Woensdag 15 juni 2022, van Traismauer naar Wenen (78 km).

Na het vertrek uit het hotel (het was een door een familie gerund hotel, ons bed was beroerd, Renée werd met rugpijn wakker) eerst naar de bakker om de hoek voor een cappu met chocolade/vanille Schnecke voor Wim en een gewone koffie (Verlängerter heet dat hier) voor Renée. De Spar zit ook vlakbij dus broodjes en kaas zitten alweer snel in de fietstas. De reis is verder niet veel afwijkend van de vorige dagen. Ja, de bergen verdwijnen wat maar komen bij Klosterneuburg weer opzetten. En we hebben voor het eerst wind tegen, wk 2-3. Verder ging het soms door (lelijk) industriegebied maar dat kun je verwachten zo dicht bij Wenen.

In Tulln volgt de tweede koffie op een leuk terras in het centrum.  Daar ook een klein maar heel informatief museum bekeken van Romeinse vondsten. Tulln was een echt fort dat Comagena heette. Dat fort was hard nodig in de strijd van de Romeinen tegen de Germanen. Mooi museum!

In Klosterneuburg nog een ijsje gegeten. Het wordt een lange tocht vandaag, want het hotel ligt aan de andere kant van het centrum van Wenen. Gelukkig blijven de fietspaden prima, ook langs het Donau kanaal waar we nu langs fietsen. Na inchecken en douchen in het hotel snel lopend richting centrum en daar vinden we vlot een pizzeria waar we terecht kunnen.

De gereden route:

Dinsdag 14  juni 2022, van Melk naar Traismauer (61 km)

We zaten in hotel Wachauerhof in de binnenstad van Melk. Gisteravond, toen we bij een Italiaan aten, was er nog een grappig voorval. Een dom mens uit de USA wilde even uitrusten op het terras aan tafel met een bordje gereserveerd erop, zonder wat te bestellen Dat mocht niet van de ober. Daarop bestelde ze een flesje water van €4,- en wilde betalen met haar creditkaart. Dat kon daar niet . Of ze met dollars kon betalen? Nee, eigenlijk ook niet maar vooruit, de ober accepteerde uiteindelijk $5,-.  Troela.

Vanmorgen normaal ontbeten en op pad. Er is een Spar supermarkt in Melk, dus daar eerst even langs. Ik ga ondertussen alvast op een terras voor de koffie. Daarna over de noordoever verder langs dorpen met soms imposante kerken. Ook zie je soms een groot kasteel boven op een berg liggen. De route is vandaag heel anders dan de vorige dagen. Voor het eerst reden we de hele dag langs/ door wijnhellingen. Dit gebied, de Wachau is vooral bekend van de Grüner Veltliner (die wij ook steeds drinken hier) en de (Rhein) Riesling. En van de Marillen, een abrikozensoort, die verwerkt worden tot jam, schnaps, likeur, etc.

In Krems maar eens van de fiets voor een ijsje. We nemen een Wachauer becher, met al het bovengenoemde erin verwerkt en ook Marillenijs.  Renée vond het heel lekker, ik maar zozo. Daarna willen we nog wat aan cultuur doen en een wandeling naar de kerk gemaakt, maar die is dicht. We gaan verder via de zuidoever naar Traismauer, waar we in een pension zitten. We eten bij een Turk vlakbij ons pension. Renée een pide (flatbread) met spinazie, ei en geitenkaas en ikzelf een pizza. Toen we goed en wel zaten kwam er nog een groot lokaal gezelschap zitten dat meteen 5 tafels aan elkaar schoof . Soort buurt bbq, maar dan weer anders.

De gereden route:

Maandag 13 juni 2022, van Grein naar Melk (51 km)

We zitten in dit grote en prachtige hotel zo’n 6,5 km in de bergen. De weg er naartoe gisteren was aardig druk en ik overweeg even om een Radweg te zoeken om weer beneden te komen. Maar we hebben geen idee wat voor route dat is, het kan wel een mountainbike route zijn, en slecht voor onze fietsen. Dus toch maar via de verkeersweg naar beneden en het is gelukkig rustig nu. Nog wel even een klimmetje erin van een procent of 8. Beneden met een pontje naar de overkant van de rivier. Er staan een stuk of 12 fietsen in het pontje en zo te zien allemaal uit ons hotel. In Persenburg, na zo’n 20 km, naar de supermarkt voor brood en kaas. Een bakker zien we even niet. Bij een café onder een parasol nog even lekker aan de koffie. We hebben er al 20 km of zoiets opzitten en als we zo doorgaan komen we te vroeg in Melk aan, onze volgende pleisterplaats.

Om 12 uur de stoeltjes weer uitgeklapt en aan de lunch. Het waait harder nu (wk4 uit het westen) , dus alles voor de wind vandaag. Bij Klein-Pöchlarn stoppen we even want het begint te druppen en we zien een dikke bui aankomen. We gaan schuilen in een kleine, met glas overdekte fietsenstalling en krijgen nog gezelschap van 6 fietsers, die ook willen schuilen. Daarna droog op weg naar Melk. Daar ingecheckt, de bagage komt pas om 18 uur, dus een beetje bezweet het stadje in. Eerst een ijsje en daarna wat cultuur.

Er staat hier een enorm paleis of klooster. Het blijkt een Benedictijner klooster te zijn, gesticht in 1089 in wat toen eerst een kasteel was van een Beierse graaf. Het is zeer groot en de kerk zelf zwaar barok (en over de hill). Dat is gebeurd nadat de kerk was vernield door de Ottomaanse Turken, en opnieuw werd opgebouwd. Maar mooi vinden we de kerk niet. Het klooster mag je bezichtigen en daar sprong 1 zaal er positief uit. Dat was die over Benedictus en de regel van Benedictus. Tot het absolute minimum gestileerd hadden ze de essentie van zijn leer vorm gegeven. Heel smaakvol gedaan en prachtig uitgelicht. Als je alle overdaad ziet in het klooster en vooral ook in de kerk, heb je toch de indruk dat het op geen enkele manier meer iets te maken heeft met de intenties van Benedictus.

Maar alleen al vanwege die ene zaal was het bezoek aan dit klooster toch zeker de moeite waard. Renée: ik zal thuis het mooie boek van Wil Derkse er nog eens bijpakken (“Een levensregel voor beginners”).

De gereden route:

Zondag 12 juni 2022, van Linz naar Grein (77 km)

Om 7 uur al aan het ontbijt in dit prima hotel. Ook dit is weer een groot hotel. Bagage ingeleverd en daarna teruggefietst naar de brug bij het centrum. De weg gaat over een dijk langs de Donau en is nu (na het feest gisteravond met veel lopend publiek en drank) weer rustig. Wel oppassen hier want het ligt vol glassscherven. In het  centrum naar een bakker voor broodjes en koffie en daarna de stad uit. Het eerste stuk is een beetje saai. Over een dijk met aan de overkant allemaal industrie van Linz. Later buigen we meer van de Donau af en komen in Enns, een oud stadje. Zelfs met de oudste stadsrechten van Oostenrijk. Het is niet groot maar het centrumplein met de toren is erg oud en goed bewaard gebleven.

Na de koffie op een terras horen we ineens een 4-stemmig mannenkoor. Die blijken op een terras verderop te zitten. Renée maakt er een video van.

Daarna verder op de route. Bij Windpassing gaat het even mis. Daar is een nieuwe weg aangelegd en de routebordjes corresponderen niet met de GPX en met het boekje (uit 2017). Even de bordjes gevolgd, maar daarna teruggereden en toch de GPX maar gevolgd. Bij Sankt-Pantaleon de stoeltjes uitgeklapt (die nemen we elke dag mee op de fiets). Geen bankje te zien in de omgeving. Lekker in de schaduw en frisse luchtstroming (bij 28 graden).   Daarna keren we weer terug naar de Donau en zien één van de vele sluiscomplexen die we deze reis tegenkomen. Wat ik niet wist is dat hier ook een waterkrachtcentrale in zit. Je hebt de sluis voor de scheepvaart, de stuw en dan nog het gedeelte voor de waterkrachtcentrale. Te zien aan de hoogspanningsmasten wordt er nog behoorlijk veel energie mee gewonnen.

We vervolgen de route door het landschap langs Wallsee en Sommergau. Je rijdt dus niet steeds langs de Donau. Bij Ardagger opnieuw naar de rivier en nu op weg naar Grein. We zullen hier niet overnachten maar worden om 17 uur opgehaald met een busje en met fiets en al naar een hotel hogerop gebracht. Even gekeken waar dat ophaalpunt is en daarna een ijsje bij een Italiaan. Om 16:45 uur naar de ophaalplaats waar al anderen staan te wachten. Het opladen van de fietsen gaat vlot en we vertrekken. Het is een prima hotel waar we naartoe rijden, een km of zes de heuvels in.  Eten kan hier alleen in het hotel, maar dat is prima geregeld. Voldoende keuze en lekker. Wel (zoals steeds) enorme porties. We komen vaak niet verder dan de helft.

De gereden route:

Zaterdag 11 juni 2022, van Wesenufer naar Linz (67 km)

Om 07:30 uur alweer aan het ontbijt. Prima hotel hier, dat tevens voor conferenties en seminars wordt ingezet.  Het ligt op de oever van de Donau. We zien ook de nodige jeugdige zakenleven-achtige werkenden in de ontbijtzaal zitten. Na het vertrek moeten we even terug naar de noordelijke oever, want de zuidelijke oever heeft 2 vette pijltjes op de kaart staan, oftewel flink klimmen. Maar dat hoeft dus niet op deze tocht!  Met een pontje gaan we een eind verderop bij Schlögen weer naar de zuidoever. Bij Schlögen maakt de Donau 2 keer een bocht van 180 graden.

Daar kun je mooie foto’s maken maar dan moet je wel de helling op. Er loopt een wandelpad naar zo’n uitzichtspunt. Dat lijkt ons leuk om te doen en we gaan welgemoed op pad. Alleen – omhoog gaan met onze gewone schoenen gaat nog wel, maar terug heb je écht bergstokken nodig. Zonder die stokken vind ik het te gevaarlijk. Halverwege besluiten we om toch maar om te keren. Toch nog een foto kunnen maken. Hogerop kun je onderstaande foto maken.

In het restaurant van de camping vlakbij gaan we aan de koffie. Daarna verder de route vervolgen, die erg rustig is. Alle dorpjes liggen aan de overkant. Pas tegen 13 uur komen we bij Aschach, waar ook weer supermarkten zijn te vinden om brood en kaas te kopen. Aan de oever van de Donau eten we dat op. Daarna verder naar Ottersheim waar we aan het water/bier gaan, want het is inmiddels lekker warm geworden. Daarna door naar Linz, een grote stad met veel industrie. Ingecheckt en daarna per fiets de stad in voor ijs en pizza’s. Het centrum van Linz bestaat uit een groot, langgerekt plein (waaraan ook veruit de meeste terrassen liggen). Van daaraf kun je verder het oude centrum in – we lopen daar wat rond, maar de terrassen lokken, dus daar hebben we de rest van de avond doorgebracht.

De gereden route:

Donderdag 9 juni 2022 Heenreis Passau

Vandaag de heenreis naar Passau. Het is een lang stuk en we weten niet hoe erg de files in Duitsland zullen zijn, dus vroeg op (05:10 uur!!).  Rond kwart voor zeven op pad. Via Kassel richting Neurenberg, waar we de A3 naar Passau nemen. Het is gelukkig rustig met files en die er zijn staan op de andere weghelft. Na Passau binnendoor naar Schärding, dat zo’n 15 km ten zuiden van Passau aan de Inn ligt en waar ons eerste hotel is. We arriveren er om 16:45 uur, 10 uur rijden over 900 km is niet slecht.

Na het afleveren van onze rolkoffers in het hotel kunnen we de auto kwijt op een groot parkeerterrein van Eurobike, onze reisorganisator,  ten zuiden van het stadje. Daar stonden wel 50 of meer huurfietsen klaar en vele busjes van de firma. Vandaar met de fiets terug naar het hotel en het stadje in om te gaan eten. Er is niet heel veel horeca hier maar wel keuze genoeg. Jammer genoeg zijn er geen terrassen open op dit moment: niet warm genoeg en bovendien enige lichte regen. Een erg lawaaïge tent wordt de keuze – we kunnen zelfs elkaar al nauwelijks verstaan, laat staan de serveerster, maar het eten en de wijn (Grüner Veltliner, natuurlijk) zijn prima.

Vrijdag 10 juni 2022, van Schärding naar Wesenufer (55 km)

We kunnen om 07:30 aan het ontbijt. Het hotel is niet heel luxe, maar dat hoeft van ons ook niet.  Bij Eurobike kun je vaak kiezen uit verschillende klassen van hotels – wij hebben ditmaal de meest ‘basic’ gekozen (Je kunt zelfs kiezen voor zogenaamde Charme hotels – die hebben speciale extra’s of liggen op een uitzonderlijk mooie locatie. Voor ons is het hotel alleen maar bedoeld om te slapen en te douchen, de extra’s hebben wij niet nodig). Het ontbijt is prima en om 08:30 uur moet de bagage klaargezet worden voor transport, en kunnen wij op pad. Eerst over de rechteroever van de Inn en daarna over een hangbrug voor fietsers en wandelaars naar de linkeroever waar wat meer klimmetjes zijn te vinden.  Na 17 km in Passau aan de koffie bij een Bäckerei. Daar ook de broodjes voor de lunch gekocht. Het is even zoeken naar een supermarkt voor de kaas, maar bij het station vinden we er een.

Terug naar de Dom van Passau want die moet je echt gezien hebben hier. De vorige keer dat we hier waren (in 2019) was het smoorheet en hebben we eigenlijk niets gezien van Passau. We hebben nu geluk. Er is om 12 uur een orgelconcert van 20 minuten. Dit orgel is het grootste kerkorgel van de wereld met een kleine 18.000 orgelpijpen. Helaas is een deel van het orgel niet te zien door restauratie werkzaamheden aan de kerk, maar het geluid is inderdaad indrukwekkend. De organiste speelde 5 nummers, en liet ons horen welke mogelijkheden zo’n orgel heeft.  Ik meende zelfs een popsong van de Beatles te horen.

Citaat van Renée: “Soms klinkt het zacht en lieflijk bijna, als een blaasinstrument. Maar soms ook hard en bijna dreigend (“vol op het orgel”). Het laatste stuk was deels weliswaar hard, maar erg meeslepend. Ik hoorde er de Donau in. Het aanzwellen van het water in de winter, ook echt wel dreigend. En dan komt toch de lente en wordt het weer wat lieflijker. En tenslotte de zomer, het water stroomt kabbelend in de Zwarte Zee. Geen idee waar het stuk echt over ging. Maar dit hoorde ik en vond het heel mooi.”

Daarna op pad over de route, die erg goed is te doen. Soms even een klein hellinkje, maar het stelt niets voor. Onderweg toch nog een regenbui, dus even de regenkleding aan, maar bij de lunch kan die alweer uit. Daarna rustig fietsend verder naar Wesenufer.

Na het diner gaan we nog even door het dorpje wandelen en een stuk langs de Donau (die weliswaar niet blauw is, maar eerder mosgroen door alle algen – wel ‘schön’).

Gereden route:

Zondag 22 mei 2022, De Ems Radweg van Lingen naar Rheine (102 km).

We wilden als voorbereiding op onze fietsvakantie dit jaar alvast extra zadeltraining opdoen door de 100 km tocht te gaan maken. We hadden onlangs al een keer 75 km gereden, dus dit moest nu wel kunnen, dachten we. Duitsland trekt mij altijd wel en daarom een tochtje uitgezocht langs de rivier de Ems tussen Lingen en Rheine. Dat is ongeveer 50 km en heen en weer en zo komen we dan wel uit op 100 km. Vandaag is het zonnig, windkracht 1 en dus ideaal voor zo’n tochtje. Via de N34 en langs Emmen naar de A31 in Duitsland en rond 09:00 uur zijn  we al ter plekke. De auto bij de Emslandhallen neergezet en per fiets naar het centrum voor de koffie. Rond 09:30 kunnen we vertrekken.

Vrij snel kom je al de enorme koeltorens tegen van de kerncentrale van Lingen, die eind dit jaar definitief zal sluiten. Niet ver buiten Lingen is de Radweg versperd door werkzaamheden aan een sluis. We moeten via Bramsche omrijden. Zo nu en dan steken we 2 waterstromen over, de rivier de Ems en het Dortmund-Ems kanaal. Als we Emsbüren naderen, gaan we het dorp maar eens in voor een 2e koffie. En zoals gebruikelijk is hier vaak wel een Bäckerei open op zondag.  Wim neemt er meteen maar een Schnecke bij, nogal zoet maar erg lekker.  Daarna verder richting Salzbergen over de linkeroever van de Ems. Wat ons wel opvalt is de slechte staat van de fietspaden.  Niet dat er gaten in zitten, maar je hobbelt voortdurend op je zadel. Misschien juist goed voor de zadeltraining, maar toch niet erg prettig. We zagen dat vaker in Duitsland (o.a. de Ammerland route). We constateren dat Nederland dat toch veel beter voor elkaar heeft. Volgend jaar de 100 km tocht maar weer in Nederland ?.

De lunch gebruiken we bij een plek waar de plaatselijke imkervereniging bijenkorven heeft neergezet met allemaal informatieborden over het leven van de bijen. Na Salzbergen komen we een voormalig klooster tegen dat nu als horeca dienst doet met een prachtige theetuin (waar we overigens alleen maar langs gelopen zijn).  Daarna verder naar Rheine. Bij het treinstation nog even gekeken naar Duitse tijdschriften en het centrum verder vluchtig bekeken. En dan weer terug richting Lingen. We rijden nu stevig door, want het begin al wat later te worden en die 100 km moet wel op de teller natuurlijk. Om 18:30 zijn we terug in Lingen, maar moeten nog wel wat extra km’s fietsen om de 100 vol te maken. Geen probleem, de route nog even een paar km op en neer fietsen. Daarna de binnenstad van Lingen in , waar we verrast worden door een of andere loopwedstrijd met zo te zien veel deelnemers.  Bij een Eiscafé gaan we ons eens lekker te buiten aan een bak ijs. Hebben we wel verdiend vinden we. Daarna naar de auto en terug naar huis. Het was weer een mooie tocht!

De gereden route:

Zaterdag 14 mei, rondwandeling Zutphen (21,6 km)

Het Hanzestedenpad kent, naast de doorlopende route van Doesburg naar Kampen, ook een aantal rondwandelingen. Die vanuit Zutphen hadden we nog tegoed en daarom vroeg op pad naar Zutphen. De route gaat ongeveer loodrecht op de IJssel naar het het oosten, en wordt in het wandelboekje  “de hoofdige boer” genoemd, naar een gedicht van Staring, die in Vorden, vlakbij Almen, op een kasteel woonde. De beginregel van dat gedicht luidt:  “Elk weet waar ’t Almens kerkje staat en kent de laan die derwaarts gaat”. Hoofdig betekent in dit geval koppig, want die boer in het gedicht weigerde over een nieuw gebouwde brug in de buurt van Almen te lopen. Hij bleef maar op een ondiepe plek de rivier de Berkel oversteken.

We parkeren de auto bij het station van Zutphen en gaan eerst maar eens de gezellige binnenstad in voor koffie. Daarna op pad. Via oude vestingwallen van Zutphen lopen we de stad uit en gaan we verder langs de Berkel.  Als we de N348 zijn overgestoken komen we bij het Kerkpad en daaraan woont een boze boer die het nogal voorzien heeft op wandelaars. Met de tractor dreigend op wandelaars inrijden en zo.  In totaal zijn er al zo’n 150 klachten bij een meldpunt binnengekomen. En er is nog steeds gedoe – de Volkskrant heeft er in januari 2022 een hele pagina aan gewijd. Uiteindelijk heeft de gemeente besloten een wandelpad naast het Kerkpad aan te leggen om de problemen op te lossen. De boer had, in 2017 toen hij de boerderij kocht, niet begrepen dat er een recht-van-overpad voor zijn erf gold. En wilde daar dus ook duidelijk niet aan meewerken. Jammer.

Wij lopen een stukje om en kunnen dan gelijk huis De Voorst bekijken, maar dat ziet er niet geweldig meer uit.  Als ik later op internet nog even zoek op Huis De Voorst, blijkt het een locatie voor trouwen, partijen en een hotel te zijn.  Via een stukje bos komen we weer bij de Berkel uit en we zien dat daar het nodige aan gedaan wordt om de oude loop te herstellen. Tot de jaren 70 was men bezig met kanalisatie om wateroverlast te voorkomen. En er werden daarvoor de nodige stuwen geplaatst. Het nadeel was natuurlijk dat de vissen geen vrije doortocht meer hadden en dat is men nu bezig op te lossen met vistrappen.

Onderweg zien we nog de nodige kasteelachtige landhuizen staan. We naderen inmiddels Almen  en daar verlaten we de Berkel en gaan we wat noordelijker weer terug. We komen nu door vooral bossen en dat is lekker wandelen bij deze temperatuur.  Na nog een paar havezaten gepasseerd te zijn naderen we Zutphen weer en gaan we op een terras (bij Talamini – we leerden dat er een dorpje is in Italië (Vodo di Cadore in de Dolomieten) waar ongeveer de helft van de inwoners Talamini heet) een ijsje eten. Het is gezellig druk daar. Die binnenstad van Zutphen bevalt ons wel. Daarna terug naar huis.

De gelopen route:

Maandag 9 mei 2022, van Stavoren naar Ferwoude (21,8 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

Het belooft een prachtige dag te worden met een temperatuur van een graad of 20 en derhalve gaan we weer op pad. Deze keer weer met het openbaar vervoer naar het beginpunt – dat gaat prima. De buurtbus gaat 1 x per uur en we zijn een half uur te vroeg bij de bushalte. We worden daar bezig gehouden door een poes die erg graag geaaid wil worden. Och, en als poezenliefhebbers voldoen we daar graag aan.  De bus brengt ons naar station Workum en vandaar per trein naar Stavoren. Rond 10:15 uur kunnen we starten. Helaas, het is maandagmorgen en alle horeca is dicht, en daar baal ik van.  Zonder koffie op pad!  Maar ik heb geluk, na een paar km komen we bij Molkwerum een camping tegen met café en restaurant en die zijn gelukkig wel open.

Het is even opletten, want er lopen hier 3 wandelpaden langs: het Zuiderzeepad, het Groot-Frieslandpad  en het Elfstedenpad, dat wij lopen. Maar dankzij de Osmand routeplanner op m’n telefoon is dat geen enkel probleem. We lopen hier voornamelijk op de dijk en hebben een riant uitzicht op het IJsselmeer. We lopen tussen de schapen door die hier in grote getale met hun lammetjes op de dijken zijn gehuisvest. We hebben onderweg slechts 2 koeien gezien en honderden schapen. Een nadeel is wel dat je broekspijpen vrij snel onder de schapenpoep zitten. Een enkele keer mag je niet over een bepaald dijkperceel en moet je verder over de weg langs de dijk. En dan mis je meteen veel uitzicht. Maar ’t scheelt in de poep ?.

In de verte doemt al een tijdje Hindeloopen op, met een kerktoren die wat scheef staat. Wat erg storend is, zijn de vele vliegjes die met duizenden hier om je hoofd zoemen. De zwermen vliegen ook steeds met ons mee. Je wordt er een beetje gek van.  Gelukkig zijn het geen steekmuggen, dat zou nog erger zijn. 

Hindeloopen is weer een voorbeeld van een goed bewaard gebleven (klein) stadje met veel oude huizen. Wel zien we aan de noordkant buiten het centrum een haven met ontelbaar veel jachten. Friesland is toch echt een watersport provincie.

Na Hindeloopen gaat het verder naar Workum, bekend van het Jopie Huisman museum, waar we ook al een keer op bezoek waren – maar dat was lang geleden. Voor Workum ligt een enorm groot jachthaven. We zagen veel Duitsers onderweg en die zullen wellicht hier ook een boot hebben liggen. Workum is veel groter dan Hindeloopen en we worden op en neer door het hele centrum geleid. Hier is gelukkig weer van alles aan terrassen open – en ook een cafetaria waar we een lekker ijsje kunnen scoren.

Buiten Workum komen we over de Tillefonne, een historisch kerkenpad met 8 bruggetjes. Daarna gaat verder naar Ferwoude waar we de auto hadden geparkeerd. De poes was er helaas net even niet. Moe maar voldaan keren we huiswaarts na deze prachtige dag. 

1e serie foto’s:

2e serie foto’s:

Gelopen route:

Dinsdag 12 april 2022, van Oudemirdum naar Stavoren (21 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

Vandaag maar weer eens per fiets van eindpunt naar beginpunt. Het reizen per bus moet hier met buurtbussen en ik weet niet of dat dan wel goed gaat. Beetje onzin, blijkt achteraf, want we zien onderweg heel veel buurtbussen rijden.  Het is nog redelijk fris vandaag en we dubben even over de kleding. Op de fiets ’s ochtends vroeg heb je warmere kleding nodig dan tijdens het wandelen. Renée kiest voor meerdere lagen kleding en ik hou het bij mijn winterjas met vest.

Op de heenweg met de auto op de A7 valt op hoe druk het inmiddels weer is geworden op de weg. Geen effect van Corona meer te zien, het thuiswerken is kennelijk weer voorbij. In Stavoren parkeren we de auto aan de rand van het stadje en lopen naar de oude haven, waar voldoende horeca te vinden is voor de eerste koffie.  Daarna per fiets naar Oudemirdum via fietsknooppunten, waarvoor ik altijd de app Fietsknoop gebruik. Na dik een uur zijn we in Oudemirdum en halen daar een 2e koffie bij een bakker op een terras. We zien hier wel een stuk of tien Duitsers met e-bikes die een Rad und Schiff tocht maken in Nederland.

Om 11:15 kunnen we dan eindelijk beginnen aan de wandeltocht. Buiten Oudemirdum worden we wederom door het bos gevoerd en we passeren weer de nodige campings. We zitten in het Gaasterland en het glooit hier enigszins. Mooi! Als we het Rijskerbosk naderen zien we over de dijk heen al de nodige Kitesurfers aktief op het IJsselmeer. We snijden het stukje door het bos af om ze eerder van dichtbij te kunnen zien en wat we vermoeden klopt wel. Er is een Kitesurfschool actief hier en de leerlingen stoppen zo langzamerhand voor de lunch. We kunnen nog net foto’s maken van de bedrijvige leerlingen. Op een bankje met uitzicht op het IJsselmeer (’t Mirnser Klif heet het hier) gebruiken we meteen de lunch. Je kunt hier heel goed aan de overkant van het IJsselmeer de kust rond Enkhuizen zien. De (passagiers) veerdienst Stavoren naar Enkhuizen was vroeger de alternatieve route per trein van Groningen en Leeuwarden naar Amsterdam. Op onze fietstocht rond het IJsselmeer in 2016 kwamen we hier ook langs.

We overleggen even over het vervolg van de route. Die gaat tot aan Stavoren alleen maar langs de kust en dat lijkt ons wat saai. Daarom lopen we verder via de fietsknooppunten van vanmorgen en passeren zo Bakhuizen, Hemelum en Warns. Bij het Johan Friso kanaal willen we nog even op een terras zitten, maar hier is helaas het ene café dicht en het andere opgeheven. We gaan maar even zitten op een bankje bij het kanaal. Helaas trap ik daar in een niet zichtbaar gat in de helling van het kanaal en maak een lelijke smak. De spieren en pezen van m’n rechterknie hebben een optater gehad, en ik heb behoorlijk pijn. Gelukkig niets gebroken. Het verder lopen gaat moeizaam, maar is gelukkig te doen.

In Stavoren gaan we opnieuw even langs het café van vanmorgen en nemen nog een koffie/thee. Deze keer met een lekkere Friese oranjekoek voor mij.  We bekijken nog even het oude haventje en lopen dan naar de auto. Toch nog 21 km gelopen vandaag, ondanks de knie handicap!

Gelopen route: