Wat opvalt zijn de vele plassen in de weilanden. Het is hier toch echt een gebied met veel water, maar toch ook weer heel anders dan bij bijv. Muggenbeet. Dat is het leuke van dit soort wandelingen. Het landschap is zeker niet eentonig, het wisselt voortdurend.  De koffie in Hasselt is even een dingetje. De volgens internet om 10 uur open zijnde café in de buurt van de markt is om 10:30 nog dicht. Om 11 uur gaat een andere wel open en we mogen om 10:55 naar binnen. Zonder koffie wordt er niet gewandeld tenslotte!

In Hasselt vallen de resten op van kalkovens, waar hier een hele industrie om draaide. De vissers verzamelden de schelpen uit Noordzee en Waddenzee en het stoken van de ovens gebeurde met turf wat hier in de omtrek gemakkelijk te winnen was. Rond 1930 werd kalk vervangen door beton en was de productie niet rendabel meer. Zie deze link van de geschiedenis daarvan.

Ten zuiden van Hasselt valt nog eens op hoe hoog die toren van Hasselt uitsteekt boven het landschap. We passeren kleine gehuchten als Holten en Genne en passeren havezate Huis Den Doorn. Daarna moeten we helaas een stuk langs de grote weg lopen. Het onverharde stukje langs de dijk mag niet meer van de eigenaar. Na Haerst zouden we de wintervariant van het pad moeten volgen, maar dat lukt ook niet. Geen pad te zien. Ook dat stukje dus langs de grote weg. Gelukkig is het zondag en helemaal niet druk met auto’s.

Daarna naderen we de A28 en moeten we een klein stukje over de parallelweg van de A28. Via de wijk Berkum verlaten we Zwolle alweer. Helaas krijgen we geen befaamd Orsolino gebakje bij wat voorheen bakker van Orsouw in Zwolle was. De zaak is dicht op zondag.  Bovendien is het centrum van Zwolle wel een erg grote omweg op de route. Maar deze lekkernij na afloop van de etappe zit er dus ook niet in.

Als we onderdoor beide spoorlijnen en langs Herfte zijn gewandeld verandert het landschap opnieuw Er komt meer bos te voorschijn.  Bij de Wythmener plas blijkt een enorm groot golfterrein te liggen, waar de nodige golfers bezig zijn.  Bij de plas zelf is het erg druk met zondagswandelaars die de hond en de kinderen uitlaten.  Om 16 uur 20 zijn we in Wythmen en bij de auto en kunnen we de fietsen aan het beginpunt weer ophalen.

Wat wel opviel was dat de wandeltekens, de GPX route en het boekje hier en daar nogal uiteenliepen. Extra inspanning voor de routecoördinator vandaag!

Vrijdag 25 oktober 2019, Van Belterwiede naar Hasselt (19,6 km)

We zijn al lekker bezig op dit lange afstandspad. Binnen 2 maanden al aan de 4e etappe bezig. Terwijl we het Noaberpad, dat we begonnen in 2012, nog steeds niet hebben afgerond 🙂 . Maar ja, dan moeten we een lang weekend naar de Achterhoek toe en daar is het even niet van gekomen. Dus weer vrolijk verder op dit pad.

We zetten de auto neer in Hasselt en fietsen naar het beginpunt  op de parkeerplaats langs de Belterwijde. Onderweg uiteraard koffie met een stukje taart bij een bakker in Zwartsluis. 

Na de start van de wandeltocht lopen we al snel Belt Schutsloot binnen, weer een heel mooi karakteristiek plaatsje. Zoiets als Giethoorn maar dan zonder die vervelende toeristen. Ondanks dat er een camping en een jachthaven zijn, is het er toch rustig.

Daarna verder langs de Arembergergracht. Renée kent deze goed want soms ging ze als klein meisje wel eens mee met vader Kamphuis, die daar graag viste. In Zwartsluis moeten we omlopen want er wordt gewerkt aan de brug over een watertje. Na Zwartsluis gaat het verder naar Genemuiden over een dijk langs het Zwarte Water.

Bij Genemuiden moeten we via een pontje het water oversteken. Genemuiden is een aardig plaatsje, wel onderdeel van de Biblebelt en met veel kerkgemeenschappen (zie wikipedia). Het is vooral bekend vanwege de biezenteelt en de matten die daarvan gemaakt werden.

Vervolgens verder naar Hasselt, weer over een dijk met uitzicht over de brede uiterwaarden van het Zwarte Water.

Hasselt is een oud Hanzestadje en heeft o.a. een mooi oud stadhuis. Hasselt hadden we in het verleden al eens bezocht want het was het eindpunt van het (nederlandse deel van het) Jacobspad. Althans die van Uithuizen naar Hasselt want er is ook nog een Friese versie daarvan).

De gelopen Route:

Zondag 13 oktober 2019, van Muggenbeet naar Belterwiede (20,1 km).

Het weer is al 2 weken knudde, met veel wind en regen. Maar we hebben erg veel zin in wandelen en vandaag valt het – zo is ons voorspeld – wel mee met die regen. We wagen het er maar op. We zetten de auto neer op een parkeerplaats langs de weg die door de Belterwiede gaat. Per fiets op pad naar het beginpunt langs een paar fietsknooppunten en onderweg in Westeinde (hoort bij Wanneperveen) alvast in een gezellig cafeetje, met de welgekozen naam Belterwiede, de eerste koffie gescoord. Verderop bij het Zuideinde komen we door een stukje Giethoorn en we struikelen daar meteen over de Chinezen en/of Japanners, die alles op de foto aan het zetten zijn, inclusief zichzelf via een selfie.

In Muggenbeet aan de tweede koffie. We ontmoeten een stel uit Leeuwarden, dat al 11 dagen achtereen aan het wandelen zijn op dit pad. Ze lopen in de omgekeerde (eigenlijk de juiste) richting en zijn dus bijna klaar. Voor hun nog 2 etappes en dan zijn ze er.

We vertrekken rond 12 uur en krijgen meteen al wat druppen op de kop. Gelukkig houdt het snel op en veel meer komt er niet vandaag bij, maar dat weten we dan nog niet. Regenjassen paraat dus. We komen al vrij snel langs het Giethoornsche meer dat dus hier bij Muggenbeet ligt en niet bij Giethoorn, dat nog een km of 6 verderop ligt.  Je loopt hier door een heel rustig gebied en overal zie je vogels. En in de bermen zijn al veel paddenstoelen te vinden. De herfst is al begonnen. Het riet dat hier groeit en gemaaid wordt behoort tot het beste riet wat je kunt krijgen (zei deze zoon van een rietdekker!).

Verderop lopen we van Noord naar Zuid door Giethoorn. Het eerste gedeelte is nog rustig en hier kun je nog wel wonen, dunkt ons. We komen langs een huisje waar 2 vrouwen de appels in hun tuin aan het oogsten zijn. We maken een praatje, en ze blijken in de randstad te wonen en dit als buitenhuisje te hebben. Ook zijn ze lid van Vrienden op de fiets. We krijgen zelfs 4 vers geplukte appels mee, apart voor ons ook nog ontdaan van vogelpoep. Leuke ontmoeting!

Verderop is het kermis. Overal boten met toeristen en vooral veel Japanners en Chinezen, maar ook allerlei mensen uit Arabische landen. Alle borden zijn hier dus ook in tenminste 3 talen, waaronder Chinees en Arabisch. Oef. Vreselijk eigenlijk en jammer voor de mensen die hier wonen. Nou was Giethoorn altijd al erg toeristisch, maar dit slaat wel alles. Inderdaad, het Venetië van het noorden, ook op het gebied van overlast door toeristen.

We gaan maar snel verder na eerst nog even een cafeetje te hebben aangedaan. We liepen al meer dan 10 km aan één stuk en dan mag er van ons even gerust worden. Buiten Giethoorn is het meteen een stuk rustiger en zie je eigenlijk alleen weer Nederlanders op de fiets. Wat een verademing! We koersen af op de weg van Wanneperveen naar de Blauwe Hand en lopen die af tot waar de weg naar het zuiden gaat. Hier is ook de doorgang voor boten van de Beulakerwiede naar de Belterwiede.  Waar die naam van Blauwe Hand vandaan komt kan het routeboekje van de Nivon ons niet vertellen, maar de site van routeyou.nl weet het volgende:

Dit gebied wordt ook wel ‘Blauwe Hand’ genoemd. Vroeger lag er een dam in het kanaal Beuker/Steenwijk, daar moesten de schepen met turf over gepakt worden. De turven werden uitgeladen, en aan de andere kant van de dam het andere schip in geladen. Omdat de turf erg koperhoudend was, kregen de werklieden blauwe handen. Vandaar de naam Blauwe Hand.

De site van de VVV Noord-West Overijssel heeft nog meer verklaringen voor de gekke plaatsnamen in dit gebied.

Rond 17:30 zijn we terug bij de auto en kunnen we de fietsen ophalen en naar huis. Het was weer een erg mooie tocht.

De gelopen route:

Zaterdag 21 september, van Paasloo naar Muggenbeet (17,5 km)

Met prachtig septemberweer (25 graden C) gaan we van start voor de 2e etappe van dit pad. We zullen door de Weerribben lopen vandaag. We parkeren de auto bij cafe Geertien  aan het water in Muggenbeet en kunnen er meteen terecht voor de koffie. Je zit hier vlak bij het Giethoornsche meer en we zien vanaf het terras  al de nodige boten in het kanaal voorbijkomen. Leuke plekje hier! Daarna per fiets naar Paasloo waar we om 11:15 weer kunnen beginnen.

We komen dus vandaag door de Weerribben, een erg waterrijk gebied. Het gebied is doorsneden met sloten en legakkers of ribben waar het veen op te drogen werd gelegd. Soms werden die legakkers ook nog weer weggegraven. Daardoor werd het gebied kwetsbaar voor stormen. Zo verdween in 1767 het dorpje Beulake compleet met inwoners en het vee in de golven. Je kunt je voorstellen hoe arm de mensen hier geleefd moeten hebben. Vergelijkbaar met de veenarbeiders in Oost-Groningen en Oost-Drenthe aan het begin van de 20e eeuw.

We nemen een 2e koffie in Kalenberg, dat er eigenlijk precies zo uitziet als Giethoorn maar dan zonder al die toeristen. Kalenberg ligt ook echt midden in de Weerribben. Na Kalenberg gaat het door een erg rustig gebied van de Weerribben. Fietsers en wandelaars komen we hier niet meer tegen. Plots zien we een vos in een weiland zitten. Dat zie je toch niet vaak!

Daarna steken we de weg naar Emmeloord over en lopen naar het café waar we vanmorgen de auto parkeerden.

De gelopen route: