Zaterdag 11 juni 2016, Verona

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

We zijn weer op tijd op, want dat zijn we zo gewend in deze vakantie. Na het ontbijt naar het station om de terugreis per trein te bespreken. We kunnen helaas (komt door het reserveren van de fietsen) morgen pas om 15:07 de trein in. Dat zou betekenen dat we zo tegen 01:00 uur in Heilbronn zullen arriveren en vandaar nog naar de camping van Oedheim moeten fietsen. Dat wordt te gek en we doen het daarom anders. Morgen naar München, daar in een hotel en vervolgens maandag verder. Dan zijn we rond 13 uur in Heilbronn en dat klinkt een stuk beter. Zo gezegd zo gedaan.

We wandelen Verona in met prima weer en gaan eens uitgebreid dit stadje bekijken en foto’s maken. ’s Middags nog een bruidspaar gespot en Renée opgetrommeld (die was aan het shoppen) en daarna naar het terras voor ijs en wijn (een heerlijke Soave, in Nederland daar toch ook eens wat van aanschaffen). Het goede leven…

Zondag 12 juni en maandag 13 juni 2016, terugreis naar Oedheim en vervolgens naar huis.

Omdat we pas om 15:07 uur vertrekken kunnen we nogmaals Verona in. Om 14 uur halen we fietsen en de bagage op van het hotel en gaan naar het station. We proberen te achterhalen waar de wagon komt te staan, waar de fietsen in moeten. Vooraan of achteraan de trein. Al gauw staan er nog 5 Nederlanders met fietsen te wachten, die de Via Claudia waren afgefietst en een Nederlands stel dat de Alpe Adria Radweg had gedaan. Als de trein binnenkomt moeten al die fietsen (met bagage) naar binnen en dat gaat wat chaotisch (Italië??). Onze zitplaatsen zitten helemaal in de verste wagon (van een heel lange trein) en het gesjouw met de bagage is dus nog een heel gedoe. Bovendien gaat die fietswagon op slot tot München, horen we later van de conducteur, dus dat gesjouw hadden we niet hoeven te doen. We kunnen in deze trein zelfs eten in de restauratiewagon!

Om 20:35 is de trein in München, hotel opgezocht (in Verona al besproken), nog even rondgelopen in de buurt van het station en na nog wat EK-voetballen gezien te hebben naar bed. Duitsland wint met 2-0 van Oekraïne.

De volgende dag per Intercity verder naar Stuttgart, vandaar met een lokaal treintje  naar Neckarsulm en per fiets naar de camping, waar we rond 15 uur aankomen. Sleutel van de camping ingeleverd en per auto naar huis. Om 23 uur zijn we weer in Leek.

Vrijdag 10 juni 2016, van Rovereto naar Verona (84 km).

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Zoals gebruikelijk op deze tocht staan we om 06:15 uur op en na het ontbijt zitten we om 8 uur al weer op de fiets. Prima hotel, en alles wat nat was is weer droog. En het weer is ook nog prima. Onderweg in het dorpje Chizzola een kleine supermarkt gevonden voor de lunch aankopen. Dat is toch geweldig met die Points of Interest (POI’s) van de navigatieapp. Anders zou je dit zo snel toch niet vinden. Het worden dit keer wel witte broodjes met jam en nutella, bij gebrek aan aanbod van onze gebruikelijke keuze van volkorenbroodjes met kaas. Zo gebruikelijk is dat kennelijk niet, hier op het Italiaanse platteland. 

Verder op de route komen nog wat klimmetjes op een stukje dat echt een smalle kloof van de vallei is. Na deze kloof ben je de Alpen ook zo ongeveer uit en beginnen de vlakkere stukken. In Bussolengo gestopt voor een fles (lekker koud) water en een ijsje. Het wordt lekker warm nu.

Na Bussolengo, zo’n 5 km voor Verona, hoor ik opeens wat geknal uit m’n achterderailleur komen. Hé, de vrijloop doet het niet meer. Verder is er niets te zien, dus er is binnenin iets stuk kennelijk. Ik kan nog wel rijden, maar dan als een doortrapper zoals de kinderfietsjes van vroeger. Gelukkig zitten we vlak bij Verona, eindpunt voor dit jaar, dus het moet zo maar. Hoort natuurlijk niet te gebeuren met een 1,5 jaar oude Koga.

Hotels zijn duur in Verona merken we. Eerst proberen we een Best Western hotel, redelijk dicht in de buurt van centrum, maar die is wat duur. Daarna een hotel wat verder weg, maar die is vol. Uiteindelijk toch maar de BW genomen. Een erg luxe kamer en och, als afsluiting van de reis is dat ook wel lekker.

De fietsen laten we in het hotel staan, we verkennen Verona wel lopend verder. Om 19 uur op het terras bij de Arena, dat we nog kennen van een operabezoek jaren geleden. En later gegeten op het Piazza delle Erbe, eveneens een erg mooi plein. Vervolgens moe in bed en met een half oog gekeken naar Frankrijk-Roemenië, de openingswedstrijd van het EK.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Rovereto: 199 m
• Hoogte Verona: 66 m
• Maximale hoogte: 225 m
• Klimmeters: 551
• Daalmeters: 672
• Afstand: 85,9 km
• Tijdsduur: 9 uur 39 minuten

Donderdag 9 juni 2016, van Auer naar Rovereto (82 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Gisteravond kwam er toch weer een hele sloot water naar beneden. Vannacht zelfs water in de voortent. Renée moest om 4 uur toiletteren en is eerst maar eens de voortent gaan dweilen. Ons tentje is prima voor normaal vakantieweer met zo nu en dan een bui, maar niet voor dit soort zondvloeden. Ik schat dat er wel weer zo’n 50 mm is gevallen. Een Duitse buurman met een caravan komt ’s ochtends bezorgd informeren of alles wel goed met ons gaat.  Maar het valt wel mee.

Onze fietskamperende buren uit Merano staan ook hier op de camping en hebben zwaar de pest in. Alles weer helemaal nat. Gisteren waren hun slaapmatjes al nat geworden en vannacht weer. Hun buitentent lag vanmorgen op de straat van de camping te drogen…

Om 06:15 weer opgestaan en om 8 uur op de fiets. Het is zonnig nu en dat is wel prettig. Het fietsen op deze tocht gebeurt meestal wel met droog weer. Het wordt een vlakke etappe naar Rovereto. Dit stuk van de vallei van de Adige (na Bolzano) hebben we natuurlijk met de auto al heel wat keren doorkruist op weg naar oorden als Toscane, maar wat een verschil. We zien op deze tocht veel en veel meer van deze vallei. Dat wisten we natuurlijk ook al van het Lange Afstands Wandelen, zoals het Pieterpad.

Het is wel verbazingwekkend wat er allemaal door deze vallei gaat. De 4-baans tolweg A22, een 2-baans weg, de rivier, de spoorlijn en dan ook nog een fantastisch fietspad. Elke vierkante cm in  de vallei wordt goed gebruikt want er liggen nog dorpen, industriegebieden, en wijn- en appelboomgaarden.  Bij de veel particuliere huizen zie je mooi onderhouden groentetuintjes, waar het meeste inmiddels (begin juni) al klaar is voor de oogst. Overigens is die A22 wel erg druk, wat een vrachtwagens gaan daar langs.

Het is wel oppassen als je de fietspaden verlaat. Als je zo maar een stadje in fietst kom je in druk Italiaans autoverkeer terecht.

In Trento broodjes en kaas gehaald voor de lunch en op een bankje opgegeten. De 80 km gaan snel. Om 16 uur zijn we al bij Rovereto. We dubben weer: hotel of camping. Het probleem wordt snel opgelost, het begint te regenen, dus hotel. We zijn nog niet binnen of het barst al weer los. Zware regenval. Na het douchen snel naar het centrum voor ijs, wijn en eten.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Auer: 248 m
• Hoogte Rovereto: 199 m
• Maximale hoogte: 249 m
• Klimmeters: 155
• Daalmeters: 204
• Afstand: 82,4 km
• Tijdsduur: 7 uur 29 minuten

Woensdag 8 juni 2016, van Merano naar Auer (55 km)

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Toen we dinsdagavond terugkwamen uit Merano regende het al weer en kwamen er een paar fikse onweersbuien over. Mijn idee dat het aan de zuidkant van de Alpen wel beter weer zal zijn moet ik alweer bijstellen geloof ik. Tegen 23 uur kon ik eindelijk naar het badhuis en lagen er al grote plassen overal.

’s Ochtends blijkt bij onze (nieuwe) nederlandse buren de hele boel kleddernat te zijn geworden. Hun tent is niet helemaal op orde. Het zijn 2 mannen van een jaar of 55 die ook flink wat bagage bij zich hebben. De ene heeft een fietskarretje waarvan het gewicht met bagage alleen al 26 kg is. En dan heeft hij zeker nog eens 15 kg in tassen aan z’n fiets hangen. Samen meer dan 40 kg op 1 fiets, beetje veel lijkt ons. Zelf reizen we met zo’n 20 kg per fiets en vinden dat al veel. Overigens reden ze de oude route over de Arlbergpas en hadden dat stuk van de route per trein gedaan.

Om 8 uur weer op pad en vandaag zullen we wat kleine klimmetjes van 3-5% tegenkomen, belooft het boekje van Reitsma. Het is zelfs zonnig nu en het fleece-jack kan al weer uit. Weer een leuke route over de Südtiroler Weinstrasse.  Die druiven staan trouwens op de hellingen – in het dal is het een en al appelboomgaard. In Nales koffie gedronken en inkopen gedaan voor de lunch. Langs het meer van Caldano gaat het naar Auer. De camping staat midden in het dorp achter een hotel, is prima, maar wel een beetje duur. We mogen kiezen uit een veldje dat zo klein is dat de tent er nauwelijks kan staan voor € 24,- of een wat grotere voor € 28,-. We nemen die laatste maar, de fietsen moeten ook ergens staan tenslotte. Het sanitair is heel geweldig. Feitelijk heb je badkamertjes met douche, wastafel en toilet.

Tegen 16 uur begint het weer te regenen. Gelukkig staat de tent al wel. Het avondeten (salades) moeten we helaas binnen in de tent opeten.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Merano: 294 m
• Hoogte Auer: 248 m
• Maximale hoogte: 410 m
• Klimmeters: 576 m
• Daalmeters: 618 m
• Afstand: 55,8 km
• Tijdsduur: 7 uur 20 minuten

Dinsdag 7 juni 2016, Merano.

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Vandaag een rustdag en een mooie gelegenheid om Merano eens te bekijken. Op de camping blijken we naast een Nederlands stel te staan, echte fanatieke fietsers. Ze zijn te herkennen aan hun fietsen van een Nederlands merk (Santos). Ze hebben al eens de tocht naar Santiago gemaakt, vervolgens door Portugal gefietst en toen terug door Spanje naar Nederland. 4000 km en 3 maand onderweg (of zoiets). Ze vinden het niet erg om zo lang van huis te zijn. Dat gaat ons toch wel wat ver.

Ontbeten bij de bakker in het stadje. Eigenlijk een Duitse Bäckerei op z’n Italiaans. Prima! Daarna een wandeltochtje naar boven gemaakt, dat Reitsma ook noemt, de Tappeinerweg. Via traptreden omhoog en zo hebben we snel een mooi uitzicht op Merano. Na dit korte culturele uitstapje snel naar een terras voor koffie. Renée gaat daarna wat shoppen en ik zit op internet met m’n telefoon. Daarna naar de camping voor de lunch waaronder Schüttelbrood. Lekker en dat vinden de musjes ook, die met open bekjes ons zo ongeveer op onze knie aankijken waar de volgende kruimel blijft. Renée heeft ondertussen ook nog de was van een hele week weggewerkt (2 keer zwart water…) en te drogen gehangen.

Vervolgens naar het zwembad en luieren op ligbedden. Tegen 17 uur weer naar de stad voor een ijsje en witte wijn. Deze keer de wijn uit de streek, een Gewürztraminer. Beetje te kruidig naar onze smaak en daarom maar weer snel over op de Weissburgunder.

Vanmorgen vroeg hoorden hoorden we een vreemd geluid op de camping dat we niet konden plaatsen. Bleek het geluid te zijn van een stuk of 8 paarden met jockeys erop, die over de renbaan naast de camping daveren. Nooit eerder gehoord, dat geluid!

Maandag 6 juni 2016, van Glurns naar Merano (62 km).

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Afgelopen nacht nogal wat geblaf van 3 honden van 3 Duitse camper-eigenaren die naast ons op het tentveldje staan. Die honden worden met speciale hondenkarren achter de camper vervoerd. Niet alleen hotels kunnen rumoerig zijn, zo blijkt maar weer. Een ietwat klamme nacht vannacht, omdat de slaapzakken ietsje nat waren geworden. Tja, die regen ook steeds…

Op tijd (08:15) weer op weg. Van andere Duitsers gehoord dat eergisteren de Reschenpas dicht was vanwege een autorace. Dat was dan voor ons 1 dag wachten geworden of de bus nemen. Die lijnbussen hier hebben een rek achterop waarop vertikaal de fietsen kunnen worden geplaatst, een Hückepack heet zoiets. Sommige reizigers nemen ook de bus voor de moeilijke gedeeltes hier.

De radweg naar Merano is perfect. Een mooi breed geasfalteerd fietspad waar je met 3 (soms zelfs 4) man naast elkaar kunt fietsen. En dat voor Italië. Hopelijk blijft dat zo tot Merano. De weg en ook de Adige daalt maar langzaam (Glurns ligt op 900 m en Merano op zo’n 300 m). Pas vlak voor Merano komt er een snelle daling, waarbij de rivier zelfs een haarspeldbocht maakt. En leuk om Merano dan in de diepte te zien liggen. Ook Merano is volledig door bergen omgeven. Het is al wel te voelen dat het op deze hoogte weer warmer begint te worden. Ik geloof dat we nu eindelijk de regen en kou achter ons hebben gelaten.

Eigenlijk hebben we de hele dag temidden van de appelboomgaarden gereden – nooit geweten dat er zoveel appels uit Italië komen! Het was leuk om te zien dat in het begin van de rit de appels nog heel klein waren, nauwelijks meer dan een vruchtbeginsel, en later naarmate we meer daalden al snel groter werden. Onderweg kwamen we een zelfbedieningstentje tegen, waar je appels kon kopen, en ook appelsap en zakjes gedroogde appels. Heerlijk!

Eenmaal aangekomen in Merano zetten we snel de tent op en gaan we direct daarna de stad in. De camping is prima, met zelfs een zwembad. Beetje rondgewandeld in het stadje en de Bäckerei voor morgen alvast even uitgezocht. Morgenvroeg uit ontbijten dus.

En verder veel op terrassen gezeten vandaag. Later een lekkere pizza gegeten en al weer op tijd plat (21 uur)

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Glurns: 923 m
• Hoogte Merano: 294 m
• Maximale hoogte: 923 m
• Klimmeters: 216
• Daalmeters: 843
• Afstand: 62,7 km
• Tijdsduur: 5 uur 30 minuten

Zondag 5 juni 2016, van Pfunds (Oostenrijk) naar Glurns (Italië), 54 km

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Vandaag moet het dan toch gebeuren: de Reschenpas over op zo’n 1500 m. Het zal de zwaarste etappe worden van deze tocht, is het vooruitzicht! Het hotel is nog steeds wat onrustig door vertrekkende bruiloftsgasten, zelfs nog om 7 uur. We hebben er niet al teveel last van gehad, maar vanmorgen zaten op het terras nog 2 luidruchtige mannen met teveel drank op, die later zelfs naar binnen kwamen en veel lawaai hadden tijdens het ontbijt. En maar blijven drinken en zingen… 

Op tijd dus weer op weg en al snel zijn we in Martina, waar de klim begint. Daarvóór rijden we zelfs nog een klein stukje door Zwitserland. De klim zelf (die naar de Norbertshöhe gaat) is 6 km lang met een stijging van 7%. In totaal 11 haarspeldbochten. We tellen af als we er langs fietsen. Renée doet alles op de fiets, ik loop zelf zo nu en dan een kleine stukje om weer op adem te komen. In Nauders aan de koffie met taart (om de moed er in te houden) en daarna nog een  lichter stukje naar de Reschenpas, met het dorpje Reschen er meteen achteraan. Daar nogmaals aan de koffie (de eerste echte Italiaanse espresso!) en kunnen we elkaar feliciteren! Het is gelukt!

Eerlijk gezegd valt het ons mee. Je kijkt er van tevoren erg tegen op. Lang van tevoren zit je thuis al te kijken naar die hellingen en probeer je te bepalen of je het wel aankunt. Maar het valt écht mee. Gewoon gaan doen, en als het niet gaat even stoppen. Je krijgt namelijk vooral ademnood. Je longen kunnen niet voldoende zuurstof aanleveren lijkt het wel, en dat zal ook wel door de hoogte komen. Maar even stoppen, op adem komen en dan weer verder gaat eigenlijk prima. En stukjes lopen helpt (bij mij) ook erg om weer op krachten te komen. Je voelt dan overigens wel het gewicht van die 20 kg bagage op de fiets!

Links langs de Reschensee gaat het verder. Het waait flink hier maar we hebben we wind mee. Vrij snel gaat het ook weer naar beneden en we stoppen in Glurns, dat ook weer op 900 m ligt. Een mooi oud vestingstadje. Eerst maar eens een ijsje om de tocht te vieren. Het was tenslotte toch wel een hele prestatie, vinden we zelf. De camping in het stadje is klein en we moeten al snel de tent opzetten want het gaat weer regenen. Het begintijdstip voor de regen van 16 uur zoals we boven de Alpen hadden, klopt dus hier ook. Later het dorp in voor een glaasje wijn en een pizza. Het is nu droog en dat blijft het vannacht ook.

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Pfunds: 975 m
• Hoogte Glurns: 923 m
• Maximale hoogte: 1534 m
• Klimmeters: 1308
• Daalmeters: 1344
• Afstand: 55,4 km
• Tijdsduur: 8 uur 1 minuut

Zaterdag 4 juni 2016, van Stams naar Pfunds (83 km).

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Vanmorgen weer uitgerust opgestaan om 6 uur en om 7 uur achter het ontbijt, want we willen vroeg weg. De route stijgt vandaag al weer behoorlijk van 600 naar 900 m, en er zitten een aantal venijnige klimmetjes in het parcours. Het is gelukkig droog, zij het wat fris.

We volgen de Inn stroomopwaarts en dat is hier toch al een geweldig kolkende rivier. Er wordt ook geraft en dat is spectaculair. In Landeck komen we samen met de oude route van Reitsma over de Arlbergpas.

In Prutz overleggen we even, camping of hotel. Ik vertrouw het weer niet en inderdaad, na 16 uur begint het te regenen. Regenkleding aan en het besluit is simpel. Weer een hotel. We hadden hier graag gekampeerd, maar het is niet anders. Dat geeft trouwens wel de gelegenheid om nu de etappe wat langer te maken dan in het boekje van Reitsma staat en naar Pfunds door te rijden. Morgen krijgen we  de Reschenpas en daar willen we zo dicht mogelijk bij in de buurt komen.

Het hotel in Pfunds ontvangt om 17:45 een bruidspaar (zaterdag is kennelijk een gewilde dag om te trouwen in Oostenrijk, we zagen het al eerder). Wij onder de douche en daarna lekker eten in het hotel. Rond 21 uur liggen we al weer in bed om langzaam in slaap te vallen.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Stams: 639 m
• Hoogte Pfunds: 975 m
• Maximale hoogte: 975 m
• Klimmeters: 1486
• Daalmeters: 1145
• Afstand: 85,4 km
• Tijdsduur: 9 uur 46 minuten

Vrijdag 3 juni 2016, van Garmisch Partenkirchen (Duitsland) naar Stams (Oostenrijk), 69 km.

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Heerlijk geslapen in het hotel. Zeker bij slecht weer is fietskamperen toch wel een opgave. Maar nu is alles weer droog en kunnen we na het ontbijt om 08:30 uur op pad.

Vandaag de eerste echte Alpenetappe, en daarmee de eerste krachtproef of wij het wel aankunnen.  We zullen over de Buchner Höhe (ook wel Buchener Höhe en Bucher Höhe genoemd) moeten vandaag en komen dan in het dal van de Inn terecht. Die Buchner Höhe is 1256 meter hoog en we zitten in Garmisch op ongeveer 700 m, dus het wordt echt wel klimmen vandaag.

Buiten Garmisch begint al vrij snel een klim van 3 km met 5% stijging, maar dat is goed te doen. Het blijft gestaag stijgen tot Mittenwald, een erg toeristisch dorpje met veel bejaarden op straat. Wat die hier doen is ons niet helemaal duidelijk, want bergwandelen is hier nog niet zo eenvoudig. Waarschijnlijk zijn het de vele toeristische winkeltjes en Konditoreien waar ze op af komen. Een beetje Volendam, maar wel erg schattig hier. Na de koffie met Käsekuchen (die hier in alle boekjes werd aangeraden – ‘pricewinning’) weer op pad. Het weer is prima, droog en zo’n 20 graden C.

We hadden het al eerder gezien, maar hier nog meer: omdat het nog relatief vroeg in het jaar is, bloeit alles nog: we zien schitterende alpenweitjes met bloemen in alle kleuren, van fluitekruid tot orchideetjes. En je ruikt ook steeds een kruidige bloemengeur (of soms nog meer de geur van de linden, die in de lager gelegen gebieden uitbundig in bloei staan).

Meteen na Mittenwald begint al een helling van 7-8% van 1,5 km lang. Hierna komt er een soort hoogvlakte op 900m en stijgt het langzaam naar 1100 m. En dan begint de klim van de Buchner Höhe. Ook dit is best te doen en zo hebben we plots de eerste van beide Alpencols al te pakken. Helaas staat er nergens een bordje van deze col, daar is hij niet belangrijk genoeg voor. Wielrenners lachen ook om zo’n bultje. Op sites voor wielrenners zoals cyclingcols.com wordt ook alleen de route van zuid naar noord beschreven, en de noord naar zuid route die wij reden dus niet.  Daarna gaat het steil omlaag naar Telfs, dat diep in een vallei ligt op 600 m. De omgekeerde route is dus veel zwaarder dan wat wij reden. In Telfs een ijsje genomen maar daarna moet de regenkleding weer aan en gaan we op weg naar Stams. We willen eigenlijk weer kamperen maar het blijft regenen. We proberen eerst een Gästehaus in het dorp maar dat heeft geen plek. Daarom terug naar de hoofdweg waar een hotel ligt met ruimte voor ons. Weer alles te drogen gehangen in het hotel.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Garmisch: 709 m
• Hoogte Stams: 639 m
• Maximale hoogte: 1263 m
• Klimmeters: 1014
• Daalmeters: 1085
• Afstand: 71,6 km
• Tijdsduur: 8 uur 58 minuten

Donderdag 2 juni 2016, Van Utting am Ammersee naar Garmisch Partenkirchen (87 km).

Voor een overzicht van alle etappes in 2016 zie deze link

Het weer is redelijk slecht vandaag. Veel regen onderweg en we moeten helaas veel met regenkleding aan fietsen. Dat is jammer want deze etappe zou je steeds meer zicht op de majestueuze Alpen moeten krijgen, waar we nog wel tegen op kijken natuurlijk. Kunnen we dat wel aan bijvoorbeeld.

Onderweg komen we door schilderachtige dorpjes als Murnau am Staffelsee. De route zelf is weer redelijk vlak. Omdat het in Garmisch ook weer regent gaan we nu maar eens in een hotel. Kunnen we alle natte spullen ook meteen laten drogen. Op de TV zien we dat er opnieuw doden zijn gevallen bij overstromingen in Oost-Beieren bij Simbach am Inn. We prijzen ons gelukkig dat het voor ons nog wel meeviel. Alleen vandaag dus echt veel regen onderweg gehad.

Gereden route:

Hoogteprofiel (klik voor een uitvergroting) en statistiek van deze etappe:

• Hoogte Utting: 540 m
• Hoogte Garmisch: 710 m
• Maximale hoogte: 714 m
• Klimmeters: 555
• Daalmeters: 384
• Afstand: 88,7 km
• Tijdsduur: 9 uur 28 minuten