Zaterdag 14 mei, rondwandeling Zutphen (21,6 km)

Het Hanzestedenpad kent, naast de doorlopende route van Doesburg naar Kampen, ook een aantal rondwandelingen. Die vanuit Zutphen hadden we nog tegoed en daarom vroeg op pad naar Zutphen. De route gaat ongeveer loodrecht op de IJssel naar het het oosten, en wordt in het wandelboekje  “de hoofdige boer” genoemd, naar een gedicht van Staring, die in Vorden, vlakbij Almen, op een kasteel woonde. De beginregel van dat gedicht luidt:  “Elk weet waar ’t Almens kerkje staat en kent de laan die derwaarts gaat”. Hoofdig betekent in dit geval koppig, want die boer in het gedicht weigerde over een nieuw gebouwde brug in de buurt van Almen te lopen. Hij bleef maar op een ondiepe plek de rivier de Berkel oversteken.

We parkeren de auto bij het station van Zutphen en gaan eerst maar eens de gezellige binnenstad in voor koffie. Daarna op pad. Via oude vestingwallen van Zutphen lopen we de stad uit en gaan we verder langs de Berkel.  Als we de N348 zijn overgestoken komen we bij het Kerkpad en daaraan woont een boze boer die het nogal voorzien heeft op wandelaars. Met de tractor dreigend op wandelaars inrijden en zo.  In totaal zijn er al zo’n 150 klachten bij een meldpunt binnengekomen. En er is nog steeds gedoe – de Volkskrant heeft er in januari 2022 een hele pagina aan gewijd. Uiteindelijk heeft de gemeente besloten een wandelpad naast het Kerkpad aan te leggen om de problemen op te lossen. De boer had, in 2017 toen hij de boerderij kocht, niet begrepen dat er een recht-van-overpad voor zijn erf gold. En wilde daar dus ook duidelijk niet aan meewerken. Jammer.

Wij lopen een stukje om en kunnen dan gelijk huis De Voorst bekijken, maar dat ziet er niet geweldig meer uit.  Als ik later op internet nog even zoek op Huis De Voorst, blijkt het een locatie voor trouwen, partijen en een hotel te zijn.  Via een stukje bos komen we weer bij de Berkel uit en we zien dat daar het nodige aan gedaan wordt om de oude loop te herstellen. Tot de jaren 70 was men bezig met kanalisatie om wateroverlast te voorkomen. En er werden daarvoor de nodige stuwen geplaatst. Het nadeel was natuurlijk dat de vissen geen vrije doortocht meer hadden en dat is men nu bezig op te lossen met vistrappen.

Onderweg zien we nog de nodige kasteelachtige landhuizen staan. We naderen inmiddels Almen  en daar verlaten we de Berkel en gaan we wat noordelijker weer terug. We komen nu door vooral bossen en dat is lekker wandelen bij deze temperatuur.  Na nog een paar havezaten gepasseerd te zijn naderen we Zutphen weer en gaan we op een terras (bij Talamini – we leerden dat er een dorpje is in Italië (Vodo di Cadore in de Dolomieten) waar ongeveer de helft van de inwoners Talamini heet) een ijsje eten. Het is gezellig druk daar. Die binnenstad van Zutphen bevalt ons wel. Daarna terug naar huis.

De gelopen route:

Maandag 9 mei 2022, van Stavoren naar Ferwoude (21,8 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

Het belooft een prachtige dag te worden met een temperatuur van een graad of 20 en derhalve gaan we weer op pad. Deze keer weer met het openbaar vervoer naar het beginpunt – dat gaat prima. De buurtbus gaat 1 x per uur en we zijn een half uur te vroeg bij de bushalte. We worden daar bezig gehouden door een poes die erg graag geaaid wil worden. Och, en als poezenliefhebbers voldoen we daar graag aan.  De bus brengt ons naar station Workum en vandaar per trein naar Stavoren. Rond 10:15 uur kunnen we starten. Helaas, het is maandagmorgen en alle horeca is dicht, en daar baal ik van.  Zonder koffie op pad!  Maar ik heb geluk, na een paar km komen we bij Molkwerum een camping tegen met café en restaurant en die zijn gelukkig wel open.

Het is even opletten, want er lopen hier 3 wandelpaden langs: het Zuiderzeepad, het Groot-Frieslandpad  en het Elfstedenpad, dat wij lopen. Maar dankzij de Osmand routeplanner op m’n telefoon is dat geen enkel probleem. We lopen hier voornamelijk op de dijk en hebben een riant uitzicht op het IJsselmeer. We lopen tussen de schapen door die hier in grote getale met hun lammetjes op de dijken zijn gehuisvest. We hebben onderweg slechts 2 koeien gezien en honderden schapen. Een nadeel is wel dat je broekspijpen vrij snel onder de schapenpoep zitten. Een enkele keer mag je niet over een bepaald dijkperceel en moet je verder over de weg langs de dijk. En dan mis je meteen veel uitzicht. Maar ’t scheelt in de poep ?.

In de verte doemt al een tijdje Hindeloopen op, met een kerktoren die wat scheef staat. Wat erg storend is, zijn de vele vliegjes die met duizenden hier om je hoofd zoemen. De zwermen vliegen ook steeds met ons mee. Je wordt er een beetje gek van.  Gelukkig zijn het geen steekmuggen, dat zou nog erger zijn. 

Hindeloopen is weer een voorbeeld van een goed bewaard gebleven (klein) stadje met veel oude huizen. Wel zien we aan de noordkant buiten het centrum een haven met ontelbaar veel jachten. Friesland is toch echt een watersport provincie.

Na Hindeloopen gaat het verder naar Workum, bekend van het Jopie Huisman museum, waar we ook al een keer op bezoek waren – maar dat was lang geleden. Voor Workum ligt een enorm groot jachthaven. We zagen veel Duitsers onderweg en die zullen wellicht hier ook een boot hebben liggen. Workum is veel groter dan Hindeloopen en we worden op en neer door het hele centrum geleid. Hier is gelukkig weer van alles aan terrassen open – en ook een cafetaria waar we een lekker ijsje kunnen scoren.

Buiten Workum komen we over de Tillefonne, een historisch kerkenpad met 8 bruggetjes. Daarna gaat verder naar Ferwoude waar we de auto hadden geparkeerd. De poes was er helaas net even niet. Moe maar voldaan keren we huiswaarts na deze prachtige dag. 

1e serie foto’s:

2e serie foto’s:

Gelopen route:

Dinsdag 12 april 2022, van Oudemirdum naar Stavoren (21 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

Vandaag maar weer eens per fiets van eindpunt naar beginpunt. Het reizen per bus moet hier met buurtbussen en ik weet niet of dat dan wel goed gaat. Beetje onzin, blijkt achteraf, want we zien onderweg heel veel buurtbussen rijden.  Het is nog redelijk fris vandaag en we dubben even over de kleding. Op de fiets ’s ochtends vroeg heb je warmere kleding nodig dan tijdens het wandelen. Renée kiest voor meerdere lagen kleding en ik hou het bij mijn winterjas met vest.

Op de heenweg met de auto op de A7 valt op hoe druk het inmiddels weer is geworden op de weg. Geen effect van Corona meer te zien, het thuiswerken is kennelijk weer voorbij. In Stavoren parkeren we de auto aan de rand van het stadje en lopen naar de oude haven, waar voldoende horeca te vinden is voor de eerste koffie.  Daarna per fiets naar Oudemirdum via fietsknooppunten, waarvoor ik altijd de app Fietsknoop gebruik. Na dik een uur zijn we in Oudemirdum en halen daar een 2e koffie bij een bakker op een terras. We zien hier wel een stuk of tien Duitsers met e-bikes die een Rad und Schiff tocht maken in Nederland.

Om 11:15 kunnen we dan eindelijk beginnen aan de wandeltocht. Buiten Oudemirdum worden we wederom door het bos gevoerd en we passeren weer de nodige campings. We zitten in het Gaasterland en het glooit hier enigszins. Mooi! Als we het Rijskerbosk naderen zien we over de dijk heen al de nodige Kitesurfers aktief op het IJsselmeer. We snijden het stukje door het bos af om ze eerder van dichtbij te kunnen zien en wat we vermoeden klopt wel. Er is een Kitesurfschool actief hier en de leerlingen stoppen zo langzamerhand voor de lunch. We kunnen nog net foto’s maken van de bedrijvige leerlingen. Op een bankje met uitzicht op het IJsselmeer (’t Mirnser Klif heet het hier) gebruiken we meteen de lunch. Je kunt hier heel goed aan de overkant van het IJsselmeer de kust rond Enkhuizen zien. De (passagiers) veerdienst Stavoren naar Enkhuizen was vroeger de alternatieve route per trein van Groningen en Leeuwarden naar Amsterdam. Op onze fietstocht rond het IJsselmeer in 2016 kwamen we hier ook langs.

We overleggen even over het vervolg van de route. Die gaat tot aan Stavoren alleen maar langs de kust en dat lijkt ons wat saai. Daarom lopen we verder via de fietsknooppunten van vanmorgen en passeren zo Bakhuizen, Hemelum en Warns. Bij het Johan Friso kanaal willen we nog even op een terras zitten, maar hier is helaas het ene café dicht en het andere opgeheven. We gaan maar even zitten op een bankje bij het kanaal. Helaas trap ik daar in een niet zichtbaar gat in de helling van het kanaal en maak een lelijke smak. De spieren en pezen van m’n rechterknie hebben een optater gehad, en ik heb behoorlijk pijn. Gelukkig niets gebroken. Het verder lopen gaat moeizaam, maar is gelukkig te doen.

In Stavoren gaan we opnieuw even langs het café van vanmorgen en nemen nog een koffie/thee. Deze keer met een lekkere Friese oranjekoek voor mij.  We bekijken nog even het oude haventje en lopen dan naar de auto. Toch nog 21 km gelopen vandaag, ondanks de knie handicap!

Gelopen route:

Vrijdag 25 maart 2022, van Balk naar Oudemirdum, (21,0 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

De 4e etappe alweer van dit pad. En we lopen in een mooi gebied. Vandaag staat het stadje Sloten op het programma en de bossen van het Gaasterland. Met prima weer, maar nog wel koud ’s ochtends, op weg naar Oudemirdum waar we de auto parkeren. Met de bus naar het beginpunt in Balk waar we rond 9:50 uur arriveren. Zoals gebruikelijk eerst op zoek naar een plekje voor de koffie. Er is een bakker in de buurt van waar we beginnen. Geen zitplaatsen binnen, maar buiten op een bankje gaat prima. We zitten uit de (noorden)wind en in het zonnetje. Rond 10:15 kunnen we op pad. We lopen Balk uit langs een enorm complex van COA voor de opvang van vluchtelingen. Volgens deze site is er plek voor 500 vluchtelingen.

Als we door het dorpje Wijckel lopen (Wikel op z’n Fries) stoppen we even bij de kerk waar een graftombe ligt van Menno van Coehoorn, de befaamde bouwer van stedelijke vestingwallen van o.a. Zwolle, Nijmegen en Bergen op Zoom. De man was als militair en fortenbouwer erg aktief in Europa en heeft in diverse oorlogen gevochten. Hij had hier in Wijckel een state laten bouwen, dat helaas verdwenen is. De kerk is gesloten dus het bekijken van dat praalgraf gaat over.

Daarna door naar Sloten, een van de Elfsteden op de route. Het stadje is klein (710 inwoners) maar goed bewaard gebleven. Het bevond zich op een kruispunt van handelsroutes. Die over de weg van Bentheim naar Stavoren en die over water van de Zuiderzee naar Sneek. Ook de vestingwerken van Sloten zij  redelijk bewaard gebleven en eveneens ontworpen door van Coehoorn.  Sloten is erg authentiek gebleven en ook later niet uitgebreid. Het ziet er nog net zo uit als eeuwen geleden. Het moet een feest zijn als je hier de schaatsers van de Elfstedentocht voorbij ziet komen. Bij een cafe/restaurant nemen we een 2e koffie.  Ook in Sloten zijn veel zeilboten en scheepswerfjes te vinden, waar veel booteigenaren bezig zijn met het gereedmaken van hun schip voor het seizoen.

Buiten Sloten vinden we veel schapen met lammetjes die met dit zonnige weer naar buiten mogen. Altijd leuk om te zien.

Na Sloten gaat het in via Wijckel weer terug tot bijna bij Balk en slaan we  linksaf naar de bossen van Gaasterland. En dat lijkt wel Drenthe hier. Ineens een heel ander landschap, met zelfs wat lichte heuveltjes,  dan de vlakke weilanden hiervoor. Vlakbij Oudemirdum tel ik op mijn Osmand routeplanner zelfs 6 campings in de buurt. Oudemirdum zelf is ook weer een gezellig dorpje met de nodige horeca voor de campingtouristen. We sluiten de tocht af met een kaasplankje en een glaasje wijn. Och, zo gaat het allemaal wel!

De gelopen route:

Vrijdag 4 maart 2022, van Sneek naar Balk (25,9 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

We waren nodig toe aan een lange wandeling. De vorige was al weer in september vorig jaar. Het zou mooi weer worden, alleen wel met behoorlijke vorst ’s nachts en een koude ochtend. Eerst de autoruiten krabben voor we op pad kunnen. We zijn om 08:45 in Balk waar we de bus kunnen nemen naar Sneek. Volgens de OV9292 app 1 keer overstappen met slechts 1 minuut overstaptijd in Spannenburg, maar dat gaat prima. Rond 09:30 staan we al in Sneek. Daar eerst aan de koffie bij de bakker waar we in etappe 2 ook al waren. En daarna op pad. Renée wil graag eerst ergens een paar wollen handschoenen halen tegen de kou, want we hebben per ongeluk geen handschoenen meegenomen. Ik doe het er maar zonder, want de routeplanner op de telefoon bedienen met handschoenen aan gaat niet. Via de Waterpoort en een viaductje over de A7 lopen we de stad uit en gaan richting IJlst.

Wat opvalt in de oude Elfstedenstadjes is dat ze erg mooi bewaard zijn gebleven. Het is een genoegen om door die oude straatjes te wandelen. Ik moet zeggen dat ons dat wel bevalt, dit aspect van Friesland. IJlst is verder natuurlijk bekend van de schaatsenfabriek van Nooitgedacht, die ooit midden in het dorp stond. Alleen de lange schoorsteen van dat bedrijf staat er nog als monument. We hebben vroeger allemaal met Nooitgedacht doorlopers op het ijs gestaan natuurlijk. In een oud cafeetje halen we nog een koffie en lezen daar dat IJlst wel 26 (kleine) schaatsenfabriekjes heeft gehad.  IJlst is ook bekend van de overtuinen. De huizen liggen aan de straat en de tuinen aan de overkant ervan aan het water.

Na IJlst gaat het verder langs een wat saaie verkeersweg. Gelukkig is de parallelweg voor fietsers en wandelaars behoorlijk breed en het verkeer niet storend. We eten al lopend de meegenomen lunchbroodjes op, want het is veel te koud om ergens te gaan zitten. We proberen even een bushokje maar het is echt te koud. Als we Woudsend naderen zien we van verre een hele rij masten van plezierjachten staan. Hier staan de nodige werven voor onderhoud van de jachten. We hebben inmiddels sinds IJlst alweer een km of 12  gelopen en we willen wel weer even binnen zitten en uitrusten. In een cafeetje lukt dat wel en kunnen Wim’s blaren doorgeprikt worden. De nieuwe steunzolen in m’n wandelschoenen bevallen me niet moet ik zeggen. Ik vrees dat die de oorzaak van de problemen zijn.

Daarna verder op weg naar Balk. We passeren het Slotermeer en een groot vakantiepark met jachthaven, waar overigens sommige huizen permanent bewoond worden zo te zien. In Balk na 26 km eindelijk weer bij de auto. Het was wel een zware inspanning vind ik. Maar tja, de eerste tocht na een lange winter is altijd lastig. De conditie moet weer opgebouwd worden. De volgende etappes gaan altijd wel beter.

Woensdag 22 september 2021, van Mantgum naar Sneek (20,5 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

Het werd een prachtige septemberdag,  windkracht 2 en 22 graden C.  Wij derhalve weer op pad.  Om 9 uur zijn we al per auto in Sneek en ik schrik, we zijn te vroeg. Natuurlijk geen koffie te krijgen op dit tijdstip, maar het valt mee. Een bakker in het centrum is open en schenkt ook koffie.  Daarna naar het station voor de trein van 9:48 en snel daarna staan we in Mantgum voor de start.

De route gaat vandaag erg veel langs de Zwette, de trekvaart tussen Leeuwarden en Sneek, waar de schaatsers ook langs komen.  We zullen weinig dorpjes tegenkomen en we lopen vooral door vlak weilandgebied. Wel in de verte veel torentjes te zien van dorpen in de omgeving.

Als we ter hoogte van Easterwierrum zijn zien we een mooie theetuin annex minicamping De Dille. Ideaal plekje voor nog een koffie.  Daarna verder en inmiddels is het ook al lunchtijd geworden en eten we op een bankje langs de Zwette de meegebrachte broodjes op. Wat hier opvalt is dat de Zwette midden in de voormalige Middelzee ligt.  Je kunt aan de lage dijken nog zien waar die Middelzee ophield. De Middelzee is stukje bij beetje ingepolderd zoals op het plaatje is te zien.

In Scharnegoutum waar nog een mooi kunstwerk staat van nonnen, dat herinnert aan het vroegere nonnenklooster hier,  willen we nog even uitrusten, want we lopen al weer een kilometer of 10.  Maar de wet van de bankjes treedt weer op, en er is geen bankje te zien. In een buitenwijk van Sneek vinden we er uiteindelijk eentje. De route gaat vervolgens langs het station en daarna door het centrum. We gaan op een terras nog maar eens een versnapering nemen. Mijn benen zijn er ook echt aan toe merk ik.

Na het terras lopen we nog even verder door het gezellige centrum van Sneek tot we de 20 km vol hebben. De doelstelling van dit jaar was om 10 tochten van minstens 20 km te lopen, en dit was de tiende tocht. Opdracht geslaagd derhalve.

Gelopen route:

Dinsdag 31 augustus 2021, van Leeuwarden naar Mantgum (24 km)

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Elfstedenpad, zie deze pagina

We wilden eens wat dichter bij huis wandelen. En Friesland hadden we tot nu toe wat gemeden, maar dat lag eigenlijk aan het Zevenwoudenpad, dat ons toch wat tegenviel. De keuze viel op het Elfstedenpad, dat een link heeft met de fameuze Elfstedentocht voor schaatsers.  De tocht begint en eindigt natuurlijk in Leeuwarden. En omdat het dichter bij ons huis ligt hoeven we ook niet meer om 05:30 uur het bed uit! Bovendien gaan we eens wat meer proberen met het openbaar vervoer heen of terug te reizen. Scheelt ook weer. En dat is in etappe 1 al heel gemakkelijk. Die gaat van Leeuwarden naar Mantgum en daar is een spoorstation. Dus de auto daar geparkeerd en binnen 8 minuten sta je in Leeuwarden.

Rond 09:30 zijn we dan daar ook al, waar we aan de koffie kunnen, en om 10 uur starten we. De tocht gaat vrij snel langs de Elfstedenhal, de overdekte schaatshal van Leeuwarden, waar aan de ramen plakkaten hangen van een aantal winnaars van de tocht.  Zie dit overzicht van alle mannelijke en vrouwelijke winnaars met hun tijden.  Buiten is iemand bezig de namen van alle vrouwelijke winnaars in het monument van de Elfstedenrijder te beitelen. Die stonden er nog niet op en dat kan tegenwoordig niet meer natuurlijk. In Leeuwarden valt direct al op dat veel routeaanwijzers ontbreken. Ik heb van wandelnet.nl wel de GPX gedownload, maar het boekje van de tocht hebben we nog niet. We besloten gisteren pas deze tocht te gaan doen. Dat breekt ons verderop wat op, want daar staan toevallig wel aanwijzingen maar die wijzen anders dan de GPX. En dan heb je het boekje nodig en vooral de laatste wijzigingen van de route. Meestal wordt dat door de padbeheerders goed bijgehouden. Maar nu lopen we verkeerd en moeten weer terug. Och, het is maar een km of zo, dus het valt wel mee. 

Wat niet meevalt is de enorme herrie van straaljagers die hier rondvliegen. Kennelijk is er een grootscheepse oefening aan de gang want ze blijven maar starten en weer afdalen. Ze vliegen zo te zien op 10 meter hoogte over de kerk van Marsum 🙂 .  Later zie ik op de kaart dat dat dorpje ook wel erg in de aanvliegroute ligt van vliegbasis Leeuwarden.

Als we op Deinum aflopen valt de uivormige spits nogal op van de kerk hier. Die zou in Beieren niet misstaan. Hij is wel erg mooi gemaakt.  We nemen een 2e koffie bij de bakker hier. Horeca is in dit soort kleine dorpjes niet te vinden natuurlijk, dus we boffen dat het bij de bakker kan. Wat leuk aan deze tocht is dat je steeds door kleine dorpen wordt gestuurd. Het pad slingert daardoor wel nogal, maar dit bevalt ons wel. Zo komen we door dorpjes als Boksum, Jelsum, Bears en Jorwert.

Als we  Bears naderen zien we een merkwaardig bolvormig staketsel boven de bomen uitsteken. Het blijkt een stalen frame te zijn, waarmee een oude state wordt nagebootst (een landhuis heet hier een state hebben we al gemerkt). Hier heeft vroeger de Uniastate gestaan maar die is helaas verdwenen. Alleen het poorthuis staat er nog. En dus nu ook dat stalen frame van het landhuis. Leuk gedaan!.

Jorwert is natuurlijk erg bekend geraakt door Geert Mak met z’n boek “Hoe God verdween uit Jorwerd”. Het verhaal over de stille revolutie in de dorpen op het platteland tussen 1945 en 1995 en wat daarvan de gevolgen waren. Ikzelf heb de eerste 18 jaar van m’n leven in zo’n dorp (Usquert)  gewoond en kan dat beamen. Geert Mak zelf heeft de oude pastorie van Jorwert opgekocht en woont daar als Amsterdammer zo nu en dan. Na Jorwert is het nog maar een klein stukje naar Mantgum waar we om 16:30 uur arriveren.  Wel zijn we behoorlijk moe, moet ik zeggen. Kennelijk viel het toch niet mee. Maar de route was prima en we gaan ermee door, met dit pad.

De gelopen route:

Donderdag 12 augustus 2021, van Zwolle naar Kampen (22,3 km)

Het laatste stuk van deze wandeltocht alweer. We zullen vandaag eindigen in Kampen, de laatste stad op het Hanzstedenpad. Daarna hebben we nog wat rondwandelingen vanuit één van de steden te gaan. 

Vandaag geen fietsen mee, want we kunnen vanuit Kampen gemakkelijk met de trein terug naar Zwolle.  Scheelt weer een uur fietstijd ook nog! Zwolle kennen we nu al een beetje (Renée kent alles natuurlijk, want ze is hier geboren en getogen). We parkeren de auto bij het centrum en gaan naar het NS station om een koffie te halen. Het is 8:30 uur en een vorige keer zagen we al dat om die tijd in het centrum nog vrijwel niets open is. En de Starbucks bij het station is inmiddels  opgeheven (hoewel Google Maps dat nog niet weet). Bij een kleine Spar supermarkt aan de andere kant van het station blijken ze voortreffelijke koffie te zetten,  met desgewenst ook nog allerlei lekkernijen erbij. En wél open op de vroege morgen. Weer wat geleerd.

Om 9 uur op pad. We gaan even over de andere oever van de Willemsvaart dan de route voorschrijft, over de Veerallee, om langs het huis te lopen waar Renée als kind gewoond heeft. Het pand was van de NAK, de Keuringsdienst voor zaaizaad en pootgoed van landbouwgewassen (ministerie van Landbouw), die daar ook kantoor hield, en waar haar vader werkte.  Verderop komen we weer door het Spoolderbos en vervolgens het Engelse Werk, dat we een vorige keer ook al doorkruisten. Daarna gaat het onder de oude verkeersbrug door en naar het Katerveer. Dat veer is al heel oud en begon rond 1240. Pas in 1930 kwam de eerste brug over de IJssel klaar. Tot die tijd moest alles wat de IJssel over wilde met het veer!  In een strijd van Zwolle met Hanzestad Kampen rond 1520 hebben die Kampenaren nog eens het veer verwoest.  Ernaast ligt de Willemsvaart, die vroeger de verbinding vormde tussen de IJssel en de binnenring van Zwolle. Ook de aanleg van dat kanaal is lang tegengehouden door Kampen en Deventer en werd pas in 1819 geopend. Gezellige jongens, die bestuurders van de Hanzesteden!

We lopen inmiddels buiten Zwolle over de IJsseldijk en zien een mooi café/restaurant liggen dat we voor de 2e koffie gaan bezoeken. Het is de Vreugdehoeve, een melkschapenboerderij met 500 schapen en tevens horeca. Het is er druk en allerlei peuters en kleuters vermaken zich in de speeltuin, die er bij hoort. Aan de overkant van de IJssel zie je Zalk liggen, bekend geworden door Klazien uit Zalk. We passeren het gehucht Veecaten, waar ook nog een veer in de vaart is om naar Zalk te komen.

Bij Wilsum gaan we een stuk langs het water. Gelukkig is het niveau van de IJssel gezakt, anders kan dat niet. Het Hanzesteden-pad heeft overigens steeds uitwijkmogelijkheden voor als het wel hoog water is.  Ook bij Wilsum zijn wat bankjes waar we kunnen lunchen. Er is hier zelfs een klein zandstrandje waar goed gebruik van wordt gemaakt.

Als we terugkeren op de dijk kunnen we in de verte Kampen al zien liggen. Via IJsselmuiden en de brug over de IJssel komen we in het centrum van Kampen. De stad is een van de machtigste Hanzesteden geweest. Zoals op Wikipedia is te lezen was de stad destijds het Rotterdam van de Middeleeuwen.

Het is er gezellig druk, de terrassen zijn goed bezet. De stad maakt een heel andere indruk op ons dan toen we hier op een zondagmorgen waren tijdens onze Zuiderzee fietstocht. Toen maakte Kampen op ons een erg streng gereformeerde indruk, waar niets te beleven viel, en zeker niets open was om koffie te drinken. We gaan nu dus eerst maar eens op een terras zitten waar we een drankje  met een stuk taart nemen. Hebben we wel verdiend vinden we. Daarna nog wat rondgewandeld en om 19 uur naar het station van IJsselmuiden om de trein terug te nemen.

2e serie foto’s:

De gelopen route:

Woensdag 4 augustus 2021, Rondje Drenthe (103 km)

Het werd goed weer (21 graden) en windkracht 2 en dus wij er weer op uit voor de jaarlijkse 100 km fietstocht. Bovendien hadden we nu wel voldoende zadeltraining gehad, dus dat mocht nu geen probleem meer worden.  Om 09:05 uur zijn we al in Appelscha waar we gaan beginnen. Wim heeft met Fietsknoop een GPX route  aangemaakt van 100 km en die in z’n Osmand navigatie gezet.

Bij Hoogersmilde kruisen we de Smildervaart en fietsen langs een zandafgraving waar al een behoorlijk meer, de Achterste Plas,  is ontstaan. Rond 11 uur zijn we in Spier en kunnen bij het Van der Valk hotel aan de koffie.  Daarna door het Dwingelderveld richting Ruinen en vandaar opnieuw door dit heidegebied richting Dwingeloo. Wat opvalt is dat je nauwelijks meer heide ziet. Het is nu bloeitijd voor heide en het zou paars van de heide moeten zijn. In mijn herinnering zag je het vroeger veel meer.

Bij de Radiotelescoop gaan we lunchen. Het is een drukte van belang daar op de bankjes.  Daarna met een boog naar Dieverbrug en via Diever de bossen van het Drents-Friese woud in. Hier zijn we al vaak geweest en het meeste herkennen we inmiddels wel. Uiteindelijk via de duinen van Appelscha weer terug in dat dorp, waar we om 17:00 uur arriveren. Na een ijsje in het dorp kunnen we voldaan naar huis. Het is toch altijd een behoorlijke prestatie, die 100 km tocht.

De gereden route:

Vrijdag 23 juli 2021, Fietstocht langs de Moezel (37 km)

Voor een overzicht van alle etappes van de Kocher-Jagst Radweg, zie hier

De laatste dag van onze fietsvakantie. We gaan nog even een niet te lang tochtje maken vanuit Koblenz langs de Moezel.  Maar eerst weer een ontbijt bij de bakker in de binnenstad van Koblenz. Daarna op pad. Gelukkig komen we ook hier weinig hellingen tegen. We hebben het wel zo’n beetje gehad met die hellingen hier 🙂 .

Onderweg, als we over een brug van de Moezel moeten en even een kort steil stukje hebben voor de oprit van die brug, wordt Renée geraakt door een racefietser die met grote snelheid om de bocht komt zeilen. Ze valt en bezeert haar pols nogal. Gelukkig geen breuk of zoiets, maar wel pijnlijk. De vent is doorgereden. Beetje erg onfatsoenlijk vinden we. Je kijkt toch even hoe het afgelopen is?

We passeren de dorpjes Güls en Winningen en vinden het wel genoeg zo. Terug naar Koblenz, de fietsen op  het fietsenrek van de auto en naar huis.

De gereden route: