Zondag 13 oktober 2019, van Muggenbeet naar Belterwiede (20,1 km).

Het weer is al 2 weken knudde, met veel wind en regen. Maar we hebben erg veel zin in wandelen en vandaag valt het – zo is ons voorspeld – wel mee met die regen. We wagen het er maar op. We zetten de auto neer op een parkeerplaats langs de weg die door de Belterwiede gaat. Per fiets op pad naar het beginpunt langs een paar fietsknooppunten en onderweg in Westeinde (hoort bij Wanneperveen) alvast in een gezellig cafeetje, met de welgekozen naam Belterwiede, de eerste koffie gescoord. Verderop bij het Zuideinde komen we door een stukje Giethoorn en we struikelen daar meteen over de Chinezen en/of Japanners, die alles op de foto aan het zetten zijn, inclusief zichzelf via een selfie.

In Muggenbeet aan de tweede koffie. We ontmoeten een stel uit Leeuwarden, dat al 11 dagen achtereen aan het wandelen zijn op dit pad. Ze lopen in de omgekeerde (eigenlijk de juiste) richting en zijn dus bijna klaar. Voor hun nog 2 etappes en dan zijn ze er.

We vertrekken rond 12 uur en krijgen meteen al wat druppen op de kop. Gelukkig houdt het snel op en veel meer komt er niet vandaag bij, maar dat weten we dan nog niet. Regenjassen paraat dus. We komen al vrij snel langs het Giethoornsche meer dat dus hier bij Muggenbeet ligt en niet bij Giethoorn, dat nog een km of 6 verderop ligt.  Je loopt hier door een heel rustig gebied en overal zie je vogels. En in de bermen zijn al veel paddenstoelen te vinden. De herfst is al begonnen. Het riet dat hier groeit en gemaaid wordt behoort tot het beste riet wat je kunt krijgen (zei deze zoon van een rietdekker!).

Verderop lopen we van Noord naar Zuid door Giethoorn. Het eerste gedeelte is nog rustig en hier kun je nog wel wonen, dunkt ons. We komen langs een huisje waar 2 vrouwen de appels in hun tuin aan het oogsten zijn. We maken een praatje, en ze blijken in de randstad te wonen en dit als buitenhuisje te hebben. Ook zijn ze lid van Vrienden op de fiets. We krijgen zelfs 4 vers geplukte appels mee, apart voor ons ook nog ontdaan van vogelpoep. Leuke ontmoeting!

Verderop is het kermis. Overal boten met toeristen en vooral veel Japanners en Chinezen, maar ook allerlei mensen uit Arabische landen. Alle borden zijn hier dus ook in tenminste 3 talen, waaronder Chinees en Arabisch. Oef. Vreselijk eigenlijk en jammer voor de mensen die hier wonen. Nou was Giethoorn altijd al erg toeristisch, maar dit slaat wel alles. Inderdaad, het Venetië van het noorden, ook op het gebied van overlast door toeristen.

We gaan maar snel verder na eerst nog even een cafeetje te hebben aangedaan. We liepen al meer dan 10 km aan één stuk en dan mag er van ons even gerust worden. Buiten Giethoorn is het meteen een stuk rustiger en zie je eigenlijk alleen weer Nederlanders op de fiets. Wat een verademing! We koersen af op de weg van Wanneperveen naar de Blauwe Hand en lopen die af tot waar de weg naar het zuiden gaat. Hier is ook de doorgang voor boten van de Beulakerwiede naar de Belterwiede.  Waar die naam van Blauwe Hand vandaan komt kan het routeboekje van de Nivon ons niet vertellen, maar de site van routeyou.nl weet het volgende:

Dit gebied wordt ook wel ‘Blauwe Hand’ genoemd. Vroeger lag er een dam in het kanaal Beuker/Steenwijk, daar moesten de schepen met turf over gepakt worden. De turven werden uitgeladen, en aan de andere kant van de dam het andere schip in geladen. Omdat de turf erg koperhoudend was, kregen de werklieden blauwe handen. Vandaar de naam Blauwe Hand.

De site van de VVV Noord-West Overijssel heeft nog meer verklaringen voor de gekke plaatsnamen in dit gebied.

Rond 17:30 zijn we terug bij de auto en kunnen we de fietsen ophalen en naar huis. Het was weer een erg mooie tocht.

De gelopen route:

Zaterdag 21 september, van Paasloo naar Muggenbeet (17,5 km)

Met prachtig septemberweer (25 graden C) gaan we van start voor de 2e etappe van dit pad. We zullen door de Weerribben lopen vandaag. We parkeren de auto bij cafe Geertien  aan het water in Muggenbeet en kunnen er meteen terecht voor de koffie. Je zit hier vlak bij het Giethoornsche meer en we zien vanaf het terras  al de nodige boten in het kanaal voorbijkomen. Leuke plekje hier! Daarna per fiets naar Paasloo waar we om 11:15 weer kunnen beginnen.

We komen dus vandaag door de Weerribben, een erg waterrijk gebied. Het gebied is doorsneden met sloten en legakkers of ribben waar het veen op te drogen werd gelegd. Soms werden die legakkers ook nog weer weggegraven. Daardoor werd het gebied kwetsbaar voor stormen. Zo verdween in 1767 het dorpje Beulake compleet met inwoners en het vee in de golven. Je kunt je voorstellen hoe arm de mensen hier geleefd moeten hebben. Vergelijkbaar met de veenarbeiders in Oost-Groningen en Oost-Drenthe aan het begin van de 20e eeuw.

We nemen een 2e koffie in Kalenberg, dat er eigenlijk precies zo uitziet als Giethoorn maar dan zonder al die toeristen. Kalenberg ligt ook echt midden in de Weerribben. Na Kalenberg gaat het door een erg rustig gebied van de Weerribben. Fietsers en wandelaars komen we hier niet meer tegen. Plots zien we een vos in een weiland zitten. Dat zie je toch niet vaak!

Daarna steken we de weg naar Emmeloord over en lopen naar het café waar we vanmorgen de auto parkeerden.

De gelopen route:

Donderdag 22 augustus 2019, Steenwijk naar Paasloo (15,3 km).

Voor een overzicht van alle gelopen etappes van het Havezatenpad, zie deze link.

We zetten zoals gebruikelijk de auto op het eindpunt neer en dat wordt Paasloo, zo’n 15 km na de start van het pad. En dan per fiets naar Steenwijk. Eerst aan de koffie natuurlijk in het centrum van het stadje. Dat wordt bakker Bart want de horeca is hier (om 09:15 uur) nog niet open.

We wandelen door het stadje, dat al erg oud is en in de 8e eeuw al werd bewoond. Verder was het een strategische plaats voor de bisschop van Utrecht in zijn strijd tegen de altijd dreigende Friezen. In de 13e eeuw kreeg Steenwijk stadsrechten.  Mooi om te zien is dat de stadsomwalling uit die tijd voor een groot deel is bewaard. Het pad loop ook een stukje over de omwalling.

Net buiten het centrum ligt villa Rams Woerthe, in Jugendstil opgebouwd. Het werd eind 19e eeuw gebouwd in opdracht van een rijke houthandelaar. Er huist nu het gemeentebestuur. Mooi plekje ook met een behoorlijk park er achter als Engelse tuin ingericht.

Daarna lopen we de stad uit en komen in het vlakke land terecht, afgezien van wat kleine heuveltjes uit de ijstijd. Je ziet meteen op de waterwegen de nodige plezierjachten. We zijn in de buurt van Giethoorn. 

We lopen een stukje langs het kanaal Steenwijk-Ossenzijl en buigen dan af de weilanden in. Daar blijkt een camping te liggen (de Thijenkaampe) met een theetuin. Daar nemen we onze 2e koffie. Verderop wordt het onverhard en dat zullen we nog een paar keer meemaken. Maar het is prima te belopen. Het is bij een nieuw pad altijd maar weer afwachten hoe dat eruit ziet.

We passeren Steenwijkerwold en koersen dan naar het Noorden, waar we warempel toch nog even door Friesland lopen. Daarna buigen we weer naar het Zuid-Westen om in Paasloo te eindigen. Prima weer gehad vandaag!

De gelopen route:

Zondag 8 juli 2018, van Hooghalen naar Beilen (19,6 km)

We wilden de tocht vervolgen vanaf Oosterhesselen, waar we vorige week geëindigd waren, maar de bussen rijden op zondag al niet zoveel en 2 keer overstappen met 0 minuten overstaptijd leek ons toch niet zo verstandig. Daarom deze keer een route waar het OV geen probleem zal worden en dat wordt Hooghalen naar Beilen.

Waar ik geen rekening mee gehouden heb is dat de koffietent in Hooghalen pas om 11 uur open gaat en we zijn hier al om 10 uur. Geen koffie dus en dat zal zo blijven tot het eindpunt. Jammer maar helaas voor een koffiejunk als ik.

We lopen Hooghalen uit en steken de A28 over, waar het nu nog redelijk rustig is. Vanmiddag in Beilen, als we er weer oversteken  is het veel drukker maar wat een herrie geeft zo’n snelweg toch. We komen in een voor ons onbekend heidegebied, dat het Noorderveld (en Hijkerveld) heet. En daar maak ik een rare smak. Ik stap op de rand van het (geasfalteerde) fietspad, maar daar zit een gat. En ik lig op m’n gezicht. 2 dames die daar toevallig net op een bankje zitten schrikken ervan. Nou ja, we hebben een goed EHBO setje bij ons en m’n wonden worden door Renée ontsmet en beplakt met pleisters. Dit is verdorie al de 2e keer dat me zoiets overkomt. Bejaardenproblemen? Wie weet.

Het heideveld is groot en op afstand zien we steeds de TV toren van Smilde.  We passeren het Oranjekanaal en zien op een bord een leuke anekdote van een boef uit vroegere tijden. Het gaat over de raadselachtige verdwijning van het turfschip Annigje 2, dat werd bestuurd door de beruchte schipper Egbert Vosch, bijgenaamd Kwoaie Eggie. Rovend voeren ze over het Oranjekanaal en plunderden andere schepen. Toen ze echte op de wal een kerk in de hens staken was het voor God genoeg. Die greep in en het schip werd in de wolken opgezogen en verdween met man en muis.  Historici doen dit verhaal af als volksverlakkerij, maar de lokale bevolking weet beter. Op mistige dagen zien ze nog steeds een schim van het schip in de mist zweven.

Na het Oranjekanaal passeren we opnieuw een paar heidevelden, zoals het Zuid-Hijkerzand en het Westerveld met de Brunstinger Plassen. Via Brunsting lopen we uiteindelijk Beilen binnen, waar de koffie (en het ijs niet te vergeten) op ons wachten.

ngg_shortcode_0_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar de gelopen route

Woensdag 4 juli 2018, van Emmen naar Oosterhesselen (19,1 km).

Renée kan nog steeds niet fietsen en daarom weer per OV  van het eindpunt naar het beginpunt. En dat is goed te doen want er loopt een bus rechtstreeks naar Emmen.  Opvallend zijn de vele scholieren rond dit tijdstip in de bus, die kennelijk in Emmen naar school gaan. Om 09:30 uur kunnen we alweer starten bij het station van Emmen. Eerst naar het centrum voor de gebruikelijke koffie natuurlijk. Daarna op pad.  Vrij snel komen we door Westenesch, een nog erg fraai brinkdorp met oude Saksische boerderijen.  Daarna door het Noordbarger bos, waar de eigen navigatie weer even nodig is (tekens, boekje en GPS corresponderen niet).  Na het passeren van de N34 lopen we op Sleen aan, eveneens een dorp met historie. Sleen was het centrum van het dingspil (rechtsdisctrict) Zuidenveld, waar een groot deel van Zuid-Oost Drenthe toen viel). En dat is nog te zien aan het voormalige raadshuis en de toren die flink hoog is.  Daar maar eens aan een 2e koffie. Via het Klenckerveld arriveren we in Oosterhesselen.

ngg_shortcode_1_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar de gelopen route op Google Maps

Zondag 1 juli 2018, van Roderesch naar Leek (15,5 km)

Door een gebroken hand van Renée (4 middenhandsbeentjes gebroken) kunnen we voorlopig niet fietsen. De fietsvakanties moeten we derhalve helaas uitstellen tot later dit jaar. Het mooie weer van de afgelopen tijd nodigt echter wel uit om toch wat te gaan doen.  Inmiddels kan Renée wel weer wandelingen van zo’n 15 km aan, dus we pakken de draad van het Drenthepad weer op. Om het niet te moeilijk te maken gaan we deze keer het stukje voor Leek doen. Met lijn 83 naar Roderesch, waar we om zo’n 10:30 uur kunnen starten. We lopen even een stukje naar Alteveer, en pikken daar het pad op. Daarna wel snel koffie bij van Es in Roderesch natuurlijk.

De tocht gaat een groot deel door het natuurreservaat Mensinge, waar we beiden weinig van weten, ondanks dat we er zo dichtbij (in Leek) wonen.  Het blijkt een nog erg groot bos te zijn met een vennetje erin waar de honden mogen dollen in het water (zie foto). Roden is vlakbij en het is een mooi wandelingetje voor de hondenbezitters daar. Verderop komen we langs de sterrenwacht van Roden en daarna lopen we een stukje langs het Lieversche diepje dat hier nog in oorspronkelijke staat is en niet is “recht gekanaliseerd” in de 19e en begin 20e eeuw vanwege de wateroverlast. Je krijgt een goede indruk hoe die beekjes vroeger in dit Drentse landschap kronkelden. Wat verderop kom je een kleine stuw tegen onder een bruggetje. Om de vissen te helpen die in dit stromend water leven is er een vistrap aangelegd door de natuurbeheerders.

Hierna verder door een stukje erg onverhard met veel hoog gras en dat is wat moeilijk voor Renée. Ze valt liever niet weer op die hand en we vorderen daarom wat langzamer dan anders. Langs de weg Lieveren naar Roden komen we langs de havezate Mensinge en zitten daar voor een 2e koffie op een mooi terras bij het koetshuis. Dit terrein kennen we wel, want Renée’s vader heeft hier ooit een tentoonstelling georganiseerd vanuit de Fuchsiavereniging in Assen.

We lopen om het complex heen en zien nog een ooievaar met 2 jongen op het nest zitten, boven op een schoorsteen van de havezate. We komen langs het kerkhof en nog weer een klein stukje bos. Wat opvalt is dat het Drenthepad toch zoveel mogelijk wandelen door bebouwing probeert te voorkomen. We gaan dwars door Roden en toch zie je weinig bebouwing. Erg goed gedaan.

Boven Roden komen we door het bos van de Zulthe en zien daar een man bezig met een forse telelens op z’n fototoestel. Het blijkt Albert-Willem Hummel te zijn die een paar boeken over de historie van dit gebied heeft geschreven. Zie o.a. deze link.

Wat verderop kom je door het bos Natuurschoon, dat we ook nog niet kenden. We rijden wel regelmatig over het fietspad naar Roden, maar dat bos kennen we ook niet. Ook hier weer een vennetje.

De navigatie was wat lastig vandaag want de routetekens, het boekje en de GPX route in m’n telefoon correspondeerden niet erg. De route is kennelijk een paar keer gewijzigd. Hier de link van de route.

ngg_shortcode_2_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Maandag 21 mei, van Exloo naar Emmen (21,5 km)

Het kan niet op met het mooie weer deze meimaand. Het lijkt wel of de “climate-change” ons in Noord-Europa beter en warmer weer brengt. Als dat waar is mogen we zeker niet klagen. Hoe dan ook, wij lopen weer op deze prachtige 2e Pinksterdag. In Exloo eerst aan de koffie natuurlijk en daarna op pad. Buiten het café worden we al opgewacht door 2 schaapjes, gemaakt van een steen uit de préhistorie (zie foto hierboven). Leuk gedaan.

Buiten Exloo komen we al snel over het Molenveld, weer een stukje bewaard gebleven oorspronkelijk heidegebied. Daarna gaat het verder door het Odoornerzand en het Zuiderveld. Opvallend dat tussen deze dorpen nog zoveel oorspronkelijk gebied bewaard is gebleven. Dat is ook de kracht van het Drenthepad natuurlijk, dat je daar doorheen leidt. En op de fiets kom je hier niet.

Na Valthe gepasseerd te zijn komen we in het Valtherbos langs het onderduikershol, waar in de oorlog vele joden hebben gezeten.  De man die deze joden hielp, Bertus Zefat, een kippenboer uit Valthe heeft z’n moedige daad met z’n leven moet bekopen. Na verraad werd hij door de Duitsers gefusilleerd. De Duitsers hebben het hol nooit ontdekt overigens en de onderduikers hebben de oorlog overleefd.

Na het Valtherbos lopen we om de wijk Emmermeer heen alvorens via de Emmerdennen naar het station te lopen, waar we de auto hebben staan. Veel bos gezien vandaag!

ngg_shortcode_3_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar het Google Maps kaartje van deze etappe

Zaterdag 12 mei 2018, van Gasselte naar Exloo (22,5 km).

We hadden dit jaar nog geen echte wandeling gemaakt, d.w.z.  van 15 km of meer. En we willen dit jaar 6 van die tochten lopen, dus het werd wel tijd om hier eens mee te beginnen, het is tenslotte al bijna half mei. Zo gezegd, zo gedaan en we pakken de draad van het Drenthepad weer op. Mooi zonnig weer, zo’n 23 graden max en meer moet het bij het wandelen ook niet worden. Om 10:30 uur kunnen we beginnen in Gasselte, maar binnen 25 m van de start staat al een bakkerij, waar ook  koffie wordt geschonken en dat laat Wim zich niet ontzeggen natuurlijk. Na de koffie wandelen we Gasselte uit en gaan naar het Drouwenerzand. Her recreatiepark met die naam kennen we wel natuurlijk, maar hier waren we nog nooit geweest. Beetje heuvelachtig heidegebied en erg stil hier. We komen in de buurt van Drouwen en daar willen we een 2e koffie en dat kan bij Alinghoek,  een plek om een groep mensen (de familie-uitjes) te vermaken. We zien net iemand met de lege trekkerboemel vertrekken om een groep gasten op te halen.

Via Bronneger gaat het pad naar Borger en tenslotte via het Buinerveld en een boswachterij naar Exloo, waar we rond 16:45 aankomen. De auto staat zo ongeveer tegenover een ijssalon en een ijsje kunnen we niet laten lopen natuurlijk.

Veel hunebedden gezien hier. Eigenlijk moet je ook naar het Hunebedcentrum in Borger, maar wij vinden dat we al genoeg van de hunebedcultuur afweten en laten die links liggen.

ngg_shortcode_4_placeholder” template=”/home/xxuprnbu/domains/wijninga-kamphuis.nl/public_html/wandelen/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery.php” order_by=”pid” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”5000″]

Hier de link naar de gelopen etappe

Zondag 21 december 2014, Eastermar naar Harkema (4 km)

Eén van ons tweeën bleek nog een doelstelling voor 2014 te hebben die natuurlijk tegen het einde van dir jaar nog wel gehaald moest worden. En dat was dat er dit jaar minstens 150 km aan wandeltochten over Lange Afstandspaden gemaakt moest worden, en waar op dit moment nog 4 km aan ontbraken…  Dus vandaag snel de wandelschoenen aangetrokken en nog even die vier km op en neer gelopen. Geen fototoestel bij ons (ja, wel de smartphone), en geen plaatjes gemaakt.

Zondag 10 mei 2015, Harkema naar Ureterp (20 km)

We komen dit jaar en beetje laat op gang met de wandelingen. Het is al begin mei en nog niets gedaan op dit vlak. Maar tja, de fietstocht naar Rome deel 2 wacht en we zijn  druk bezig de nieuwe leren zadels (tegen zadelpijn) in te rijden. Dus veel fietsen en weinig wandelen. Maar vandaag is het prima weer voor een wandelingetje.

Na het fietsen over de knooppunten starten we rond 11:15 in Harkema en lopen vanwege het uitbundige voorjaar langs velden met lammeren en koeien. Onderweg komen we langs een huisje met een mini bibliotheekje. Renée vindt dat zij daar toch ook eens mee moet beginnen in Leek. Via Rottevalle, Houtigehage en Drachtstercompagnie (“kompenie” op z’n fries) lopen we naar Ureterp. De foto’s spreken voor zich. Het was weer prachtig vandaag. Na afloop de gebruikelijke koffie/thee met gebak bij het café in Eastermar, dat ons de vorige keer al goed beviel.

Zondag 28 september 2014, Damwoude naar Eastermar (20,0 km).

Er was ons mooi weer beloofd door de weerprofeten. Eind september kan het nog erg mooi zijn en dat was vandaag ook zo. We waren beide niet erg fit (Wim met een licht griepje, en Renée met rugklachten) maar soms is het beter maar wat te gaan doen in plaats van in zo’n situatie thuis een beetje rond te hangen. Dus met goede moed op weg. Het fietsen van eindpunt naar beginpunt via de knooppunten loopt niet erg vlot. Er ontbreekt een bordje en we rijden 4 km extra wegens verkeerd rijden. Beetje dom van de Friezen natuurlijk. We zien al wel dat hier de mooiere delen van het Zevenwoudenpad beginnen. Vanuit Damwoude lopen we door de Dokkumer Wälden, een wat open landschap op klei. We passeren het natuurgebied “de Houtwiel”, waar de route volgens ons boekje (uit 2001) doorheen zou moeten. We lezen dat je daar laarzen aan moet trekken, vanwege de drassigheid en bovendien is de route omgelegd en loopt er niet meer doorheen. Dit gebied is vroeger een half veen/half moerasgebied geweest, waar maar weinig mensen wilden wonen. In de verte zien we Veenwouden liggen en dit stuk is zeker 4 km vlak, heel erg open, en nogal onbewoond.

Voorbij Veenwouden wordt het landschap mooier. Helaas zijn er onderweg weinig café’s, en die er zijn, zijn vandaag gesloten. We passeren Jistrum, het Margrietkanaal, en lopen via de oostkant van het Bergumermeer naar Eastermar, een leuk toeristisch plaatsje, en kunnen eindelijk om 16:30 voor het eerst vandaag aan de koffie (met taart). Het werd wel tijd ook!

De gelopen route: