Maandag 22 mei 2017, Montagnana naar Ferrara (81 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

We wilden vroeg weg, zeiden we tegen Irene, de gastvrouw van deze Agriturismo. Hoe vroeg, was haar vraag. Nou, vóór 8 uur zeiden we. Oh, dat is hier niet vroeg hoor, zei ze. Nee, we zitten in Italië en Italianen staan behoorlijk vroeg op. Zes uur is normaal hier.

We ontbijten zoals gebruikelijk met een beker yoghurt en een granenreep, als eerste ontbijt. En 8 uur dus op pad, met alweer prachtig weer. We kunnen al wegrijden zonder fleece-jack, zo in je shirtje. 

Montagnana, waar we doorheen fietsen, is een heel oud stadje met nog echte oude stadsmuren. Ik wil mooie foto’s maken, maar er staat een grote feesttent op het centrale plein (voor de viering van het feest voor de aardappels, de prosciutto en de asperges uit de Veneto). Verderop, in Badia Polesine, nemen we ons tweede ontbijt – een “Italiaans ontbijt”, bestaande uit koffie en een zoet broodje. Ook alweer een mooi oud stadje. Leuk om hier even te zitten. Ondertussen zien we fietsers uit Nederland voorbij komen, ook onderweg. Bij elkaar (singles en duo’s) tel ik er iets van 10, alleen al op dit stukje. Bij elkaar moeten er op de route van Amsterdam naar Rome toch zeker wel een paar 100 zitten, denk ik dan. De Rome-route is populair – en terecht!

In de dorpssuper van het volgende plaatsje (Lendinara) en kopen we onze lunch (witte broodjes met pecorinokaas). De eigenaar snijdt de plakjes zelf voorzichtig af, met een groot mes, en verpakt ze zorgvuldig. Lendinara heeft een mooie spitse toren, dat zie je veel hier.

Ook zie we mooie Italiaans villa’s onderweg. Prachtig, waarom zie we die in Nederland niet? Italianen zijn natuurlijk onovertroffen in architectuur. De verhoudingen kloppen altijd, dat zie je al aan de pleinen en de oude gebouwen.  Maar dus ook aan de nieuw gebouwde villa’s. Hier een paar voorbeelden van wat ik bedoel:

Ook oud en nieuw combineren de Italianen heel goed. Hier een voorbeeld uit Ravenna:

Om 13:30 maar weer 1,5 liter koud water gekocht tegen de warmte. Rond 16 uur zijn we bij Ferrara op de camping. Dit keer krijgen we zelfs een sleutel van een fietsenhok, waar we zelf ’s nachts onze fietsen veilig kunnen stallen. Tent opzetten, douchen en vervolgens naar de stad voor een glas wijn en om te eten.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Montagnana: 15 m
• Hoogte Ferrara: 10 m
• Maximale hoogte: 15 m
• Klimmeters: 51
• Daalmeters: 60
• Afstand: 81,4 km
• Tijdsduur: 7 uur 35 minuten

Zaterdag 20 mei / zondag 21 mei 2017, heenreis naar Verona.

Voor een overzicht van alle etappes in 2017 zie deze link

Op tijd vertrokken uit Leek. We willen eigenlijk morgen  (zondag) al de eerste etappe rijden, dus hoe verder we nu komen, hoe beter het is. De autorit door Duitsland en Oostenrijk gaat vlot en we stoppen in het plaatsje Laives vlak bij Bolzano in Noord-Italië. Prachtige camping met zwembad en luxe sanitair.   Vanaf hier is het nog maar 145 km naar Verona waar we de auto zullen parkeren en deel 4 van onze tocht zullen beginnen. We eten een pizza in de pizzeria die bij het hotel en de camping hoort.

Zondag 21 mei 2017, Verona naar Montagnana

We staan om 7 uur op, maar kunnen niet eerder weg dan 9 uur vanwege een zware ketting in de poort van de camping.  Om 12 uur zijn we op het vliegveld van Verona waar we op de “low-cost”parking kunnen staan. Dat lijkt ons beter dan de auto 14 dagen ergens in een dorp te parkeren.

Vanaf het vliegveld naar het centrum van Verona is 12 km en daar pikken we om 13:15 uur de route van Reitsma weer op.  Eerst maar even een lunch vlak bij Porta Nuova. Bij het wegfietsen laat ik m’n zonnebril liggen op het bankje. Beetje dom natuurlijk.

Het is prachtig weer. De Italianen zitten buiten Verona op de oever van de Adige aan de barbecue. Soms met de nodige herrie uit ghettoblasters, maar ja – we zitten in Italië tenslotte. In Albaredo stoppen we even voor een ijsje. Ons water dreigt op te raken, want hoewel het vlak is gaat er toch het nodige doorheen. Bij een begraafplaats is meestal wel een fonteintje aanwezig en daar tappen we vers water.

De camping dicht bij Montagnana is voorlopig dicht, lazen we al op de site van Reitsma. Daarom wijken we uit naar een Agriturismo (kamperen bij de boer) bij Crosare, een kilometer of 8 buiten Montagnana. Weer een werkelijk prachtige camping met mooie, goed onderhouden groene grasvelden, prima sanitair en met gastvrouw Irene die ons bij binnenkomst spontaan een fles koud mineraalwater geeft bij het zien van onze verhitte gezichten.

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

Statistieken van vandaag:

• Hoogte Verona : 65 m
• Hoogte Montagnana: 15 m
• Maximale hoogte: 65 m
• Klimmeters: 27 m
• Daalmeters: 76 m
• Afstand: 61,1 km
• Tijdsduur: 5 uur 17 minuten

Zondag 7 mei 2017, Leek naar Paterswolde (20 km).

Voor een overzicht van alle Drenthepad etappes, zie deze pagina.

Na het voltooien van het Friese Woudenpad moesten we op zoek naar een nieuw wandelpad en dat werd het Drenthepad. Gemakkelijk omdat je er vanuit Leek steeds mooi ééndaagse tochtjes van kunt maken. Dit pad loopt, ondanks dat het een Drents pad is ook door het Groningse Leek, en dat komt natuurlijk door Nienoord en het Leekstermeer (dat volgens mij overigens volledig in Drenthe ligt, maar dat terzijde). Prachtig weer vandaag en we kunnen vanuit ons huis starten want dat ligt maar 1,5 km van het wandelpad. We komen langs het Leekstermeer via een pad dat ik nog niet kende (foei, we wonen inmiddels 21 jaar in Leek) en langs het watersportcentrum Cnossen waar we een koffie nemen.  Daarna verder over een betonnen fietspad de Onlanden in, het vrij nieuwe natuurgebied  in het noorden van Drenthe. Iets verderop kom je de kleine dorpjes als Roderwolde.

Als we al bijna bij de nieuwe wijk Eelderwolde (van stad Groningen) zijn komen we tot onze verrassing Dick en Adrie tegen die het Jacobspad aflopen richting Roderwolde. Ook zij blijken wandelaars te zijn.

Via een erg onverhard pad gaat het verder langs het omgelegde Eelder diepje en komen door het landgoed “de Braak”. Daar blijkt een mevrouw in een stalletje van een of ander Natuurbeheer lekkere pannekoekjes te verkopen, waar wij een paar van willen hebben. We zijn inmiddels in Paterswolde aangeland en gaan met de bus weer terug naar huis.

Hier de link naar het Google Maps kaartje van de route

Zondag 9 april 2017

Het waren ideale weersomstandigheden, zonnig weer, warm en windkracht 2, een echte voorjaarsdag en ideaal om te gaan fietsen. Bovendien waren we aan het (zadel)trainen voor de komende fietskampeervakanties (o.a. De Grote Tocht Naar Rome, deel 4) en hadden we inmiddels al een tocht van 40 en 60 km gereden, dus daarom meteen ook maar de 100 km tocht voor dit jaar. Vanuit huis en dan om het Zuidlaardermeer, was de bedoeling. Aangezien dat vanuit Leek nog geen 100 km opleverde, gingen we ook nog even door Kielwindeweer heen. Zo gezegd zo gedaan. De (fiets)knooppunten even op de PC (fietsknoop.nl) uitgezet en vervolgens de route als GPX bestand gedownload naar de telefoon en met OSMAND de route gevolgd op de fiets. Het gemak dient de mens, en ik kon eindelijk het briefje met te volgen knooppunten in m’n broekzak van de hand doen. Tja, de ANWB heeft daarvoor hele mooie houdertjes voor aan het stuur, maar die wil ik natuurlijk weer niet (dat is meer voor bejaarden zei deze man van inmiddels 68).

Het fietspad langs de noordkant van het Zuidlaardermeer komt langs een café en de vaart daar (het Drentse Diep) kun je met een zelf aan te drijven pontje oversteken. Dit gebiedje kenden we nog helemaal niet. Vlak daarachter ligt het zandstrand van Hoogezand, zo lijkt het wel (het Meerwijckstrand). Het is al lekker druk aan het worden met dagjestoeristen.

Via Kielwindeweer, waar Wim een week eerder nog een fietsreparatiecursus heeft gevolgd bij M-Gineering, georganiseerd door wereldfietser.nl (als nieuwbakken Europafietser moet ik wel wat meer van fietsreparaties onderweg afweten natuurlijk!), terug naar de Groeve, en de zuidkant van het Zuidlaardermeer. Via Midlaren, de Punt, Yde en Peize weer terug. In Roden nog even een ijsje opgehaald en daar op het terras gezeten.

Tijdens de rit hebben we veel lammetjes gezien en ook veel ooievaars. Na 10 ooievaars raakten we de tel kwijt…

De gereden route:

Maandag 26 juni 2016, Wilhelminaoord naar Steenwijk (20 km)

De laatste etappe alweer van dit pad. Het pad werd eigenlijk steeds leuker naarmate we verder vorderden.  Maar het kan ook aan ons liggen – we wandelen liever in Drente en Overijssel dan in Friesland.

Deze laatste route voert ons langs Nijensleek. Ik (Renée) heb hier vele zoete herinneringen: jarenlang heb ik hier de zomervakanties doorgebracht als leidster van kinderkampen op de Hertenhoeve.  Dat was eind jaren zestig/begin jaren zeventig. We zijn natuurlijk nog even langs de boerderij gelopen, en we hebben gereconstrueerd waar toen het jongens- en het meisjesterrein waren. En waar het zwembad was. Het was allemaal nog redelijk terug te vinden. Er zijn wel verschillende nieuwe huizen vlakbij gebouwd. Geen wonder, het was (en is) een prachtig plekje.

De wandeling voerde ons verder over het landgoed De Eese en uiteindelijk naar Steenwijk. 

Weer een erg zonnige dag vandaag. Zo zien we dat graag!

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Dinsdag 12 juli 2016, van Volendam naar Stavoren (55 km)

Het hotel hier is weer prima. Als we wakker worden hebben we een mooi uitzicht op het IJsselmeer met de opkomende zon erboven. Heel mooi (zie foto). Vandaag een wat kortere etappe dus we hoeven niet zo heel vroeg op. Om 8:30 op pad. Als we door Edam rijden komt ons een Duitse camper voorbij met de volgende tekst achterop:

• Zu alt zum arbeiten
• Zu jung zum sterben
• Top Fit zum reisen

Dat spreekt ons ook wel aan natuurlijk. Onderweg naar Hoorn langs de zeedijk moeten we even wachten op een kudde koeien die verweid moet worden. We maken een praatje met de boer, die vertelt dat hij als jongen met de brommer ook eens de Zuiderzee op één dag met z’n vrienden is rondgereden. Ze waren bekaf toen ze om 00 uur weer thuis waren. Op onze vraag of zo’n weitje voor de koeien niet veel fijner is dan een loopstal antwoord hij bevestigend. Hij zou nooit aan een loopstal beginnen. Koeien als industrieel product vindt hij maar helemaal niks. Hij heeft bij z’n boerderij wel een behoorlijk grote boerencamping ernaast liggen, dus dat zal wel helpen.

Het is hier al weer volledig platteland. We zijn de randstad duidelijk uit (gelukkig). In Hoorn drinken we koffie op het mooie pleintje in de binnenstad met de Oude Waag. Dat gebouw stamt uit 1609. Al rondtrekkend rond de Zuiderzee krijg je wel veel verhalen te lezen over hoe het er hier vroeger aan toeging. Zoals de zeeslag bij Hoorn in 1573, toen de Geuzen een Spaanse vloot onder leiding van Bossu overwonnen. In de haven ligt in een museum een mooie kopie van een fluit, het standaard vrachtschip uit de Gouden Eeuw. Voor een rondleiding is helaas geen tijd, dus dat doen we later nog eens.

Via dijkweggetjes gaat het naar Enkhuizen. Meteen eerst maar de overtocht boeken, en er is plek genoeg op de boot. We kunnen wel even naar het Zuiderzeemuseum, dat bestaat uit een binnen en een buitenmuseum. We bekijken de klederdrachten van de verschillende zuiderzeestadjes. Voor het buitenmuseum is helaas geen tijd want de boot wacht om 16:30. Wel nog even tijd voor een terrasje, dat dan weer wel!

Om 167:30 vertrekt de boot naar Stavoren. Er zijn nog enkele routefietsers aan boord. Onderweg kan ik mooi nog wat plaatjes schieten van oude zeilschepen, die hier veel rondvaren. Het huren van zo’n boot voor gezelschappen (of opgeleid worden tot zeilmatroos) zit kennelijk in de lift.

In Stavoren de auto gepakt en in Lemmer nog even het einde van de reis gevierd met aan glaasje. Als afsluiting van weer een mooie fietsreis!

De kaart van de gereden route:

Maandag 11 juli 2016, van Amersfoort naar Volendam (91 km)

Het Mercurehotel is hoog, we zitten op de 10e etage en je hebt daardoor een mooi uitzicht naar het Noorden en Oosten. Je kunt zelfs de hoge flats van Almere zien. En ook de regenbuien die in die buurt voorbijtrekken. Om 7 uur aan het ontbijt en dat is prima. Rond 8 uur weer op pad. Via de LF9 terug naar Bunschoten en daar de weg naar Eemdijk genomen, waar de route doorheen komt. We hebben mazzel, want hier moet je met een pontje over de Eem, en op zondag vaart dat niet en moet je een heel stuk verder rijden. Er varen behoorlijk grote vrachtschepen door de Eem.

We gaan een stukje naar het Zuidwesten en kunnen constateren dat het nog harder waait dan gisteren. We hebben de wind nu pal tegen, en het is kracht 8 volgens ons, hetgeen te zien is aan de takjes die van de bomen waaien en datzelfde geldt voor de nog groene kastanjes. Gelukkig gaat het meeste van de route naar het Noordwesten of het Noorden, d.w.z. zo’n 60%. Kortom een kleine zomerstorm!

We gaan via Huizen, waar de koffie op ons wacht, langs de kust naar het vestingstadje Naarden. Ik (Wim) ben hier nog nooit geweest, maar Renée wel. In Muiderberg kunnen we het Muiderslot op een afstandje bewonderen.

Dit stuk loopt veelal Oost-West maar gelukkig zijn hier de nodige bossen, die de wind weghouden. Amsterdam zien we nauwelijks. We komen nog langs P&R Zeeburg waar we vaak parkeren als we in A’dam moeten zijn.

In Durgerdam hebben we een koffie/theepauze met uitzicht op het IJsselmeer. Daarna verder naar Monnickendam, waar we een ijsje eten, en naar Volendam. Dat is wel een erg toeristisch dorpje kunnen we nu constateren. Beiden zijn we hier een jaar of vijftig niet meer geweest. Renée had de kleinkinderen nog wel eens willen meenemen naar Volendam, maar nu ze het zelf meemaakt, ziet ze er maar vanaf.

De kaart van de gereden route:

Zondag 10 juli 2016, Zwolle naar Amersfoort (99 km)

Het hotel was niet geweldig. Veel te warm en de ramen konden niet open omdat je aan de ring van Zwolle zit met veel verkeerslawaai. Om 06:15 uur opgestaan en om 8 uur alweer op pad. We rijden 14 km terug naar Kampen en pikken daar de route weer op. Het stukje van Zwartsluis naar Kampen van de route hebben we dan gemist, maar dat moet maar. We bespreken de hotels zo laat mogelijk (wachtend op goed weer) en ja, dan is veel al volgeboekt. Maar wat verder rijden vinden we niet zo heel erg.

In Kampen is rond dit tijdstip erg veel kerkvolk op de been. De mannen keurig in pak met stropdas en de dames met gedekte kleding. De wat jongere vrouwen zie je wel met fleurige kleding overigens. Dit beeld zie je toch bijna niet meer in Nederland, maar hier wel (en verderop op de Veluwe ook nog).

In Elburg aan de koffie. Naast ons zitten een paar wielrenners, waarvan er eentje een lelijke smak heeft gemaakt. Renée gaat hem toch maar even verbinden (die lui hebben niks bij zich natuurlijk), hetgeen erg op prijs wordt gesteld. Elburg heeft een mooi oud centrum. De temperatuur is prima, het zal rond de 28 graden Celcius worden vandaag.

We rijden over erg veel dijkjes en hebben een goed beeld van de randmeren. Een nadeel is de harde wind vandaag die verder op de dag steeds harder gaat waaien (na Harderwijk kracht 7 volgens ons). Ook die wind was niet voorspeld door de weermannen.

In Harderwijk willen we de lunch inkopen, maar alle supermarkten zijn dicht. Het wordt derhalve een lunch in een restaurant in het centrum, waar het vrij rustig is. Verderop bij de boulevard is het wel enorm druk met o.a. motorrijders. We gaan verder en passeren Strand Horst en Strand Nulde. Veel watersport hier van surfers en kitesurfers tot zeilers.

De tegenwind wordt steeds sterker en we beloven onszelf een ijsje in Spakenburg. Alhoewel ook een christelijk dorp is er wel horeca open, maar geen ijssalon. We rijden daarom door en fietsen via de LF9, die hier langskomt naar Amersfoort, waar we rond 17:30 aankomen. Volgens de routecoordinator zou het stukje Spakenburg naar Amersfoort hooguit 10 km zijn, maar het zijn er 15…

Snel naar het centrum voor het ijs, daarna het hotel opgezocht, gedoucht en terug naar het centrum voor het avondeten. Er waren overigens geen grote TV schermen om de finale van het EK voetballen te zien (Frankrijk – Portugal) en bovendien werd het te koud. In het hotel de wedstrijd gevolgd, die door Portugal met 1-0 werd gewonnen.

De kaart van de gereden route:

Zaterdag 9 juli 2016, Stavoren naar Zwolle (104 km)

We vertrekken vroeg van huis (07:30 uur) om een beetje op tijd te kunnen beginnen. We moeten iets van 100 km rijden, dus dat is wel nodig ook. Rond 9 uur stappen we op de fiets in Stavoren. We lopen buiten Stavoren al snel tegen een versperring aan. Er blijkt een triathlon gehouden te worden, de Frysman, en we moeten een stukje omrijden naar Warns en komen bij Laaksum weer op de route. Daardoor missen we wel de Roode Klif, bekend van de slag bij Warns in 1345, waar de Friezen de Hollanders in de pan hakten. Die triathlon mag er zijn: 4 km zwemmen, 180 km fietsen en dan een marathon lopen van 42 km!

Het route boekje “Zuiderzeeroute” van Diederik Mönch bevat niet veel aanwijzingen over de route, maar dat is ook volstrekt niet nodig. De LF bordjes geven het duidelijk aan. Wel staat er veel informatie in het boekje over wat je onderweg tegenkomt en ook veel historische informatie. Een prima handleiding voor onderweg. Leuk is het verhaal van het riviertje de Tjonger als scheidslijn tussen het Friese land en het Saksische land van bijv Oost- en Weststellingwerf.

Via Oudemirdum gaat het naar Lemmer en is het tijd voor de koffie. Wat opvalt in Lemmer is het vele aantal Duitsers. Het is er gezellig vertoeven. Hierna verder en bij Ossenzijl gaan we de Weerribben in. Die kennen we nog van eerdere eendaagse fietstochtjes, maar het blijft een heel mooi gebied.

In Blokzijl hebben we nog even foto’s genomen van Kaatje bij de Sluis. Dat deed ons herinneren aan jaren geleden toen we daar eens aten en in het bijbehorende hotel (over de brug) overnachtten. Een beetje (?) dronken moesten we over die brug. Renée zag 2 bruggen en ik zag een brug zonder leuning, die er wel is natuurlijk. Bang om in het water te vallen?

Even voor Zwartsluis begint het om 15:45 uur te regenen. Hé, op onze Romereis een paar weken geleden begon het onder in Duitsland ook steeds rond 16 uur te regenen! De regenkleding moet aan. Er was ons gisteren door weerman  “de Vuurtoren” (Gerrit Hiemstra) een droge dag beloofd, maar toch weer 1,5 uur fietsen in de regen. We hebben nieuwe waterdichte sloffen voor onze schoenen, dus die worden meteen getest.

Na Zwartsluis verlaten we de route en rijden via Hasselt naar Zwolle waar we een hotel hebben geboekt. In Zwolle is het gelukkig weer droog en kunnen op een terras aan het ijs en de wijn.

De kaart van de gereden route:

Zaterdag 11 juni 2016, Verona

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

We zijn weer op tijd op, want dat zijn we zo gewend in deze vakantie. Na het ontbijt naar het station om de terugreis per trein te bespreken. We kunnen helaas (komt door het reserveren van de fietsen) morgen pas om 15:07 de trein in. Dat zou betekenen dat we zo tegen 01:00 uur in Heilbronn zullen arriveren en vandaar nog naar de camping van Oedheim moeten fietsen. Dat wordt te gek en we doen het daarom anders. Morgen naar München, daar in een hotel en vervolgens maandag verder. Dan zijn we rond 13 uur in Heilbronn en dat klinkt een stuk beter. Zo gezegd zo gedaan.

We wandelen Verona in met prima weer en gaan eens uitgebreid dit stadje bekijken en foto’s maken. ’s Middags nog een bruidspaar gespot en Renée opgetrommeld (die was aan het shoppen) en daarna naar het terras voor ijs en wijn (een heerlijke Soave, in Nederland daar toch ook eens wat van aanschaffen). Het goede leven…

Zondag 12 juni en maandag 13 juni 2016, terugreis naar Oedheim en vervolgens naar huis.

Omdat we pas om 15:07 uur vertrekken kunnen we nogmaals Verona in. Om 14 uur halen we fietsen en de bagage op van het hotel en gaan naar het station. We proberen te achterhalen waar de wagon komt te staan, waar de fietsen in moeten. Vooraan of achteraan de trein. Al gauw staan er nog 5 Nederlanders met fietsen te wachten, die de Via Claudia waren afgefietst en een Nederlands stel dat de Alpe Adria Radweg had gedaan. Als de trein binnenkomt moeten al die fietsen (met bagage) naar binnen en dat gaat wat chaotisch (Italië??). Onze zitplaatsen zitten helemaal in de verste wagon (van een heel lange trein) en het gesjouw met de bagage is dus nog een heel gedoe. Bovendien gaat die fietswagon op slot tot München, horen we later van de conducteur, dus dat gesjouw hadden we niet hoeven te doen. We kunnen in deze trein zelfs eten in de restauratiewagon!

Om 20:35 is de trein in München, hotel opgezocht (in Verona al besproken), nog even rondgelopen in de buurt van het station en na nog wat EK-voetballen gezien te hebben naar bed. Duitsland wint met 2-0 van Oekraïne.

De volgende dag per Intercity verder naar Stuttgart, vandaar met een lokaal treintje  naar Neckarsulm en per fiets naar de camping, waar we rond 15 uur aankomen. Sleutel van de camping ingeleverd en per auto naar huis. Om 23 uur zijn we weer in Leek.